Kwetsbare kracht

 Ik heb mezelf vaak gerekend tot een van de “kwetsbaren” in onze harde samenleving. Ik heb geen olifantenhuid, ik heb, zelfs letterlijk, een dun huidje. Je kwetst mij dan ook best makkelijk en ik kan niet goed tegen leed en onrechtvaardigheid. Dat raakt me tot in mijn kern en ik kan er lang van slag van zijn. Ik kijk daarom ook al jaren geen nieuws meer. Velen begrijpen dat niet. “Je wilt toch weten wat er speelt in de wereld?” Nou nee, ik dus liever niet. Wat er in de wereld om mij heen gebeurt, vind ik wel genoeg. Datgene waar ik van invloed op kan zijn, is voor mij voldoende. Vrienden en familie mogen altijd bij me komen en mogen me alles vertellen. Ik zal er voor ze zijn en kan dan ook echt wat betekenen. Maar beelden van gruwelijke moorden, vreselijke natuurrampen of mishandelde dieren? Die houd ik liever buiten.

Ook houd ik niet van grote drukte, van mensenmassa’s of veel lawaai. Dat maakt me moe en dan komt alles veel harder binnen. Een dagje flink shoppen, in een drukke stad, winkel in winkel uit? Gezellig voor een uurtje, maar zet me dan alsjeblieft in een rustig cafeetje met een kopje thee om weer even tot mijzelf te komen.

In mijn omgeving heb ik gemerkt dat dit vaak als “zwakte” werd gezien. Mensen willen veel rekening met me houden “Kun je dat allemaal wel? Is het niet teveel voor je?” of zien me als een hulpeloos vogeltje, waar je je maar liever verre van houdt. Lang heb ik dit zelf ook geloofd. Ik dacht dat ik niet zo sterk was als anderen, dat anderen het beter voor elkaar hadden dan ik. Maar die tijd is nu voorbij. Ik zie al een tijdje in dat in mijn kwetsbaarheid ook een kracht schuilt, maar ik voel nu ook steeds vaker juist een enorme kracht in me komen. De reden dat ik veel last kan hebben van anderen om mij heen, heeft er mee te maken dat ik juist veel energie heb. Mensen zitten snel “in mijn energieveld” (heb geen beter woord ervoor) omdat het groot is. Als ik een tijdje alleen in een kamer ben waar ik me thuis voel, vul ik die kamer met mijn energie en komen de mensen die daar komen dus “in mijn energie”. Dat ik daardoor ook regelmatig weet wat ze voelen en daar soms ook last van heb, hoort daar bij en moet ik leren reguleren. Afsluiten wil ik niet, want het is mijn kracht en ik kan ze daardoor helpen. Mijn energieveld “kleiner maken”? Geen zin in, het is niet voor niets zoals het is en ik wil mij hierin niet aanpassen. Ik ben wie ik ben.

Steeds vaker krijg ik door dat ik dus juist die enorme kracht in mij heb en dat die me in de weg gaat staan als ik hem niet gebruik. Er ligt een mooie weg voor me, dat weet ik al. Hoe deze eruit gaat zien en wanneer deze zich verder ontvouwt, is nog een vraag voor me, maar ik ga ervan genieten! Genieten jullie mee?

Mocht je geïnteresseerd zijn in wat ik kan (de dingen die ik nu al weet), kijk dan eens op: www.turningtide.nl 

Donker

“Niet alleen alles wat licht is, is mooi”, zei iemand van de week tegen mij. Het ging eigenlijk over een donkere foto, maar ik vond het een mooie uitspraak en hij bleef in mijn hoofd rondzingen. Er zit namelijk een enorme waarheid in! We zijn tegenwoordig geneigd alles alleen maar opgepoetst te willen zien. Alles moet licht en blinkend zijn, inclusief onze gevoelens.

Boosheid moet je omzetten naar dankbaarheid, verdriet liefdevol omarmen… Maar als we de donkere, rauwe, ongepolijste stukjes niet willen zien, wie houden we dan voor de gek? De wereld is gemaakt om donker en licht te bevatten. Zonder donker weet je niet eens wat licht is, zonder ongeluk, ken je geen geluk. Veel mensen willen tegenwoordig alleen maar “verlicht” zijn. Boosheid en andere “donkere” emoties horen daar niet bij, dan ben je niet “zen”. Toen ik laatst mijn eigen boosheid wilde wegmoffelen en dit argument gaf, zei een vriendin: Waarom zou boosheid niet “zen” zijn?

Als je toegeeft aan de “minder mooie dingen”, ervaar je daarna weer de schoonheid  om je heen. En waarom zouden er aan de donkere zaken in het leven, geen mooie kanten zitten? Heeft het je niets gebracht? Is het niet net als met een wat duistere foto? Dat het duister is, wil niet zeggen dat het plaatje zelf niet prachtig is?

