Dat lastige ego van ons…

Ik blijf veel lezen over ons Ego, dat lastige ego van ons, dat ons altijd maar weer in vallen laat lopen. Bijvoorbeeld de val van altijd maar meer willen, van materiële rijkdom nastreven, in plaats van spirituele, of emotionele rijkdom. De val van het maar blijven oordelen over anderen, terwijl je dat eigenlijk niet wil. De val van angst, waar je steeds maar weer in gelokt wordt… En ga zo maar door.

Even een citaatje tussendoor, want wat betekent dat woord “Ego” nu eigenlijk: Ego (uit het Latijn) betekent in de letterlijke betekenis "ik".

Wie veroordelen wij dus eigenlijk? Met wie kunnen wij het niet vinden? Wie leidt ons, naar ons idee, de verkeerde kant op en laat ons keer op keer in vallen lopen? Juist ja, onsZELF! Dus ”Ik” vind dat “ik” het niet zo goed vinden met “mij(n) ZELF, want “ik” leid mijzelf steeds in vervelende vallen! Naar persoontje zeg, dat “Ik” van ons!

Nee, neem dan onze ziel, die is veel leuker! Die wil het beste voor ons, die wil ons de goede kant op leiden. Die wil dat we leven vanuit ons hart! Konden we ons Ego maar aan de kant zetten en alleen leven vanuit onze Ziel! Of is dat toch niet zo’n goed idee?

Wat zou er nu gebeuren als we alle aspecten van onszelf als één zouden beschouwen? Wat zou er gebeuren als wij willen zien, dat ons “Ik” ook door ons gekoesterd moet worden? Wat zou er gebeuren met dat vervelende Ego van JOU, als je het vanuit liefde zou bekijken? Wat zou er gebeuren als je, na een "vergissing", of na een pijnlijke gebeurtenis, je Ego, je “Ik” in je armen zou nemen en zou zeggen dat het allemaal wel goed komt? Wat zou er gebeuren als we alle liefde van ons hart naar dat gekwetste, misleide, verkeerd begrepen Ego van ons zouden sturen?

Zouden we dan misschien gaan zien dat ons Ego niet een kwade kracht is buiten onszelf, maar dat wij één wezen zijn, dat uit meerdere “lagen” bestaat en dat alles wat wij willen voor onszelf is, om te ervaren waarvoor we hiervoor gekomen zijn en om te genieten onderweg? Zouden wij ons meer “heel” voelen en met al onze delen gezamenlijk, als één, op pad gaan naar onze doelen? Met heel veel liefde te geven op onze reis?

Ik pretendeer niet te weten hoe alles in elkaar zit, maar ik vraag mij daadwerkelijk af wat er zou gebeuren als wij hier anders naar zouden kijken. Ik geloof dat het nog wel eens een groot verschil zou kunnen maken!

Pas goed op jeZELF!

Nadia

Jouw weg gaan

I don’t wanna beg your pardon

I don’t wanna ask you why

But if I was to go my own way

Would I have to pass you by?

Black flies – Ben Howard

Soms moet je mensen voorbij gaan, om te komen waar je wilt. Het klinkt simpel, maar is het niet. Want moet je de mensen passeren waar je van houdt, om zelf verder te komen? Helaas soms wel. Soms zijn de mensen uit je “oude leven” gewoon niet op het zelfde punt als jij en moet je ze laten gaan. Hiermee bedoel ik geenszins dat waar zij zijn minder goed is, of op wat voor manier dan ook minder waard dan waar jij bent. Ieder kiest zijn eigen pad, maar feit is wel dat als twee wegen te ver uit elkaar gaan lopen, je ze niet meer samen kunt vervolgen.

Hoe dichter diegene bij je staat, hoe pijnlijker het is. Soms is het ook niet mogelijk, of nodig om je volledig los te maken (denk aan familiebanden), maar het is dan wel goed om je emotioneel zoveel mogelijk los te maken van diegene. Hij of zij blijft dan wel in je leven, maar jullie verschillende perspectieven zorgen dan wel voor minder wrijving en pijn dan voorheen. Hier is wel een bewuste keuze voor nodig. Zonder de duidelijke intentie en volledige toestemming van jou om je emotioneel los te maken, lukt dit niet.

