“Ons” land

Nee, ik ging me niet echt mengen in de discussie over vluchtelingen, zo nam ik me voor. Niet omdat ik geen mening heb, maar omdat de hatelijke reacties van zovelen bij mij veel te hard binnen komen. De beelden die ik zie, snijden door mijn hart. Hoe iemand daarbij een gedachte kan hebben als “Dat scheelt er weer …. (noem maar een aantal)” gaat mijn begrip ver te boven. Ik kan er wil daar niet een onderdeel van zijn. 

Als ik zou schrijven, helemaal als ik het op de site zou plaatsen waar ik nu auteur van ben en dus zomaar artikelen kan plaatsen, wie zou het dan lezen? Wie zou reageren? Hoeveel haat zou het oproepen? Ik wil geen haat oproepen, ik wil niet de “trigger” zijn om meer haat de wereld in te sturen, op wat voor manier dan ook. Ik wil de “trigger” zijn om heel veel meer liefde uit te zenden, naar wie het ook nodig heeft!

Maar, zoals altijd, als iets me raakt, dan moet het er toch uit. Ik moet op een gegeven moment schrijven, al is het alleen maar voor mezelf, om te zorgen dat er niet van alles zoek raakt in mijn hoofd. Tussen de woorden die er rondzingen en een weg naar buiten zoeken. Dus ik schrijf. En ik plaats het niet op de zoveel gelezen site, maar op mijn eigen site en mijn blogsite.

De vraag waar ik namelijk vooral mee worstel, is hoe mensen zich een land zo toe kunnen eigenen, dat er geen “vreemdelingen” welkom zijn. Het feit dat wij kleine stukjes van Moeder Aarde van onszelf noemen vind ik eigenlijk al raar, hoe handig ook; Ik woon graag in “mijn” huis en ben blij met “mijn” tuin. Maar hoe kunnen wij ons dit land toe-eigenen? Hoe kunnen wij de bomen bezitten, de grasvelden, het water? Want dat zou immers dan ook allemaal van ons zijn. Hoe kunnen wij vinden dat leegstaande woningen, of kantoorpanden, waar volgens mij best mensen in zouden kunnen wonen, van ons zijn? Hoe kunnen wij mensen een veilige plek, een dak boven hun hoofd ontzeggen?

Nederland is niet van ons, wij wonen hier toevallig. En ja, we betalen belasting, mocht iemand daarmee komen, maar daar leiden we meestal ook mooie leventjes voor. En ja, er is ook armoede in eigen land, die mensen gun ik ook alles, want er is genoeg! Als we nu eens gewoon ruimte en middelen zouden gebruiken die al voorhanden zijn, mooi verdeeld over “ons” land, dan zouden we toch heel veel mensen kunnen helpen, van hier en van ver?

De meesten die nu vluchten zijn geen “gelukszoekers”, het zijn vluchtelingen uit oorlogsgebied. En zelfs al zou men alleen maar geluk zoeken. Wie ben jij dan in hemelsnaam om iemand geluk te ontzeggen? Misschien ben je zelf niet gelukkig, vraag daar dan hulp voor. Er zijn vast zat mensen die je zouden willen helpen, zoals ze ook medemensen uit oorlogsgebied (of wat voor ander gebied dan ook) zouden willen helpen. Projecteer niet je eigen ongeluk en ongenoegen op een ander. Begin eens bij jezelf geluk te gunnen en kijk eens hoe het verder uitpakt.

Zo, dat moest er even uit!

Liefs en heel veel geluk gewenst,

Nadia

Zacht

Nu ik mijn haar laat groeien, hoor ik vaak dat het me zachter maakt om te zien. Met kort haar werd mijn uitstraling altijd ‘pittig’ genoemd, nu zien mensen mij als zacht. Het grappige is, dat de keuze mijn haar te laten groeien weer een stap lijkt te zijn in het mijzelf toestaan zacht te zijn.

Jaren geleden is dit proces al begonnen, versneld door het moeder worden. Waar ik mijzelf in mijn tienertijd harder maakte, door middel van zwarte, stoere outfits en zelfs lang daarna nog beschermde door me ‘pittiger’ voor te doen dan ik misschien was, mag ik nu van mezelf zachter zijn. Ik mag voelen, ik mag ervaren, ik mag er zijn zoals ik ben.

Natuurlijk heb ik ook best die pittigere kant, ik kan nog steeds fel uit de hoek komen. Maar ik heb geleerd dit veel beter te doseren. Waar ik vroeger anderen soms kwetste om zelf maar minder gekwetst te worden, denk ik nu, meestal, beter na voor ik spreek in een wat verhitte discussie.

Ik mag ook zachter voor mijzelf zijn, misschien nog wel de moeilijkste stap. Vroeger dreef ik de spot met mijzelf, zodat anderen het niet meer hoefden te doen. Wilde je opmerken dat je vond dat ik teveel praatte? Was ik je toch net voor geweest met een grapje ten koste van mijzelf.
Bovendien was niemand zo streng voor mij als ikzelf. Nog steeds heb ik er, vooral als moeder, moeite mee fouten te maken. Maar hoe sneller ik accepteer dat ik mens ben, hoe sneller ik ook weer terug ben bij mijn zachte kant, die mijn kinderen het liefste zien.

Ik merk dat mensen soms vinden dat ik te zacht ben voor mijn opgroeiende jongens. Het moeten toch echte kerels worden? Laat ze maar denken! Ik zie dat ze groeien als ik volledig en liefdevol voor ze aanwezig ben. Tot de deur kan ik ze beschermen, daarbuiten zullen ze toch wel gehard worden, omdat, helaas, de wereld nog niet toe is aan alleen zachtheid.

Volgens mij heeft de wereld juist behoefte aan zachtheid, ook in mannen. Mannen die het niet meer draait om louter macht. Mannen die durven te voelen en lief te hebben. Mannen die snappen hoe ze moeten koesteren. Mannen die durven van zichzelf te houden. Dus laat ook mijn jongens maar lekker zijn wie ze zijn, de een is van nature zachter dan de ander en dat is ook oké. Ook zijn mogen zijn wie ze zijn.

Toen ik laatst nadacht over dit blog, zong er een tekst door mijn hoofd, van het nummer Lovesong dat op de cd van Adele staat:

Whenever I’m alone with you
You make me feel like I am home again
Whenever I’m alone with you
You make me feel like I am whole again

Hoe mooi zou het zijn als wij allemaal zodanig onszelf mochten zijn, dat wij deze tekst op onszelf toe konden passen? Ik kan mij tegenwoordig meestal perfect heel en thuis voelen met mijzelf. Jullie ook?

Overpeinzing naar aanleiding van de gebeurtenissen in Parijs

Gisteren las ik deze tekst van Eddie Vedder op Facebook: Darkness comes in waves…. Tell me, why invite it to stay?

