Liefde voor al wat is

 Steeds vaker voel ik een liefde voor al wat is door mij heen stromen. Neale Donald Walsch zou zeggen dat mijn “body, mind and soul” op zo’n moment allemaal dezelfde kant op willen, dat ik even weet wat echt de bedoeling is op deze aarde en verbonden ben met mijn Goddelijke kern. Als ik mij zo voel, kan mijn liefde ver reiken en (b)lijkt voelbaar tot op grote afstand. Mensen op straat kijken op en glimlachen of zeggen gedag. Mensen waar ik via social media contact mee heb en die ergens mee zitten, zeggen zich gesteund en geliefd te voelen, zelfs met alle kilometers tussen ons. Aan mij de schone taak om deze energie te leren kanaliseren en vooral ook goed te laten stromen. Want in het dagelijks leven, wordt deze energie vaak snel de kop ingedrukt en ik laat dat (nog) gebeuren. De energie is er dan nog wel, maar raakt geblokkeerd en geeft dan een onrustig gevoel en klachten, zoals hoofdpijn.

Ik heb wat mensen ontmoet die hier al beter mee om kunnen gaan en dat is mooi om te zien. Wespen gaan bijvoorbeeld uit zichzelf weg, omdat er geen angst te voelen is. Deze aandacht op jou gericht is heerlijk om je in te wentelen, maar natuurlijk ook heerlijk om weer terug te geven. De één richt deze energie heel specifiek, de ander spreidt het overal rond. Zolang je je er maar goed bij voelt, is alles prima natuurlijk. Je energie richten is misschien veiliger, het geeft anderen minder kans om “bij je binnen te komen”, maar het is ook prachtig als de liefde bij wijze van spreken van je af kaatst, alle kanten op. Mensen die willen ontvangen en zelf ook wat over hebben, worden je spiegels en de liefde kaatst terug. Mooie dingen komen op je pad, omdat je overstroomt van liefde en vertrouwen.

Ik kijk ernaar uit te leren mijn onvoorwaardelijke liefde te kanaliseren, zodat ik het kan richten op wie het nodig heeft en ook op wie ik verkies het te geven. Niet dat ik mensen uit wil sluiten, maar als ik het zou kunnen richten, bereik ik ook wie ik nu soms niet kan bereiken. Niet omdat ik niet wil, maar omdat er ergens iets blokkeert. Wie je wel bereikt, zie je groeien en dat zou ik graag nog vaker doen, voor iedereen dichtbij of ver weg!

Liefs,

Nadia

De kracht van je vrouwelijkheid

Ik ben er van de week weer achter gekomen dat velen van ons, onze vrouwelijkheid vaak ontkennen. Niet helemaal natuurlijk, we weten best dat we vrouw zijn, we hebben “vrouwen-kleren” aan (hoewel zelfs daarin het onderscheid met het mannelijke vaak ver te zoeken is), de meesten van ons houden vast nog steeds van shoppen, etc… Maar onze echte vrouwelijke kracht, hoe vaak boren we die nog aan?

Mijns inziens zit die vrouwelijke kracht in je buik, daar waar wij kinderen kunnen dragen, daar waar wij een naar gevoel krijgen als iets “niet goed voelt” (als we willen luisteren), daar waar vele klachten zich kunnen ophopen… Als je je vrouwelijke energie ontkent, kunnen er zaken blokkeren en dat kan tot klachten lijden. In je buik ligt voor de hand misschien, maar ook elders kunnen die klachten zich manifesteren, omdat alles in ons lichaam nu eenmaal verbonden is.

Ik versta onder vrouwelijke kracht: Het luisteren naar je intuïtie. Het zorgen voor anderen, maar niet ten koste van jezelf. Goed zorgen voor jezelf en daarbij toegeven aan wat jij nodig hebt. Je energie vrij laten stromen en niet opkroppen omdat de wereld om je heen te hard en “mannelijk” is. Je gevoelens laten zien, niet bang zijn daarvoor. Liefhebben zoals alleen wij dat kunnen. Etc., etc. Vrouwelijke kracht is een oerkracht, op onze geheel eigen manier zijn wij zo sterk! Kijk naar wat wij aankunnen. Kijk naar wat sommigen hebben moeten doorstaan. Kijk naar de oerkracht die wij hebben tijdens een bevalling. Je kunt het vaak wel bij anderen zien, maar weet dat jij diezelfde kracht bezit!