Weet ook dat je je niet hoeft te verontschuldigen tegenover anderen over hoe jij in het leven staat. Jij mag jouw pad en jouw perspectief kiezen, ieder creëert zijn eigen wereld en heeft daar het volledige recht toe. Veroordeel anderen daarom ook niet om hun keuzes. Alle wegen die een ieder kan kiezen, lijden naar zijn perfecte levensdoel en de ervaringen die hij nodig heeft om zich te her-inneren wie hij werkelijk is.

Je hoeft dus ook een ander niet te vragen naar het waarom. Natuurlijk is er niets mis met een gezonde discussie, met als doel te leren van elkaar. Je kunt je leven verrijken door het ook eens te bekijken vanuit een ander perspectief. Wat doet het met jouw perceptie, als je van perspectief verandert? Maar te vaak heeft een discussie als doel de ander te overtuigen van jouw gelijk en dat is nergens voor nodig. Jij mag jouw keuzes maken en anderen die van hen. En kom je er samen echt niet uit, misschien is het dan tijd om de ander voorbij te gaan, om te komen waar jij heen wilt gaan.

Take care,

Liefs,

Nadia

Nieuwe Helden

Toen ik een tijdje terug de video zag van Boyan Slat*, een 19-jarige Nederlandse student die een oplossing heeft bedacht om de oceanen te ontdoen van al het plastic, werd ik helemaal blij! Wat een inspirerende, enthousiaste jongen! Zulk enthousiasme zie je niet zo vaak bij oudere generaties.  Hij had niet alleen een geweldige oplossing bedacht, maar hij kon het ook met zo’n bezieling brengen. Fantastisch! Als ik zo iemand zie, dan vind ik dat hoopgevend. Dat er zulke jongeren zijn, zulke wereldverbeteraars, prachtig! Ik vind dat ook het leuke aan werken met jongeren, je ziet de toekomst.

Maar ook veel dichter bij huis kun je ze vinden, de nieuwe helden. En ze hoeven niet altijd oplossingen te bedenken om de wereld te verbeteren, sommigen maken de wereld gewoon al beter door zichzelf te zijn. Zo kwam ik laatst een jongen van rond de 20 tegen, gewoon in de winkel, en ik keek hem in de ogen. En wat ik zag waren twee van de vriendelijkste ogen, met daarin een onvoorwaardelijke liefde die je zelden ziet. Hij viel me in eerste instantie op, omdat hij moest lachen om mijn vrolijk babbelende peuter. In zijn ogen zag je de puurheid die je ook in de ogen van kleine kinderen kunt zien. Het mooie is: Je ziet vaak ook een herkenning tussen van dit soort pure zielen, klein en groot. Mooi om te zien dat het sommige mensen lukt om deze puurheid te bewaren. Niet makkelijk in deze wereld, maar sommigen lukt het dus!

Het is mooi om er eens op te letten, als je van die hele lieve, gevoelige, pure kindjes ziet, met wie zij zich verbinden. Vaak zie je hetzelfde soort mens terug. In een klein of groot lichaam. Zo kwam ons zoontje ook eens een meisje tegen in de supermarkt, een aantal jaren ouder dan hij. Ze liepen langs elkaar heen, keken elkaar aan en je zag iets gebeuren. Ze draaiden zich ook allebei nog een aantal keren om, om nog eens elkaars blik te vangen. Pure herkenning was het.

In een wereld waarin zoveel gebeurt, waarin zoveel verdriet kan zijn, geeft mij dat hoop. Er zijn nog zoveel mooie mensen op de wereld. Ook, of vooral, in de nieuwe generaties!

*Voor het filmpje van Boyan Slat: http://youtu.be/ROW9F-c0kIQ

Geven en …

Vraag jezelf, voor je verder leest, eens af hoe jij dit aanvult: Geven en …?