Dat zinnetje bleef in mijn hoofd rondzingen en ik besefte me hoe waar het was, zeker na wat er net gebeurd is in Parijs. Het lijkt of het duister in golven komt. Soms grote golven, soms kleine. Wat de bron is van dit duister, doet er niet toe, al vinden velen van wel.
Duister is duister, licht is licht, punt. Dat we beiden in ons dragen, vergeten we soms voor het gemak, terwijl het mijns inziens ook juist pijnlijk duidelijk wordt op momenten als deze.

Maar als het duister komt, waarom zouden we het dan uitnodigen te blijven? Hoe meer haat we de wereld in zenden, hoe meer we het voeden. Hoe meer we daders bruut gestraft willen zien, hoe meer we ze dood willen, hoe meer we ze willen laten lijden, hoe groter het duister wordt.

Het is heel logisch dat men woedend reageert, maar laten we dit vooral niet richten op wie het niet verdient. Laten we vooral liefde voelen voor elkaar, voor wie wij kennen én wie we tegenkomen, ongeacht kleur, religie, achtergrond.

Laten we het licht voeden. Niet samen strijden tegen “het duister”, want dat cultiveert het juist. Niet samen TEGEN het duister, maar samen VOOR het licht.

Heb lief wie je ziet, heb lief wie je na staat en heb lief wie je niet kent, want geen van hen heeft dit gedaan. Degenen die wel dit leed veroorzaakten, zijn hier niet meer. Zij hebben, naar mijn mening, al onder ogen gezien wat zij aangericht hebben.

Richt dus niet je woede, maar je liefde, voed niet het duister, maar het licht en help daarmee iedereen die hierdoor is geraakt.

Luisterend naar het nummer ‘Winter’ van Tori Amos, schieten de gedachten door mijn hoofd. Ik zing mee en denk aan mijn vader. Bij het stukje ‘I’ll tell you that I always want you near. You say that things change, my dear.’ schiet ik vol. Wat zou ik soms toch willen dat ik nog met hem kon praten, dat hij nog hier was.

Ik vraag me af of het kwaad kan als ik zoiets denk. Zeggen mensen niet dat overledenen niet “door” kunnen als je ze bij je wil houden? Zou ik hem beperken als ik zoiets denk? Bijna onmiddellijk schiet me te binnen dat ik alleen mijzelf beperk. Dat ik hem niet meer kan beperken. Hij is vrij en kan zijn en doen wat hij wil. We zijn zo geneigd om onze aardse regels toe te passen op overledenen. “Als hij mijn zus bij staat als ze het moeilijk heeft, zou hij dan niet bij mijn moeder of bij mij zijn?”

Onze regels van tijd en ruimte gelden niet daar waar zij zijn. Waar het ook is, of hoe je het ook wilt noemen. Door onze beperkte, aardse gedachten hierover niet los te laten, maken we het onszelf moeilijker. Het valt me op dat zelfs wie er echt verstand van hebben, daar soms teveel in blijven hangen. Hoe het hierna is, gaat ons verstand te boven en als je dat toelaat, verandert je perceptie hiervan.

Alles wat we moeten weten, vinden we niet in ons hoofd, maar in ons hart. We voelen het als we aan onze overleden dierbaren denken:
Liefde is oneindig en heeft geen beperkingen. Daarom gaat de liefde die we voor elkaar voelen nergens heen. Het is er altijd en overal.

Vanochtend werd ik wakker uit een heel bijzondere droom: Ik was in een oud, monumentaal gebouw, samen met cursisten. Ik zou een cursus leiden die dag. In het gezelschap was een Islamitische man met een lange baard. Hij was traditioneel gekleed. Een beetje aparte keuze voor de cursus die ik ging geven, maar dat viel me toen nog niet op. Toen op een gegeven moment de bel ging, vroeg ik een van de cursisten de deur, die een eind verderop was in het gebouw, open te doen. Hij bleef lang weg en de blik op het gezicht van de Islamitische man met de baard trok mijn aandacht. Hij keek alsof hij meer wist van wat of wie er kwam en ik werd wat angstig. Het vermoeden dat heel even door mijn hoofd schoot, maar ik onmiddellijk weg redeneerde, werd bevestigd: Er kwam een hele groep Moslims binnen en ze leken geen goede bedoelingen te hebben. Toen ze allemaal waren gaan zitten, tussen de mensen van onze groep, nam ik het woord. Ik vroeg ze de cursisten te laten gaan.Ik legde uit dat zij niets met hun gevoelens van onvrede te maken hadden. Het was geen groep die iets tegen had op hun denkbeelden, het was juist een zeer vredige groep. 

De leider van de groep Moslims nam het voortouw. Het bleek niet de man met de baard maar een jonge man, begin twintig misschien. Hij liet mij de cursisten naar buiten begeleiden, maar wilde dat ik terug kwam. Ik bracht mijn cursisten in veiligheid en keerde terug naar de groep. Gek genoeg zaten ze nog steeds allemaal rustig op hun plek. Ze spraken over de voorbereiding van hun aanslag. Ze wilden het gebouw tot ontploffing brengen, midden in het centrum van een drukke stad. Ik liep door de ruimte, ze lieten het toe. Ik keek ze aan. Er waren mannen, jongere en oudere, maar tot mijn verbazing waren er ook meerdere vrouwen aanwezig. Waar ik in hun ogen alleen haat had verwacht, bekeken ze mij nieuwsgierig. In hun ogen zag ik mijn eigen ogen weerspiegeld. Ik was niet bang meer. Ik sprak met ze. Ik legde ze uit hoe ik in het leven sta en vroeg ze naar hun denkbeelden. Uiteindelijk lieten ze mij gaan. Ze waren niet van gedachten veranderd over hun aanslag, omdat ze wanhopig waren. Maar mij lieten ze vrij. Ik werd wakker voor ik kon besluiten wat mijn volgende stappen zouden zijn om te proberen de aanslag te voorkomen. Met in mijn hoofd één zin: De haat die wij zien in de wereld, is onze eigen haat weerspiegeld.

Laatst las ik dat de Jihad eigenlijk staat voor de heilige oorlog die je voert met jezelf, de oorlog om een beter mens te worden. Voor mijn gevoel is de wereld, met al zijn brandhaarden, een weerspiegeling van deze strijd in onszelf en met elkaar. Als wij zouden leren niet meer met onszelf te strijden en niet meer met onze naasten, zouden wij dan, in het klein, niet een goede start maken van het oplossen wat er in het groot allemaal gebeurt nu?

Op ieder moment dat bij onszelf haat en angst overheerst -voor onszelf, voor iemand die we kennen, of voor wat we juist niet kennen en niet begrijpen-, dragen wij bij aan de chaos. Ieder moment dat de media weer hun best doen om ons vol te proppen met hun angst- en haatzaaierij, wordt er bij ons een zaadje geplant. Een zaadje dat, als het uitgroeit, bijdraagt aan de verdere ontwikkeling van de chaos. Angst wordt ons met de paplepel ingegoten en uit angst kan haat voortvloeien. De media en de politiek floreren onder deze angst, onder de haat die eruit voortkomt.