Leren anderen en jezelf (en eigenlijk ook het leven zelf) te aanvaarden met lichte en donkere kanten, kan een mooi geschenk zijn. Ik heb moeite met mensen die denken de dualiteit voorbij te zijn. Zo lang je mens bent, heb je die dualiteit gewoon in je. Anders heb je hier eigenlijk weinig te zoeken. Prachtig hoor, die mensen die bijna altijd in hun kracht staan en die vooral dankbaar in het leven staan, maar ook zij zullen wel eens een baalmoment hebben, of verdriet voelen, of boos zijn op iemand. Dat hoort bij de menselijke ervaring en is alleen daarom al mooi.

De volgende keer dat ik een duistere foto zie, ga ik eerst eens kijken of er iets moois op staat. De volgende keer dat ik een duistere kant van mezelf tegen kom, zal ik er ook eens goed naar kijken en kijken waar ik daarin de schoonheid kan vinden.

Het zachte stukje in jezelf

Vorige week had ik het er met een vriendin over en ook vandaag kom ik het weer tegen: Mensen durven vaak het kwetsbare deel van zichzelf niet te laten zien. Durven niet te bespreken wat ze echt voelen en denken, omdat ze bang zijn veroordeeld of gekwetst te worden.

Ikzelf laat steeds vaker dat “zachte stukje in mijzelf”, zoals ik het vaak noem, zien. Ik ben erachter gekomen dat als ik dit deel van mijzelf laat zien, ik vaak dit prachtige deel ook van iemand anders mag ervaren en daar word ik heel blij van. Het geeft mij energie om op die manier met mensen contact te maken.

Als je altijd je harnas om houdt, als je altijd beschermt wat kwetsbaar is aan jezelf, kun je weliswaar (iets) minder snel gekwetst worden, (maar zelfs een goed harnas heeft een open, zwakke plek, dus helemaal kun je het nooit voorkomen) maar je kunt ook de energie tussen jou en de ander niet vrij laten stromen. Mij belemmert dat, ik maak graag écht contact met anderen, zeker als ik om diegenen geef (en daarvoor hoef ik iemand niet eens heel goed te kennen). Op die manier ontstaan de mooiste gesprekken en mag je het mooiste, liefdevolste deel van de ander ervaren.

Natuurlijk is het eng, maar als je van tevoren even écht voelt of het kan bij een persoon, echt op je intuïtie en “buikgevoel” afgaat, zul je merken dat je het (bijna) nooit mis hebt. Deze persoon is dan veilig en is het waard om echt contact mee te maken.

Er zijn genoeg mensen die zo bang zijn voor wat er hierbij los kan komen, dat ze zelfs aan hun eigen partner niet hun diepste gevoelens kenbaar durven te maken. Als iemand het waard zou moeten zijn om dat deel van jou te zien, dan is het wel je partner. En als diegene niet veilig genoeg voelt, dan is hij/zij ook niet de juiste persoon voor jou.

Mijn man en ik kunnen de mooiste gesprekken hebben als we ons helemaal open stellen en ook met mijn familie en een enkele vriendin heb ik dit soort interacties. Prachtige momenten zijn dat. Prachtig en voor sommigen ook eng, want wat misschien nog wel het meest beangstigend kan lijken in het begin, is de liefde die je ervaart voor iemand met wie je écht contact maakt en de blijdschap die dat in je los kan maken.

Probeer het eens, als je durft ;-).

Liefs,

Nadia

De verborgen zegeningen in je leven

Perspective

Sometimes you need to step back

To get a better view

Whoever pushed me in the past

I could not ever blame you

Although you may not see right now

You helped me find a piece

Unknowingly, unconsciously

You helped me to unleash

Parts of me not known before

Not remembered until then

I should not blame, but thank you

For helping me see more

Soms moet je een stap terug doen, om je perspectief te veranderen en een groter deel van “het plaatje” te zien. Daarom zijn de duwen die anderen ons geven, niet zo slecht als ze lijken. Het is makkelijk om alleen boosheid te voelen, als iemand je een zet geeft, als iemand je iets “slechts aandoet”.  Vaak blijken het alleen, (veel) later, net die zetten geweest te zijn, die je hebben geholpen om anders naar zaken te kijken, om te veranderen hoe je dingen waarneemt en om te veranderen hoe jij jezelf ziet.