Ik zeg geenszins dat de mannelijke energie minder goed is, maar wel minder goed voor ons! Als je de balans teveel uit laat slaan naar het mannelijke, raak je uit balans. Wij hebben het nodig om vrouw te zijn! Je vrouwelijkheid grotendeels ontkennen, is jezelf ontkennen.

Ik zeg ook niet dat we allemaal cupcakes moeten gaan bakken met een bloemenschortje voor en op hoge hakken. (Hoewel ik vroeger nooit gedacht had dat ik bakken zo leuk zou vinden als ik het vind! Ik vond dat vroeger maar burgerlijk, tuttig gedoe, kun je nagaan hoe ik over vrouwelijkheid dacht…)

Wat zorgt ervoor dat jij je op en top vrouw voelt? Wat maakt dat jij je supervrouwelijk voelt en zorgt ervoor dat jouw energie begint te stromen? Voor mij is dat buikdansen, maar misschien is het voor jou wel gewoon dat ene leuke jurkje aantrekken, of toch koekjes bakken. Alles is goed als het als effect heeft dat het jouw vrouwelijkheid naar boven haalt.

De wereld heeft vrouwelijke kracht nodig.

Reveal the Goddess in you!

Kwetsbare kracht

 Ik heb mezelf vaak gerekend tot een van de “kwetsbaren” in onze harde samenleving. Ik heb geen olifantenhuid, ik heb, zelfs letterlijk, een dun huidje. Je kwetst mij dan ook best makkelijk en ik kan niet goed tegen leed en onrechtvaardigheid. Dat raakt me tot in mijn kern en ik kan er lang van slag van zijn. Ik kijk daarom ook al jaren geen nieuws meer. Velen begrijpen dat niet. “Je wilt toch weten wat er speelt in de wereld?” Nou nee, ik dus liever niet. Wat er in de wereld om mij heen gebeurt, vind ik wel genoeg. Datgene waar ik van invloed op kan zijn, is voor mij voldoende. Vrienden en familie mogen altijd bij me komen en mogen me alles vertellen. Ik zal er voor ze zijn en kan dan ook echt wat betekenen. Maar beelden van gruwelijke moorden, vreselijke natuurrampen of mishandelde dieren? Die houd ik liever buiten.

Ook houd ik niet van grote drukte, van mensenmassa’s of veel lawaai. Dat maakt me moe en dan komt alles veel harder binnen. Een dagje flink shoppen, in een drukke stad, winkel in winkel uit? Gezellig voor een uurtje, maar zet me dan alsjeblieft in een rustig cafeetje met een kopje thee om weer even tot mijzelf te komen.

In mijn omgeving heb ik gemerkt dat dit vaak als “zwakte” werd gezien. Mensen willen veel rekening met me houden “Kun je dat allemaal wel? Is het niet teveel voor je?” of zien me als een hulpeloos vogeltje, waar je je maar liever verre van houdt. Lang heb ik dit zelf ook geloofd. Ik dacht dat ik niet zo sterk was als anderen, dat anderen het beter voor elkaar hadden dan ik. Maar die tijd is nu voorbij. Ik zie al een tijdje in dat in mijn kwetsbaarheid ook een kracht schuilt, maar ik voel nu ook steeds vaker juist een enorme kracht in me komen. De reden dat ik veel last kan hebben van anderen om mij heen, heeft er mee te maken dat ik juist veel energie heb. Mensen zitten snel “in mijn energieveld” (heb geen beter woord ervoor) omdat het groot is. Als ik een tijdje alleen in een kamer ben waar ik me thuis voel, vul ik die kamer met mijn energie en komen de mensen die daar komen dus “in mijn energie”. Dat ik daardoor ook regelmatig weet wat ze voelen en daar soms ook last van heb, hoort daar bij en moet ik leren reguleren. Afsluiten wil ik niet, want het is mijn kracht en ik kan ze daardoor helpen. Mijn energieveld “kleiner maken”? Geen zin in, het is niet voor niets zoals het is en ik wil mij hierin niet aanpassen. Ik ben wie ik ben.

Steeds vaker krijg ik door dat ik dus juist die enorme kracht in mij heb en dat die me in de weg gaat staan als ik hem niet gebruik. Er ligt een mooie weg voor me, dat weet ik al. Hoe deze eruit gaat zien en wanneer deze zich verder ontvouwt, is nog een vraag voor me, maar ik ga ervan genieten! Genieten jullie mee?