Vandaag in een gesprek met iemand viel het me namelijk op dat zij zei dat ze wel goed kon geven, maar niet zo goed kon nemen. Het kiezen voor het woord “nemen”, gaf voor mij aan hoe zij het ziet, niet iets wat je mag, wat je toekomt, maar iets wat je eigenlijk niet verdient. Alsof je het je toe-eigent. Ik neem iets van jou. Het klinkt ook alsof die ander het eigenlijk niet wil geven.

Ikzelf kies voor de variant: Geven en ontvangen. Ook ontvangen kan moeilijk zijn, maar klinkt (voor mij) in ieder geval wel als iets wat je verdient. Ik ontvang van jou wat mij ook toekomt, wat ik verdien.

Sommige mensen zijn goed in ontvangen, maar de meesten die ik ken, geven liever. Geven kan een goed gevoel geven. Zeker als je iemand die het echt nodig heeft, kunt helpen. Maar ontvangen is net zo belangrijk. Zie het als een kannetje: Als jij alleen maar geeft, is dat kannetje op een gegeven moment leeg. Alles is op. Geen liefde en geen energie meer voor jezelf. Je kunt uitgeput raken, of ziek, of gedeprimeerd. Je hebt alles wat je had weggegeven! Daarom is het ook belangrijk om ook te ontvangen. Dan vul je jouw “kannetje” weer en heb je weer genoeg voor jezelf én anderen.

Dus de volgende keer dat jij een helpende hand toegestoken krijgt, dat iemand jou iets geeft, of het nu iets tastbaars is of niet, laat het dan eens gewoon toe. Laat je eens verwennen! Jij verdient dat! Net zo goed als al die mensen die jij helpt. Ontvangen is echt net zo belangrijk als geven, je hebt het gewoon nodig.

Wat dat betreft is die reclameslogan zo slecht nog niet: Omdat je het waard bent ;-)

Liefs,

Nadia

Van "Dankbaar, maar..." naar "maar, dankbaar".

Veel mensen weten wel dat dankbaarheid een belangrijke factor is in het leven. Dankbaar zijn voor wat je hebt, maakt je leven mooier en maakt dat je makkelijker je perspectief verandert, om mooie nieuwe kansen te kunnen zien of creëren.

Nu merkte ik pas bij mijzelf dat ik vaak denk in “Dankbaar, maar…”. Ik ben dan dankbaar voor iets, maar zou tegelijkertijd er nog iets aan willen verbeteren, als het ware. Een simpel voorbeeld: Ik ben ’s ochtends dankbaar dat mijn lieve, vrolijke zoontje me wakker maakt, maar zou eigenlijk nog wel langer willen slapen, omdat ik me nog moe voel. Als je dat gevoel dankbaar, maar… te zijn nu zou kunnen vervangen door het omgekeerde, dan is de “nasmaak” die je over houdt aan de gedachte, de dankbaarheid. Klinkt misschien wat vaag, maar ik leg het uit: Als ik diezelfde ochtend denk “Pff, ik zou best nog wat langer willen slapen, maar wat ben ik dankbaar dat mijn lieve, vrolijke mannetje mij wakker maakt!”, dan blijft niet het gevoel hangen van het “negatieve” wat ik gedacht heb, maar de dankbaarheid.

Niemands leven is perfect. Er zijn wel mensen die het voor elkaar krijgen om weinig tot niets te klagen (en het grappige is, die hebben vaak ook niet veel te klagen, want die ervaren de wereld , vanuit dat perspectief, zo mooi), maar er is altijd wel iets aan te merken op ons leven. Er is bijna altijd wel iets wat verdriet kan geven, of het is slecht weer, of je voelt je niet zo lekker en ga zo maar door. Zou je dit nu allemaal vanuit het “maar, dankbaar” perspectief benaderen, dan is dat een mooie stap naar het leven vanuit volledige dankbaarheid voor wat het leven je biedt. Ik kan bijvoorbeeld natuurlijk nog steeds verdriet hebben om mijn vaders overlijden, maar ik ben enorm dankbaar voor de jaren die ik met hem heb gehad en voor het feit dat ik geloof dat het nu goed met hem gaat.