De meeste mensen die nu anderen helpen, hebben zelf veel meegemaakt in hun leven. Ze zijn regelmatig terug gegooid, hebben (letterlijk of figuurlijk) zetten en trappen gehad. Hierdoor hebben ze zich alleen wel herinnerd dat zij zo niet behandeld willen worden, of weten zij weer hoe belangrijk liefde werkelijk is. Of ze hebben ervaren hoe ze moeten vergeven en wat dit doet voor je. Zo blijken de nare dingen in je leven een boodschap te bevatten die jij graag wilde zien in dit leven. Bleek je te kunnen ervaren waar jouw ziel om gevraagd heeft (meestal onbewust). En zo blijken dus de “slechte mensen” in jouw leven, engelen op jouw pad te zijn, hoe moeilijk ook om te bevatten.

Ik ben iedereen die mij ooit zo’n zet gegeven heeft dankbaar. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en inmiddels ben ik op een punt dat ik niemand anders meer zou willen zijn. Ik zou (op dit moment) niets aan mijzelf meer willen veranderen, want mijn leven heeft mij zo gemaakt, met alle ervaringen en alle personen hierin, precies zoals ze waren. Als je dankbaar bent voor alles en iedereen op je pad, geef je jezelf een enorm geschenk. Ook dat verandert jouw perspectief en verandert dus ook hoe jij waarneemt.

Hoe dieper je gekwetst bent, hoe moeilijker dit natuurlijk is. Toch doe je jezelf en de ander een plezier als je kunt vergeven en die plek vindt, waar je zelfs dankbaar kunt zijn voor alles. Niets in je leven is gebeurd zonder reden. Niets gebeurt zonder dat er een hoger plan is. Als je geluk hebt, kom je ooit op een punt in je leven dat je dit kunt zien en accepteren en uiteindelijk dus zelfs dankbaar kunt zijn. Zoek de verborgen zegeningen in je leven en wees blij met waar en wie je nu bent. Je bent perfect, precies zoals je bent!

Liefs,

Nadia

Dat lastige ego van ons…

Ik blijf veel lezen over ons Ego, dat lastige ego van ons, dat ons altijd maar weer in vallen laat lopen. Bijvoorbeeld de val van altijd maar meer willen, van materiële rijkdom nastreven, in plaats van spirituele, of emotionele rijkdom. De val van het maar blijven oordelen over anderen, terwijl je dat eigenlijk niet wil. De val van angst, waar je steeds maar weer in gelokt wordt… En ga zo maar door.

Even een citaatje tussendoor, want wat betekent dat woord “Ego” nu eigenlijk: Ego (uit het Latijn) betekent in de letterlijke betekenis "ik".

Wie veroordelen wij dus eigenlijk? Met wie kunnen wij het niet vinden? Wie leidt ons, naar ons idee, de verkeerde kant op en laat ons keer op keer in vallen lopen? Juist ja, onsZELF! Dus ”Ik” vind dat “ik” het niet zo goed vinden met “mij(n) ZELF, want “ik” leid mijzelf steeds in vervelende vallen! Naar persoontje zeg, dat “Ik” van ons!

Nee, neem dan onze ziel, die is veel leuker! Die wil het beste voor ons, die wil ons de goede kant op leiden. Die wil dat we leven vanuit ons hart! Konden we ons Ego maar aan de kant zetten en alleen leven vanuit onze Ziel! Of is dat toch niet zo’n goed idee?

Wat zou er nu gebeuren als we alle aspecten van onszelf als één zouden beschouwen? Wat zou er gebeuren als wij willen zien, dat ons “Ik” ook door ons gekoesterd moet worden? Wat zou er gebeuren met dat vervelende Ego van JOU, als je het vanuit liefde zou bekijken? Wat zou er gebeuren als je, na een "vergissing", of na een pijnlijke gebeurtenis, je Ego, je “Ik” in je armen zou nemen en zou zeggen dat het allemaal wel goed komt? Wat zou er gebeuren als we alle liefde van ons hart naar dat gekwetste, misleide, verkeerd begrepen Ego van ons zouden sturen?

Zouden we dan misschien gaan zien dat ons Ego niet een kwade kracht is buiten onszelf, maar dat wij één wezen zijn, dat uit meerdere “lagen” bestaat en dat alles wat wij willen voor onszelf is, om te ervaren waarvoor we hiervoor gekomen zijn en om te genieten onderweg? Zouden wij ons meer “heel” voelen en met al onze delen gezamenlijk, als één, op pad gaan naar onze doelen? Met heel veel liefde te geven op onze reis?

Ik pretendeer niet te weten hoe alles in elkaar zit, maar ik vraag mij daadwerkelijk af wat er zou gebeuren als wij hier anders naar zouden kijken. Ik geloof dat het nog wel eens een groot verschil zou kunnen maken!

Pas goed op jeZELF!

Nadia

Jouw weg gaan

I don’t wanna beg your pardon

I don’t wanna ask you why

But if I was to go my own way

Would I have to pass you by?