Ik praat niet in, of over complot theorieën. Ook daarvan vind ik dat ze angst en haat zaaien en dus bijdragen aan dat wat we niet willen. Ik zeg ook niet dat ik de oplossing weet. Misschien is het begin van de oplossing zo simpel -en tegelijkertijd zo onvoorstelbaar moeilijk- als de strijd opgeven en alles gaan bekijken vanuit liefde. Het opgeven van oordelen, over onszelf en over anderen. Het stoppen van het verspreiden van angst. Het kijken naar elkaar en elkaar ZIEN. De focus leggen op wat ons (ver)bindt, in plaats van op onze verschillen. Zou de kiem niet daar liggen, in dat kleine? Zodat het door kan groeien tot iets groots, iets wereldwijds? 
Ik weet wel dat de oplossing niet ligt in het zaaien van nog meer angst, nog meer haat. Ik zeg niet dat alle militaire operaties die er nu zijn, niet nodig zijn; ik weet het simpelweg niet. Maar ik weet wel wat IK kan doen: me niet laten meeslepen en iedereen die ik zie hetzelfde proberen te bekijken. Te blijven glimlachen naar wie ik ontmoet. En te proberen de vrede in mijzelf te vinden, gewoon als beginnetje. Vanaf daar zien we wel weer, maar wat zou het al een mooi uitgangspunt zijn!

Liefs,
Nadia

Hoe mooi je gevoeligheid kan zijn

 Vorige week hadden we een feestje van het werk van mijn man. Meestal niet echt mijn favoriete plek om te zijn, druk, veel lawaai, veel mensen met allerlei zaken die ik dan vaak weer aan kan voelen. Een goede plek om je af te sluiten dus, maar dat vergeet ik vaak en doe ik tegenwoordig ook niet meer graag. Ik sta liever open, anders ben ik ook niet echt te bereiken en kan ik me niet verbinden als ik dat wel wil. Als het me echt teveel wordt, gebeurt dat afsluiten vanzelf, of ik nu wil of niet.

De eerste paar uur van het feest waren zoals feesten vaak zijn voor mij, vooral ongemakkelijk. Toen later op de avond het licht gedimd werd, de muziek wat harder ging en mensen gingen dansen, veranderde dat voor me. Rationeel gezien alleen maar meer prikkels om last van te hebben, maar er gebeurde iets onverwachts. Ik kon mijn focus ineens leggen op de mensen die plezier hadden en daarop afstemmen. Toen ik ook nog een jonge ober zag met een stralende, aanstekelijke lach, sloeg de avond helemaal om voor me.

Deze jongen was tegen of rond de 20, vaak een leeftijd dat jongeren, zeker met een bril, nog wat onzeker overkomen. Helemaal op zo’n druk feest, waar je met je dienblad tussen de dansende mensen door moet manoeuvreren. Maar deze jongen had zo’n prachtige en zelfverzekerde uitstraling! Zijn lach was zo ontwapenend en raakte me. Hij straalde een blijheid uit waarvan ik vurig hoop dat mijn jongens hem rond zijn leeftijd ook nog steeds hebben. Af en toe wisselden de jongen en ik een blik en een grapje uit. Ik verbond me, via zijn prachtige lach, met hem en kon niet anders dan mij net zo gelukkig voelen als hij eruit zag.

Het is me vaker opgevallen: Een verbinding van lach tot lach, leidt tot een verbinding van oog tot oog en dan van ziel tot ziel. Als ik me zo mag verbinden met iemand, dan loop ik over van liefde. Liefde voor het leven, liefde voor mijn medemens en liefde voor de liefde zelf. Dat zijn de mooiste momenten die je mee kunt maken en die kun je alleen meemaken als je je durft te verbinden. Op zulke momenten, prijs ik me gelukkig dat ik zo gevoelig ben.

Gevoelig zijn is een kracht, het is prachtig. Koester het.

Liefs,

Nadia 

Een kern van waarheid

Het is een tijdje stil geweest rondom mij. Wat blogs betreft in ieder geval. Dat komt omdat ik niet zo veel te zeggen had en tegelijkertijd ook weer heel veel. Er wordt namelijk al zoveel gezegd en geschreven, dat ik er een beetje stil van werd. Zoveel mensen, zoveel meningen. Wat heeft de mijne dan nog toe te voegen?

Gisteren dacht ik hier eens over na. Waar ik namelijk mee worstel de laatste tijd, is dat ik heel veel berichten tegen kom die ogenschijnlijk tegenstrijdig zijn, maar die allemaal resoneren bij mij als waarheid. De één trekt de spiritualiteit terug naar hier op aarde, zet ons met beide voetjes op de grond en zegt bijvoorbeeld dat ook de “negatieve” emoties er mogen zijn. Aan mijn vorige blogbericht kun je zien dat ik het hier helemaal mee eens ben. De ander leert ons dat dit soort emoties ons niet verder brengen op het pad waar we heen willen en dat wat je aandacht geeft, groeit. Ook waar naar mijn mening.

Om bij dit voorbeeld te blijven: Bepaalde emoties doen inderdaad meer kwaad dan goed als je ze wegstopt. Beter is dan om ze wel toe te laten. Erin blijven hangen is alleen dan wel weer slecht voor je en helpt je niet verder. Je focus dan weer verleggen helpt je om weer terug te keren naar je pad. Zo zijn dus beide beweringen waar.

Als er zoveel invloeden op me af komen en ik meerdere als waarheid zie, waar sta ik dan, begon ik me af te vragen. Waar sta ik? Het antwoord is vrij simpel: In mijn waarheid. Mijn waarheid is, dat er zoveel wijsheid is op de wereld. Er is niet één persoon die het allemaal precies weet. Zovelen hebben een punt. In heel veel wat mensen zeggen, zit een kern van waarheid. Voor mij is het alleen van belang wat er met mijn waarheid resoneert. Het eens zijn met de een, betekent niet dat je het oneens moet zijn met de ander. Het is gewoon weer een andere kant van het verhaal, wat perfect past bij deze duale wereld eigenlijk.

Uiteindelijk is voor jou alleen van belang dat jouw waarheid klopt, ook als die na 5 minuten alweer wat bijgesteld is. Toch juist mooi als je zo flexibel bent?

Liefs,

Nadia

Kusje erop en OVER!

 Als ik hoor dat iemand dat zegt tegen een kind, doet mij dat altijd wat pijn. Alsof er een maximale tijd is dat een kind mag huilen. Kusje erop, even wrijven, een korte knuffel en dan moet het maar over zijn. Het was toch immers niet zo’n harde val, het kan toch niet zo’n pijn doen? Maar wie weet wat dat kind die dag, of die week heeft meegemaakt? Wie weet wat voor spanning het heeft opgekropt? Even een potje huilen, lekker in de armen bij iemand die je vertrouwt, is dan toch heerlijk? En nodig?