En ik kan zoveel aanmerken op mijn vaak wat rommelige huishouden, maar ik ben enorm dankbaar voor de jongetjes die het zo’n rommel maken en die mij zoveel was bezorgen. Bovendien kan ik dankbaar zijn dat ik weinig tijd heb om op te ruimen, omdat ik een leuke baan heb en mijn tijd thuis liever aan mijn jongetjes besteed dan alleen maar aan poetsen.

Zo is ook dit dus weer een oefening in het veranderen van je perspectief. Ik ga dit de komende tijd zeker proberen. En misschien inspireer ik jou ook wel?

Liefs,

Nadia

Hoe verdriet en geluk heel dicht naast elkaar kunnen staan

Zoals sommige lezers van dit blog wel weten, is eind januari mijn vader, heel plotseling, overleden. Mijn vader was een heel intelligente man. Hij wist ontzettend veel over geschiedenis, cultuur, mythologie. Na zijn overlijden besefte ik dat ik nog steeds erg tegen hem opkeek. Door zijn feitenkennis en vrijwel feilloze beheersing van de Nederlandse taal was hij tot voor kort altijd degene die ik belde als ik iets wilde weten of verifiëren. De laatste jaren was dit wel wat minder, zijn geheugen werd wat slechter, dus in dat opzicht had ik eigenlijk al voor een deel afscheid genomen. Maar toch bleef daar die vader die altijd zoveel wist, veel meer dan ik (hij had er natuurlijk ook langer de tijd voor gehad, maar hij onthield het ook, bij mij verdwijnt die kennis altijd weer grotendeels). Naast dat verstandelijke aspect van onze relatie, was er natuurlijk ook gewoon de liefde, van een dochter voor haar vader en een vader voor zijn dochter(s). Misschien waren we beiden niet zo goed in het uiten van die gevoelens, maar wij wisten duidelijk dat ze er waren. Toen hij dus zo plotseling uit ons leven werd gerukt, gaf dat alle reden voor een diep verdriet.

Dit verdriet was en is er natuurlijk ook, maar ik heb gemerkt dat er na een tijdje gelukkig ook weer plaats is voor de mooie dingen in het leven. Een tijdje terug werd ik er door iemand op gewezen dat ik gewoon leuke dingen mocht doen en mocht genieten. Niet dat ik was gestopt met leven, integendeel, ik ging gelijk weer door, maar het voelde af en toe alsof ik rouwen móest. Dat ene gesprek veranderde mijn perspectief weer en, zoals ik las in een boek van Neale Donald Walsch, Perspectief creëert perceptie. Wat ik zag en voelde, veranderde. Een hele subtiele verandering eigenlijk, want ik ben sowieso een persoon die schoonheid ziet in kleine dingen. Maar de schoonheid zien en waarderen, of weten dat je er echt van mag genieten, zijn kennelijk toch nog twee verschillende dingen. Hierdoor ben ik er ook achter gekomen dat een diep gevoeld verdriet en volmaakt geluk heel dicht bij elkaar kunnen liggen.

Want dat verdriet, dat is er natuurlijk gewoon nog. Niet constant aanwezig, maar af en toe steekt het onverwacht weer flink de kop op. Maar ik kan nu van dit verdriet heel snel weer bij dat volmaakte geluk komen. Het ligt ook sowieso heel dicht bij elkaar, omdat beide vanuit dezelfde bron komen: Liefde.

Ik geloof niet dat het leven hierna ophoudt, dus ik ben blij voor mijn vader dat hij overgegaan is. Ik stel me hem, uitgebreid discussiërend, voor me met zijn broer en vader. Of het zo is in wat er ook hierna komt, weet ik natuurlijk niet en kan me ook niet zoveel schelen. Ik weet dat het goed met hem is, hoe dan ook, en dat geeft me rust. Het verdriet is er omdat ik hem niet meer even kan bellen, om van gedachten te wisselen, om het niet meer horen van zijn stem, hem niet meer kunnen zien. Maar ik kan dit nu dus ook omzetten. Ik mag verdrietig zijn, maar ik weet ook dat het met hem goed is. Dat zorgt dat ik mijn ogen en hart weer open voor de liefde van de mensen om mij heen. Ik kan weer enorm genieten van de momenten met mijn man en kinderen en merk ook duidelijk aan hen dat zij mij ook weer beter kunnen bereiken. Dat maakt dat ik dat volmaakte geluk weer kan ervaren.