Black flies – Ben Howard

Soms moet je mensen voorbij gaan, om te komen waar je wilt. Het klinkt simpel, maar is het niet. Want moet je de mensen passeren waar je van houdt, om zelf verder te komen? Helaas soms wel. Soms zijn de mensen uit je “oude leven” gewoon niet op het zelfde punt als jij en moet je ze laten gaan. Hiermee bedoel ik geenszins dat waar zij zijn minder goed is, of op wat voor manier dan ook minder waard dan waar jij bent. Ieder kiest zijn eigen pad, maar feit is wel dat als twee wegen te ver uit elkaar gaan lopen, je ze niet meer samen kunt vervolgen.

Hoe dichter diegene bij je staat, hoe pijnlijker het is. Soms is het ook niet mogelijk, of nodig om je volledig los te maken (denk aan familiebanden), maar het is dan wel goed om je emotioneel zoveel mogelijk los te maken van diegene. Hij of zij blijft dan wel in je leven, maar jullie verschillende perspectieven zorgen dan wel voor minder wrijving en pijn dan voorheen. Hier is wel een bewuste keuze voor nodig. Zonder de duidelijke intentie en volledige toestemming van jou om je emotioneel los te maken, lukt dit niet.

Weet ook dat je je niet hoeft te verontschuldigen tegenover anderen over hoe jij in het leven staat. Jij mag jouw pad en jouw perspectief kiezen, ieder creëert zijn eigen wereld en heeft daar het volledige recht toe. Veroordeel anderen daarom ook niet om hun keuzes. Alle wegen die een ieder kan kiezen, lijden naar zijn perfecte levensdoel en de ervaringen die hij nodig heeft om zich te her-inneren wie hij werkelijk is.

Je hoeft dus ook een ander niet te vragen naar het waarom. Natuurlijk is er niets mis met een gezonde discussie, met als doel te leren van elkaar. Je kunt je leven verrijken door het ook eens te bekijken vanuit een ander perspectief. Wat doet het met jouw perceptie, als je van perspectief verandert? Maar te vaak heeft een discussie als doel de ander te overtuigen van jouw gelijk en dat is nergens voor nodig. Jij mag jouw keuzes maken en anderen die van hen. En kom je er samen echt niet uit, misschien is het dan tijd om de ander voorbij te gaan, om te komen waar jij heen wilt gaan.

Take care,

Liefs,

Nadia

Nieuwe Helden

Toen ik een tijdje terug de video zag van Boyan Slat*, een 19-jarige Nederlandse student die een oplossing heeft bedacht om de oceanen te ontdoen van al het plastic, werd ik helemaal blij! Wat een inspirerende, enthousiaste jongen! Zulk enthousiasme zie je niet zo vaak bij oudere generaties.  Hij had niet alleen een geweldige oplossing bedacht, maar hij kon het ook met zo’n bezieling brengen. Fantastisch! Als ik zo iemand zie, dan vind ik dat hoopgevend. Dat er zulke jongeren zijn, zulke wereldverbeteraars, prachtig! Ik vind dat ook het leuke aan werken met jongeren, je ziet de toekomst.

Maar ook veel dichter bij huis kun je ze vinden, de nieuwe helden. En ze hoeven niet altijd oplossingen te bedenken om de wereld te verbeteren, sommigen maken de wereld gewoon al beter door zichzelf te zijn. Zo kwam ik laatst een jongen van rond de 20 tegen, gewoon in de winkel, en ik keek hem in de ogen. En wat ik zag waren twee van de vriendelijkste ogen, met daarin een onvoorwaardelijke liefde die je zelden ziet. Hij viel me in eerste instantie op, omdat hij moest lachen om mijn vrolijk babbelende peuter. In zijn ogen zag je de puurheid die je ook in de ogen van kleine kinderen kunt zien. Het mooie is: Je ziet vaak ook een herkenning tussen van dit soort pure zielen, klein en groot. Mooi om te zien dat het sommige mensen lukt om deze puurheid te bewaren. Niet makkelijk in deze wereld, maar sommigen lukt het dus!

Het is mooi om er eens op te letten, als je van die hele lieve, gevoelige, pure kindjes ziet, met wie zij zich verbinden. Vaak zie je hetzelfde soort mens terug. In een klein of groot lichaam. Zo kwam ons zoontje ook eens een meisje tegen in de supermarkt, een aantal jaren ouder dan hij. Ze liepen langs elkaar heen, keken elkaar aan en je zag iets gebeuren. Ze draaiden zich ook allebei nog een aantal keren om, om nog eens elkaars blik te vangen. Pure herkenning was het.

In een wereld waarin zoveel gebeurt, waarin zoveel verdriet kan zijn, geeft mij dat hoop. Er zijn nog zoveel mooie mensen op de wereld. Ook, of vooral, in de nieuwe generaties!

*Voor het filmpje van Boyan Slat: http://youtu.be/ROW9F-c0kIQ