En zelfs als het zou gaan om een kindje met een hele lage pijngrens, moet het dan daar maar snel op een harde manier over heen groeien?

Wie heeft het zelf nooit meegemaakt in een periode van spanning, of nadat hij iets ingrijpends heeft meegemaakt: Eigenlijk zou een potje janken best goed zijn, maar dat mag je niet van jezelf. En dan ineens stoot je keihard je hoofd, of maakt iemand net een verkeerde opmerking. En ineens komen de tranen, zonder waarschuwing. En ze blijven maar komen, terwijl het toch allemaal best meeviel? Als volwassene ga je toch niet om zoiets kleins huilen?
Tot je beseft dat het eigenlijk best even lekker is om te huilen. Na de huilbui voel je je heerlijk opgelucht, alsof er een last van je schouders is gevallen. Zouden we dat kinderen niet gunnen?

Ook in de “volwassen wereld” lijken buitenstaanders te bepalen hoe lang je verdriet mag hebben. Na een maand moet je toch wel over die relatie heen zijn? Na een half jaar, of een jaar max, is toch zeker de rouw om je overleden geliefde wel grotendeels voorbij? Niemand vraagt nog hoe het echt met je gaat, niemand biedt meer die schouder, die je misschien nog steeds kan gebruiken. Want het zal toch vast wel over zijn? Ze hebben toch geluisterd? Ze zijn toch begripvol geweest? Ze hebben je toch getroost?

Ik heb in mijn vrienden- en kennissenkring mensen die dingen hebben meegemaakt waar je misschien wel nooit overheen komt. Mensen met littekens zo diep, dat ze nooit helen, nooit onzichtbaar zullen worden, nooit verdwijnen. Mogen die dan niet meer huilen? Mag hun verdriet er niet meer zijn? Moet het maar een keer “over” zijn?

Of kunnen we misschien dat luisterend oor blijven bieden als ze er behoefte aan hebben? Kunnen we ze blijven knuffelen en troosten, tot ze zich weer even opgelucht voelen?

Kunnen we onze kinderen en de gekwetste kinderen in onszelf en anderen blijven koesteren in hun verdriet en kusjes blijven geven tot het echt geen pijn meer doet?

Veel liefs,

Nadia

Hart zonder hoofd, hoofd zonder hart

 Hoe vaak zeggen mensen niet tegen je: “Volg je hart!” Zelf heb ik het ook vaak genoeg gezegd, maar ik begon me laatst ineens af te vragen of het wel altijd het juiste advies is. Want ja, je hart is wijs en weet wat jij, tot in het diepste van je hart, wil. Maar kan een hart soms ook niet wat wispelturig zijn? Is je hart, zonder je hoofd, soms niet wat te impulsief?

Zo kan het zijn dat je hart je vertelt dat je graag ander werk wil. Misschien wel als zelfstandig ondernemer. Maar hoeveel ondernemers zie ik niet om me heen die het niet goed (meer) redden? Die toch een baan ernaast moeten zoeken om rond te kunnen komen? Je hoofd zou vast gezegd hebben dat je je oude baan beter nog even aan had kunnen houden en misschien had je hoofd je daar wel een punt.

Of zou jij bijvoorbeeld, aan een vriendin die niet helemaal meer lekker zit in haar huwelijk en verliefd is geworden op een ander, terwijl haar man haar grote liefde was, durven zeggen dat ze haar hart moet volgen? Ik niet hoor! Haar hart wil vast die ander, ze is immers verliefd. Maar wat zouden hart en hoofd samen willen? Waar zou ze uiteindelijk het gelukkigst van worden? Ik zou het niet durven zeggen, wie weet wat het juiste besluit is? Maar alleen op je hart, of alleen op je hoofd vertrouwen, lijkt me hier tekort te schieten…

Zijn hoofd en hart juist niet een hele mooie combinatie? Zouden zij samen niet de ultieme wijsheid bevatten voor ieder persoon? Is het juist niet mooi dat je kunt terugvallen op beiden? Dat je aan je hart én hoofd kunt vragen wat de juiste beslissing is voor jou? Ik begin in ieder geval te geloven dat je niet altijd alleen maar kunt volstaan met de opmerking “Volg je hart”. Sowieso moeten we ons afvragen of we wel advies willen geven als iemand in verwarring is. Vaak volstaat het luisteren naar wat de ander zegt, daaruit spreekt wat hart én hoofd zeggen en zo komt de ander er vast zelf wel uit.

Liefs,

Nadia

Oneindig

Af en toe dringt ineens het besef tot mij door hoe oneindig wij zijn. Oneindig veel sterker en oneindig veel liefdevoller dan we denken. Van jongs af aan wordt ons een bepaalde nietigheid ingeprent. Je bent maar één klein mensje op de grote wereld. In je eentje kun je niets bereiken. Je kunt niet krijgen wat je wilt. En ga zo maar door.

Dat je alle macht en alle kracht in je draagt om jouw leven te beïnvloeden, wordt ons niet verteld. Dat we hier op aarde zijn om te genieten en te herontdekken hoe machtig wij zijn, wordt ons niet verteld. Misschien waren er ouders die dit wel aan hun kinderen verteld hebben, maar dan zijn die ideeën wel vakkundig de kop ingedrukt op school. Wie heeft er nooit een leraar gehad die hem of haar vertelde dat hij/zij het niet goed genoeg deed? Die benadrukte wat je niet kon? En je daarmee het gevoel gaf minderWAARDig te zijn?

Mijn ouders hebben hun best gedaan en zelfs de leraren op mijn basisschool deden het goed. Maar de basis die zij legden, werd onderuit geschoffeld door sommige kinderen en later op de havo ook nog door andere leraren. Hoe vaak mijn moeder mij ook op het hart drukte dat het niets zei over mij, het hielp niet genoeg. Ik herinner mij een leraar Duits die, voor de hele klas, meedeelde dat “Nadia het weer niet geleerd had.”, omdat ik weer een 3 had gehaald. Geen idee had hij dat er ook leerlingen zoals ik waren, die uren boven hun boek zaten, maar wiens brein die taal maar niet leerden beheersen. Tot op de dag van vandaag krijg ik ernstige faalangst als ik Duits moet praten. Dankzij hem… En zou hij er nu op uit geweest zijn om mij het gevoel te geven minder waard te zijn dan een ander? Ik ga ervan uit van niet, maar zo werkt het dus wel.