Bovendien voelt het gemis tegenwoordig vooral als een liefdevol gemis. Een gemis dat te accepteren is en op een vreemde manier ook goed voelt. Toon Hermans schreef over deze periode ooit een prachtig gedicht:

Voor een vriend

Nu 't rouwrumoer rondom jou is verstomd
de stoet voorbij is, de schuifelende voeten
nu voel ik dat er 'n diepe stilte komt
en in die stilte zal ik je opnieuw ontmoeten
en telkens weer zal ik je tegenkomen
we zeggen veel te gauw: het is voorbij
hij heeft alleen je lichaam weggenomen
niet wie je was en ook niet wat je zei
ik zal nog altijd grapjes met je maken
we zullen samen door het stille landschap gaan
nu je mijn handen niet meer aan kunt raken
raak je mijn hart nog duidelijker aan

Het omzetten van je perspectief om weer geluk te ervaren, is natuurlijk niet alleen toepasbaar op rouw, maar ook ander verdriet dat je kunt hebben, heeft vaak ook een mooie kant. En ook als je daarin je perspectief verandert, kun je nog steeds, of weer opnieuw, volmaakt geluk ervaren. Het is een kwestie van het willen zien.

Liefs,

Nadia

Voor of tegen?

Een tijdje terug postte Nadine Schartz (voor wie haar beter wil leren kennen, site: www.innerheart.nl) op Facebook dat ze tegenwoordig vooral VOOR dingen wil zijn, in plaats van tegen. Ik vind dat een inspirerend standpunt. Het haalt je uit de weerstand en brengt je in acceptatie van dat wat nu eenmaal zo is.

Er is vaak veel waar we tegen zijn, maar is het niet makkelijker om VOOR de positieve tegenhanger van iets te zijn? Een voorbeeld waar niet zoveel lading op zit: Je kunt tegen ongezond eten zijn, je boos maken om alle “slechte” dingen die gepromoot worden op tv en in supermarkten, maar je kunt ook voor gezond eten zijn. Het maakt dat je perspectief verandert. In plaats van de boosheid die je zou kunnen voelen als je door de supermarkt loopt en alle “slechte” voeding ziet, zie je dan de gezonde producten die je er ook kunt kopen meer.

Je kunt accepteren dat er nu eenmaal veel is wat niet zo goed is voor een mens en ook accepteren dat anderen dat misschien eten, maar voor jezelf de gezonde keuze te maken.

Kiezen VOOR wat goed voelt voor jou, kost veel minder energie dan vechten tegen wat niet goed is.

Je kunt dit ook toepassen op onderwerpen die veel meer beladen zijn dan het voorbeeld hierboven, want er is zoveel waar wij een uitgesproken mening over hebben tegenwoordig. Loop je Facebook of Twitter tijdlijn eens door en zie alle petities die getekend kunnen worden tegen zaken (wat overigens niet betekent dat ik die niet teken of dat ik dit een slechte zaak vind!). Bekijk eens alle meningen die mensen uiten op dit soort Social Media. Het is veel gemakkelijker geworden om je mening maar overal te roeptoeteren (een woord dat een dierbare vriendin nogal eens gebruikt, dat de lading wel dekt), dus je komt veel meer weerstand tegen dan vroeger het geval was.

Ik probeer nu vaker te kijken naar het positieve alternatief. Als ik weerstand zie of voel, probeer ik het positieve alternatief te vinden en me daarop te richten. Voelt voor mij veel prettiger en geeft meer rust. Misschien de moeite waard om eens te proberen?

Liefs,

Nadia