De werkelijkheid is een hele andere: Je bent ONEINDIG sterk! Je bent ONEINDIG veel waard! Iedereen die jou vertelt dat dit niet zo is, ziet dit verkeerd. Kan diegene ook niets aan doen, dat is zijn werkelijkheid, zijn illusie, zijn wereld. Het leuke van die oneindigheid is, dat ik het niet voor niets oneindigheid noem: Als het je niet lukt om het hier en nu te beseffen, dan heb je daar oneindig de tijd voor. Oneindig de tijd om je te herinneren wie je werkelijk bent en wat je werkelijk kan. Hoe mooi is dat? Maar misschien helpt het wel om het af en toe eens te lezen, zoals nu…

Liefs,

Nadia

Afscheid van het afscheid

Einde van het jaar, tijd om de balans op te maken. Over het algemeen was het geen slecht jaar, er was veel moois, maar die ene gebeurtenis overschaduwt mijn jaar. 2013 zal altijd het jaar zijn dat ik jou verloor, mijn vader. Hoe ik altijd op je vertrouwd en op een bepaalde manier op je geleund heb, besef ik nu pas. Ik vertrouwde lang op jouw kennis, op al die kleine en grote dingen die jij gewoon wist. De laatste jaren kon dat misschien minder, maar ik merk dat ik nu soms nog steeds jou wil bellen om even iets te vragen.

Met de kerst word het missen alleen maar versterkt, omdat we deze altijd samen vierden, met ons voor velen vreemde, maar prachtig samengestelde gezin: Jij bij je ex, met haar nieuwe man, met jullie kinderen, hun aanhang en de kleinkinderen erbij. Voor vele gescheiden echtparen ondenkbaar, maar jullie hebben jullie respect bewaard. Respect dat later weer uitgroeide tot een hechte vriendschap, met als basis een diepe liefde.

De laatste tijd was je niet meer zo duidelijk aanwezig als we samen waren, achteraf gezien alsof je al wat afstand en afscheid nam. Dat je zo plotseling zou gaan, hebben we vaak gedacht, maar nooit echt verwacht natuurlijk. Ineens was je weg, uit ons leven gerukt. We waren er nog niet aan toe, maar dat ben je natuurlijk ook nooit.

En nu? Nu denk ik soms dat ik je voel, maar zeker weten kan ik het niet. Ik zou graag van je horen hoe je het nu hebt… Is het leuk daar? Heb je je plekje gevonden? Voer je hele discussies met je vader, je broer? Of zie ik het sowieso verkeerd? Is het anders dan ik mij voorstel? Wat ik wel steeds gevoeld heb, is je liefde, vanaf het begin. Je liefde en hoe trots je op ons bent. Op een bepaalde manier is het prachtig, jou daar aan de andere kant van de sluier. Een sterke bondgenoot. Je vertelt me, in mijn hoofd, dat ons contact nog wel komt, dat ik geduld moet hebben. Dat ik mijn heil niet hoef te zoeken bij mediums, ik WEET het toch? En toch twijfel ik of ik het weet, verzin ik het niet?

Kerst zonder jou voelt leeg. Zelfs al ben je er natuurlijk bij als we met zijn allen samen komen. Kon ik je maar zien, kon ik maar met je praten… Oud en nieuw wordt voor mij terug kijken en afscheid nemen van dit jaar. Ik mis je, papa, en dat zal ik blijven doen, maar ik ga afscheid nemen van het afscheid en verheug me op ons nieuwe contact, wanneer het ook komt…

Veel liefs,

Nadia

De drukke dagen rond kerst (voor gevoelige kinderen)

December kan een leuke maand zijn, kaarsjes, cadeautjes, snoep, warme choco en gezelligheid. Waar alleen niet iedereen bij stil staat, is dat november/december voor gevoeligere mensen, en dan vooral voor kinderen, helemaal niet altijd leuk is. Of deze kinderen nu “gewoon gevoelig” zijn, of een autisme spectrum stoornis hebben, of ADHD, etc…

Voor kleine kinderen begint de stress met Sinterklaas. Er komt een vreemde man uit Spanje, met Pieten die je in de zak kunnen stoppen en mee kunnen nemen. Die man geeft cadeautjes als je lief bent geweest, maar hoe weet je of je lief genoeg bent geweest, je bent toch best vaak druk? Er is veel speelgoed, met alle kleurtjes, geluidjes en andere prikkels van dien, om uit te kiezen. Er worden (hard!) liedjes gezongen en de kindjes in de klas worden drukker en drukker. Er is zoveel drukte en onzekerheid!

Voor oudere kinderen zit een groot deel van de stress in het vuurwerk met Oud en Nieuw. Houd je er niet van? Dan kun je je al lang van tevoren druk maken over de flitsen en knallen, want wat kun je daarvan schrikken als je gevoelig bent!
Houd je er juist wel van? Dan kun je al maanden van tevoren nadenken over wat voor vuurwerk je wil kopen, hoe duur het is, hoeveel je nog moet sparen, etc… Kortom: Stress ten top!

En dan hebben we het nog niet over al die “gezellige” familiedagen. Hoeveel mensen zouden de kerstdagen eigenlijk liever niet anders vieren? Niet verplicht bij de (schoon)familie? Niet “verplicht gezellig doen” (hoeveel maagpijn je er ook van krijgt…) , terwijl je eigenlijk elkaars aanwezigheid niet langer dan een uur verdraagt? Stress hierover begint vaak bij de ouders al lang van tevoren en reken maar dat gevoelige kinderen dat ook voelen!

Laten we nu proberen zoveel mogelijk rust in te bouwen voor onze gevoelige kids en jongeren in deze maanden. Laten we zorgen dat ons huis, of ons klaslokaal, een oase voor ze zijn. En laten we vooral ook meer begrip voor ze hebben, als ze weer eens “uit de bocht vliegen”, of als ze niet goed kunnen opletten op school en de cijfers kelderen.

Als we om hen heen de rust bewaren en de sfeer zo goed mogelijk houden, dan is het zo weer januari en keert er vast weer wat rust (en concentratie) terug.

Pas goed op onze kids, ze hebben ons zo nodig.

Nadia

Angst om lief te hebben

Veel mensen zijn bang. Doodsbang om echt lief te hebben. Echt, vanuit hun hart, met heel hun hart, lief te hebben. Nu denk je misschien “Ja, veel mensen wel, maar ik hoor daar niet bij, ik durf dat best.” Maar is dat zo? Durf jij lief te hebben? Durf jij, van ziel tot ziel, lief te hebben? Durf jij de schoonheid in iedereen te erkennen? En, een nog uitdagendere vraag, durf jij jezelf, met heel je hart, lief te hebben en iedereen te laten zien wie jij werkelijk bent? Omdat jij prachtig bent? Omdat jij de mooiste bent die jij kan zijn? Nee, niet een beetje slanker. Ook niet een beetje geduldiger. En ook niet een beetje … vul maar in… Gewoon zoals jij bent! Omdat jij het waard bent om lief te hebben. Omdat jij alle liefde die er op je pad kan komen verdient. Omdat jij je eigen liefde zo verdient!

Durf jij te glimlachen naar wie jij tegenkomt? Of denk je dan dat de ander dan misschien iets geks van je denkt? Durf jij je hart te laten zien aan mensen? Of ben je bang dat ze het kwetsen? Durf jij je hart te geven aan jouw geliefde? Of ben je bang dat hij/zij het verpulvert?
Durf jij helemaal jezelf te zijn? Of ben je bang dat mensen je vreemd vinden? Durf jij ONVOORWAARDELIJK van jezelf te houden? Of leg je jezelf toch nog eisen op?

Weet jij hoeveel mooier de wereld is, bekeken vanuit liefde? Vast wel, je hebt het vast wel eens even gevoeld. Weet jij hoeveel liefde je terug krijgt als je het durft uit te stralen? Weet jij hoe blij je je voelt, als je van jezelf durft te houden?

Oké mensen, ik ga met de billen bloot: Ik durf vaak lief te hebben. Ik durf vaak liefde uit te stralen, al lukt het me niet altijd. (en even tussen ons: het voelt fantastisch!)En waar ik het meest trots op ben (en het spannendst om toe te geven): Ik durf van mijzelf te houden. Nog niet altijd onvoorwaardelijk, maar je moet ergens beginnen, nietwaar? Als ik het moeilijk vind om mijn voorwaarden overboord te gooien, dan denk ik aan mijn zoontjes. De oudste zegt regelmatig als ik net boos op hem geweest ben: “Ik hou van jou, mama!” En als ik dan vraag of hij zelfs van me houdt en me zelfs lief vindt als ik boos op hem ben, dan zegt hij, vol overtuiging: “Natuurlijk!” Dus, als hij het kan…

Liefs,

Nadia

Liefde voor al wat is

 Steeds vaker voel ik een liefde voor al wat is door mij heen stromen. Neale Donald Walsch zou zeggen dat mijn “body, mind and soul” op zo’n moment allemaal dezelfde kant op willen, dat ik even weet wat echt de bedoeling is op deze aarde en verbonden ben met mijn Goddelijke kern. Als ik mij zo voel, kan mijn liefde ver reiken en (b)lijkt voelbaar tot op grote afstand. Mensen op straat kijken op en glimlachen of zeggen gedag. Mensen waar ik via social media contact mee heb en die ergens mee zitten, zeggen zich gesteund en geliefd te voelen, zelfs met alle kilometers tussen ons. Aan mij de schone taak om deze energie te leren kanaliseren en vooral ook goed te laten stromen. Want in het dagelijks leven, wordt deze energie vaak snel de kop ingedrukt en ik laat dat (nog) gebeuren. De energie is er dan nog wel, maar raakt geblokkeerd en geeft dan een onrustig gevoel en klachten, zoals hoofdpijn.

Ik heb wat mensen ontmoet die hier al beter mee om kunnen gaan en dat is mooi om te zien. Wespen gaan bijvoorbeeld uit zichzelf weg, omdat er geen angst te voelen is. Deze aandacht op jou gericht is heerlijk om je in te wentelen, maar natuurlijk ook heerlijk om weer terug te geven. De één richt deze energie heel specifiek, de ander spreidt het overal rond. Zolang je je er maar goed bij voelt, is alles prima natuurlijk. Je energie richten is misschien veiliger, het geeft anderen minder kans om “bij je binnen te komen”, maar het is ook prachtig als de liefde bij wijze van spreken van je af kaatst, alle kanten op. Mensen die willen ontvangen en zelf ook wat over hebben, worden je spiegels en de liefde kaatst terug. Mooie dingen komen op je pad, omdat je overstroomt van liefde en vertrouwen.

Ik kijk ernaar uit te leren mijn onvoorwaardelijke liefde te kanaliseren, zodat ik het kan richten op wie het nodig heeft en ook op wie ik verkies het te geven. Niet dat ik mensen uit wil sluiten, maar als ik het zou kunnen richten, bereik ik ook wie ik nu soms niet kan bereiken. Niet omdat ik niet wil, maar omdat er ergens iets blokkeert. Wie je wel bereikt, zie je groeien en dat zou ik graag nog vaker doen, voor iedereen dichtbij of ver weg!

Liefs,

Nadia

De kracht van je vrouwelijkheid

Ik ben er van de week weer achter gekomen dat velen van ons, onze vrouwelijkheid vaak ontkennen. Niet helemaal natuurlijk, we weten best dat we vrouw zijn, we hebben “vrouwen-kleren” aan (hoewel zelfs daarin het onderscheid met het mannelijke vaak ver te zoeken is), de meesten van ons houden vast nog steeds van shoppen, etc… Maar onze echte vrouwelijke kracht, hoe vaak boren we die nog aan?

Mijns inziens zit die vrouwelijke kracht in je buik, daar waar wij kinderen kunnen dragen, daar waar wij een naar gevoel krijgen als iets “niet goed voelt” (als we willen luisteren), daar waar vele klachten zich kunnen ophopen… Als je je vrouwelijke energie ontkent, kunnen er zaken blokkeren en dat kan tot klachten lijden. In je buik ligt voor de hand misschien, maar ook elders kunnen die klachten zich manifesteren, omdat alles in ons lichaam nu eenmaal verbonden is.

Ik versta onder vrouwelijke kracht: Het luisteren naar je intuïtie. Het zorgen voor anderen, maar niet ten koste van jezelf. Goed zorgen voor jezelf en daarbij toegeven aan wat jij nodig hebt. Je energie vrij laten stromen en niet opkroppen omdat de wereld om je heen te hard en “mannelijk” is. Je gevoelens laten zien, niet bang zijn daarvoor. Liefhebben zoals alleen wij dat kunnen. Etc., etc. Vrouwelijke kracht is een oerkracht, op onze geheel eigen manier zijn wij zo sterk! Kijk naar wat wij aankunnen. Kijk naar wat sommigen hebben moeten doorstaan. Kijk naar de oerkracht die wij hebben tijdens een bevalling. Je kunt het vaak wel bij anderen zien, maar weet dat jij diezelfde kracht bezit!

Ik zeg geenszins dat de mannelijke energie minder goed is, maar wel minder goed voor ons! Als je de balans teveel uit laat slaan naar het mannelijke, raak je uit balans. Wij hebben het nodig om vrouw te zijn! Je vrouwelijkheid grotendeels ontkennen, is jezelf ontkennen.

Ik zeg ook niet dat we allemaal cupcakes moeten gaan bakken met een bloemenschortje voor en op hoge hakken. (Hoewel ik vroeger nooit gedacht had dat ik bakken zo leuk zou vinden als ik het vind! Ik vond dat vroeger maar burgerlijk, tuttig gedoe, kun je nagaan hoe ik over vrouwelijkheid dacht…)

Wat zorgt ervoor dat jij je op en top vrouw voelt? Wat maakt dat jij je supervrouwelijk voelt en zorgt ervoor dat jouw energie begint te stromen? Voor mij is dat buikdansen, maar misschien is het voor jou wel gewoon dat ene leuke jurkje aantrekken, of toch koekjes bakken. Alles is goed als het als effect heeft dat het jouw vrouwelijkheid naar boven haalt.

De wereld heeft vrouwelijke kracht nodig.

Reveal the Goddess in you!

Kwetsbare kracht

 Ik heb mezelf vaak gerekend tot een van de “kwetsbaren” in onze harde samenleving. Ik heb geen olifantenhuid, ik heb, zelfs letterlijk, een dun huidje. Je kwetst mij dan ook best makkelijk en ik kan niet goed tegen leed en onrechtvaardigheid. Dat raakt me tot in mijn kern en ik kan er lang van slag van zijn. Ik kijk daarom ook al jaren geen nieuws meer. Velen begrijpen dat niet. “Je wilt toch weten wat er speelt in de wereld?” Nou nee, ik dus liever niet. Wat er in de wereld om mij heen gebeurt, vind ik wel genoeg. Datgene waar ik van invloed op kan zijn, is voor mij voldoende. Vrienden en familie mogen altijd bij me komen en mogen me alles vertellen. Ik zal er voor ze zijn en kan dan ook echt wat betekenen. Maar beelden van gruwelijke moorden, vreselijke natuurrampen of mishandelde dieren? Die houd ik liever buiten.

Ook houd ik niet van grote drukte, van mensenmassa’s of veel lawaai. Dat maakt me moe en dan komt alles veel harder binnen. Een dagje flink shoppen, in een drukke stad, winkel in winkel uit? Gezellig voor een uurtje, maar zet me dan alsjeblieft in een rustig cafeetje met een kopje thee om weer even tot mijzelf te komen.

In mijn omgeving heb ik gemerkt dat dit vaak als “zwakte” werd gezien. Mensen willen veel rekening met me houden “Kun je dat allemaal wel? Is het niet teveel voor je?” of zien me als een hulpeloos vogeltje, waar je je maar liever verre van houdt. Lang heb ik dit zelf ook geloofd. Ik dacht dat ik niet zo sterk was als anderen, dat anderen het beter voor elkaar hadden dan ik. Maar die tijd is nu voorbij. Ik zie al een tijdje in dat in mijn kwetsbaarheid ook een kracht schuilt, maar ik voel nu ook steeds vaker juist een enorme kracht in me komen. De reden dat ik veel last kan hebben van anderen om mij heen, heeft er mee te maken dat ik juist veel energie heb. Mensen zitten snel “in mijn energieveld” (heb geen beter woord ervoor) omdat het groot is. Als ik een tijdje alleen in een kamer ben waar ik me thuis voel, vul ik die kamer met mijn energie en komen de mensen die daar komen dus “in mijn energie”. Dat ik daardoor ook regelmatig weet wat ze voelen en daar soms ook last van heb, hoort daar bij en moet ik leren reguleren. Afsluiten wil ik niet, want het is mijn kracht en ik kan ze daardoor helpen. Mijn energieveld “kleiner maken”? Geen zin in, het is niet voor niets zoals het is en ik wil mij hierin niet aanpassen. Ik ben wie ik ben.

Steeds vaker krijg ik door dat ik dus juist die enorme kracht in mij heb en dat die me in de weg gaat staan als ik hem niet gebruik. Er ligt een mooie weg voor me, dat weet ik al. Hoe deze eruit gaat zien en wanneer deze zich verder ontvouwt, is nog een vraag voor me, maar ik ga ervan genieten! Genieten jullie mee?

Mocht je geïnteresseerd zijn in wat ik kan (de dingen die ik nu al weet), kijk dan eens op: www.turningtide.nl 

Donker

“Niet alleen alles wat licht is, is mooi”, zei iemand van de week tegen mij. Het ging eigenlijk over een donkere foto, maar ik vond het een mooie uitspraak en hij bleef in mijn hoofd rondzingen. Er zit namelijk een enorme waarheid in! We zijn tegenwoordig geneigd alles alleen maar opgepoetst te willen zien. Alles moet licht en blinkend zijn, inclusief onze gevoelens.

Boosheid moet je omzetten naar dankbaarheid, verdriet liefdevol omarmen… Maar als we de donkere, rauwe, ongepolijste stukjes niet willen zien, wie houden we dan voor de gek? De wereld is gemaakt om donker en licht te bevatten. Zonder donker weet je niet eens wat licht is, zonder ongeluk, ken je geen geluk. Veel mensen willen tegenwoordig alleen maar “verlicht” zijn. Boosheid en andere “donkere” emoties horen daar niet bij, dan ben je niet “zen”. Toen ik laatst mijn eigen boosheid wilde wegmoffelen en dit argument gaf, zei een vriendin: Waarom zou boosheid niet “zen” zijn?

Als je toegeeft aan de “minder mooie dingen”, ervaar je daarna weer de schoonheid  om je heen. En waarom zouden er aan de donkere zaken in het leven, geen mooie kanten zitten? Heeft het je niets gebracht? Is het niet net als met een wat duistere foto? Dat het duister is, wil niet zeggen dat het plaatje zelf niet prachtig is?

Leren anderen en jezelf (en eigenlijk ook het leven zelf) te aanvaarden met lichte en donkere kanten, kan een mooi geschenk zijn. Ik heb moeite met mensen die denken de dualiteit voorbij te zijn. Zo lang je mens bent, heb je die dualiteit gewoon in je. Anders heb je hier eigenlijk weinig te zoeken. Prachtig hoor, die mensen die bijna altijd in hun kracht staan en die vooral dankbaar in het leven staan, maar ook zij zullen wel eens een baalmoment hebben, of verdriet voelen, of boos zijn op iemand. Dat hoort bij de menselijke ervaring en is alleen daarom al mooi.

De volgende keer dat ik een duistere foto zie, ga ik eerst eens kijken of er iets moois op staat. De volgende keer dat ik een duistere kant van mezelf tegen kom, zal ik er ook eens goed naar kijken en kijken waar ik daarin de schoonheid kan vinden.

Het zachte stukje in jezelf

Vorige week had ik het er met een vriendin over en ook vandaag kom ik het weer tegen: Mensen durven vaak het kwetsbare deel van zichzelf niet te laten zien. Durven niet te bespreken wat ze echt voelen en denken, omdat ze bang zijn veroordeeld of gekwetst te worden.

Ikzelf laat steeds vaker dat “zachte stukje in mijzelf”, zoals ik het vaak noem, zien. Ik ben erachter gekomen dat als ik dit deel van mijzelf laat zien, ik vaak dit prachtige deel ook van iemand anders mag ervaren en daar word ik heel blij van. Het geeft mij energie om op die manier met mensen contact te maken.

Als je altijd je harnas om houdt, als je altijd beschermt wat kwetsbaar is aan jezelf, kun je weliswaar (iets) minder snel gekwetst worden, (maar zelfs een goed harnas heeft een open, zwakke plek, dus helemaal kun je het nooit voorkomen) maar je kunt ook de energie tussen jou en de ander niet vrij laten stromen. Mij belemmert dat, ik maak graag écht contact met anderen, zeker als ik om diegenen geef (en daarvoor hoef ik iemand niet eens heel goed te kennen). Op die manier ontstaan de mooiste gesprekken en mag je het mooiste, liefdevolste deel van de ander ervaren.

Natuurlijk is het eng, maar als je van tevoren even écht voelt of het kan bij een persoon, echt op je intuïtie en “buikgevoel” afgaat, zul je merken dat je het (bijna) nooit mis hebt. Deze persoon is dan veilig en is het waard om echt contact mee te maken.

Er zijn genoeg mensen die zo bang zijn voor wat er hierbij los kan komen, dat ze zelfs aan hun eigen partner niet hun diepste gevoelens kenbaar durven te maken. Als iemand het waard zou moeten zijn om dat deel van jou te zien, dan is het wel je partner. En als diegene niet veilig genoeg voelt, dan is hij/zij ook niet de juiste persoon voor jou.

Mijn man en ik kunnen de mooiste gesprekken hebben als we ons helemaal open stellen en ook met mijn familie en een enkele vriendin heb ik dit soort interacties. Prachtige momenten zijn dat. Prachtig en voor sommigen ook eng, want wat misschien nog wel het meest beangstigend kan lijken in het begin, is de liefde die je ervaart voor iemand met wie je écht contact maakt en de blijdschap die dat in je los kan maken.

Probeer het eens, als je durft ;-).

Liefs,

Nadia

De verborgen zegeningen in je leven

Perspective

Sometimes you need to step back

To get a better view

Whoever pushed me in the past

I could not ever blame you

Although you may not see right now

You helped me find a piece

Unknowingly, unconsciously

You helped me to unleash

Parts of me not known before

Not remembered until then

I should not blame, but thank you

For helping me see more

Soms moet je een stap terug doen, om je perspectief te veranderen en een groter deel van “het plaatje” te zien. Daarom zijn de duwen die anderen ons geven, niet zo slecht als ze lijken. Het is makkelijk om alleen boosheid te voelen, als iemand je een zet geeft, als iemand je iets “slechts aandoet”.  Vaak blijken het alleen, (veel) later, net die zetten geweest te zijn, die je hebben geholpen om anders naar zaken te kijken, om te veranderen hoe je dingen waarneemt en om te veranderen hoe jij jezelf ziet.

De meeste mensen die nu anderen helpen, hebben zelf veel meegemaakt in hun leven. Ze zijn regelmatig terug gegooid, hebben (letterlijk of figuurlijk) zetten en trappen gehad. Hierdoor hebben ze zich alleen wel herinnerd dat zij zo niet behandeld willen worden, of weten zij weer hoe belangrijk liefde werkelijk is. Of ze hebben ervaren hoe ze moeten vergeven en wat dit doet voor je. Zo blijken de nare dingen in je leven een boodschap te bevatten die jij graag wilde zien in dit leven. Bleek je te kunnen ervaren waar jouw ziel om gevraagd heeft (meestal onbewust). En zo blijken dus de “slechte mensen” in jouw leven, engelen op jouw pad te zijn, hoe moeilijk ook om te bevatten.

Ik ben iedereen die mij ooit zo’n zet gegeven heeft dankbaar. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en inmiddels ben ik op een punt dat ik niemand anders meer zou willen zijn. Ik zou (op dit moment) niets aan mijzelf meer willen veranderen, want mijn leven heeft mij zo gemaakt, met alle ervaringen en alle personen hierin, precies zoals ze waren. Als je dankbaar bent voor alles en iedereen op je pad, geef je jezelf een enorm geschenk. Ook dat verandert jouw perspectief en verandert dus ook hoe jij waarneemt.

Hoe dieper je gekwetst bent, hoe moeilijker dit natuurlijk is. Toch doe je jezelf en de ander een plezier als je kunt vergeven en die plek vindt, waar je zelfs dankbaar kunt zijn voor alles. Niets in je leven is gebeurd zonder reden. Niets gebeurt zonder dat er een hoger plan is. Als je geluk hebt, kom je ooit op een punt in je leven dat je dit kunt zien en accepteren en uiteindelijk dus zelfs dankbaar kunt zijn. Zoek de verborgen zegeningen in je leven en wees blij met waar en wie je nu bent. Je bent perfect, precies zoals je bent!

Liefs,

Nadia

Dat lastige ego van ons…

Ik blijf veel lezen over ons Ego, dat lastige ego van ons, dat ons altijd maar weer in vallen laat lopen. Bijvoorbeeld de val van altijd maar meer willen, van materiële rijkdom nastreven, in plaats van spirituele, of emotionele rijkdom. De val van het maar blijven oordelen over anderen, terwijl je dat eigenlijk niet wil. De val van angst, waar je steeds maar weer in gelokt wordt… En ga zo maar door.

Even een citaatje tussendoor, want wat betekent dat woord “Ego” nu eigenlijk: Ego (uit het Latijn) betekent in de letterlijke betekenis "ik".

Wie veroordelen wij dus eigenlijk? Met wie kunnen wij het niet vinden? Wie leidt ons, naar ons idee, de verkeerde kant op en laat ons keer op keer in vallen lopen? Juist ja, onsZELF! Dus ”Ik” vind dat “ik” het niet zo goed vinden met “mij(n) ZELF, want “ik” leid mijzelf steeds in vervelende vallen! Naar persoontje zeg, dat “Ik” van ons!

Nee, neem dan onze ziel, die is veel leuker! Die wil het beste voor ons, die wil ons de goede kant op leiden. Die wil dat we leven vanuit ons hart! Konden we ons Ego maar aan de kant zetten en alleen leven vanuit onze Ziel! Of is dat toch niet zo’n goed idee?

Wat zou er nu gebeuren als we alle aspecten van onszelf als één zouden beschouwen? Wat zou er gebeuren als wij willen zien, dat ons “Ik” ook door ons gekoesterd moet worden? Wat zou er gebeuren met dat vervelende Ego van JOU, als je het vanuit liefde zou bekijken? Wat zou er gebeuren als je, na een "vergissing", of na een pijnlijke gebeurtenis, je Ego, je “Ik” in je armen zou nemen en zou zeggen dat het allemaal wel goed komt? Wat zou er gebeuren als we alle liefde van ons hart naar dat gekwetste, misleide, verkeerd begrepen Ego van ons zouden sturen?

Zouden we dan misschien gaan zien dat ons Ego niet een kwade kracht is buiten onszelf, maar dat wij één wezen zijn, dat uit meerdere “lagen” bestaat en dat alles wat wij willen voor onszelf is, om te ervaren waarvoor we hiervoor gekomen zijn en om te genieten onderweg? Zouden wij ons meer “heel” voelen en met al onze delen gezamenlijk, als één, op pad gaan naar onze doelen? Met heel veel liefde te geven op onze reis?

Ik pretendeer niet te weten hoe alles in elkaar zit, maar ik vraag mij daadwerkelijk af wat er zou gebeuren als wij hier anders naar zouden kijken. Ik geloof dat het nog wel eens een groot verschil zou kunnen maken!

Pas goed op jeZELF!

Nadia