Mocht je geïnteresseerd zijn in wat ik kan (de dingen die ik nu al weet), kijk dan eens op: www.turningtide.nl 

Donker

“Niet alleen alles wat licht is, is mooi”, zei iemand van de week tegen mij. Het ging eigenlijk over een donkere foto, maar ik vond het een mooie uitspraak en hij bleef in mijn hoofd rondzingen. Er zit namelijk een enorme waarheid in! We zijn tegenwoordig geneigd alles alleen maar opgepoetst te willen zien. Alles moet licht en blinkend zijn, inclusief onze gevoelens.

Boosheid moet je omzetten naar dankbaarheid, verdriet liefdevol omarmen… Maar als we de donkere, rauwe, ongepolijste stukjes niet willen zien, wie houden we dan voor de gek? De wereld is gemaakt om donker en licht te bevatten. Zonder donker weet je niet eens wat licht is, zonder ongeluk, ken je geen geluk. Veel mensen willen tegenwoordig alleen maar “verlicht” zijn. Boosheid en andere “donkere” emoties horen daar niet bij, dan ben je niet “zen”. Toen ik laatst mijn eigen boosheid wilde wegmoffelen en dit argument gaf, zei een vriendin: Waarom zou boosheid niet “zen” zijn?

Als je toegeeft aan de “minder mooie dingen”, ervaar je daarna weer de schoonheid  om je heen. En waarom zouden er aan de donkere zaken in het leven, geen mooie kanten zitten? Heeft het je niets gebracht? Is het niet net als met een wat duistere foto? Dat het duister is, wil niet zeggen dat het plaatje zelf niet prachtig is?

Leren anderen en jezelf (en eigenlijk ook het leven zelf) te aanvaarden met lichte en donkere kanten, kan een mooi geschenk zijn. Ik heb moeite met mensen die denken de dualiteit voorbij te zijn. Zo lang je mens bent, heb je die dualiteit gewoon in je. Anders heb je hier eigenlijk weinig te zoeken. Prachtig hoor, die mensen die bijna altijd in hun kracht staan en die vooral dankbaar in het leven staan, maar ook zij zullen wel eens een baalmoment hebben, of verdriet voelen, of boos zijn op iemand. Dat hoort bij de menselijke ervaring en is alleen daarom al mooi.

De volgende keer dat ik een duistere foto zie, ga ik eerst eens kijken of er iets moois op staat. De volgende keer dat ik een duistere kant van mezelf tegen kom, zal ik er ook eens goed naar kijken en kijken waar ik daarin de schoonheid kan vinden.

Het zachte stukje in jezelf

Vorige week had ik het er met een vriendin over en ook vandaag kom ik het weer tegen: Mensen durven vaak het kwetsbare deel van zichzelf niet te laten zien. Durven niet te bespreken wat ze echt voelen en denken, omdat ze bang zijn veroordeeld of gekwetst te worden.

Ikzelf laat steeds vaker dat “zachte stukje in mijzelf”, zoals ik het vaak noem, zien. Ik ben erachter gekomen dat als ik dit deel van mijzelf laat zien, ik vaak dit prachtige deel ook van iemand anders mag ervaren en daar word ik heel blij van. Het geeft mij energie om op die manier met mensen contact te maken.

Als je altijd je harnas om houdt, als je altijd beschermt wat kwetsbaar is aan jezelf, kun je weliswaar (iets) minder snel gekwetst worden, (maar zelfs een goed harnas heeft een open, zwakke plek, dus helemaal kun je het nooit voorkomen) maar je kunt ook de energie tussen jou en de ander niet vrij laten stromen. Mij belemmert dat, ik maak graag écht contact met anderen, zeker als ik om diegenen geef (en daarvoor hoef ik iemand niet eens heel goed te kennen). Op die manier ontstaan de mooiste gesprekken en mag je het mooiste, liefdevolste deel van de ander ervaren.

Natuurlijk is het eng, maar als je van tevoren even écht voelt of het kan bij een persoon, echt op je intuïtie en “buikgevoel” afgaat, zul je merken dat je het (bijna) nooit mis hebt. Deze persoon is dan veilig en is het waard om echt contact mee te maken.

Er zijn genoeg mensen die zo bang zijn voor wat er hierbij los kan komen, dat ze zelfs aan hun eigen partner niet hun diepste gevoelens kenbaar durven te maken. Als iemand het waard zou moeten zijn om dat deel van jou te zien, dan is het wel je partner. En als diegene niet veilig genoeg voelt, dan is hij/zij ook niet de juiste persoon voor jou.

Mijn man en ik kunnen de mooiste gesprekken hebben als we ons helemaal open stellen en ook met mijn familie en een enkele vriendin heb ik dit soort interacties. Prachtige momenten zijn dat. Prachtig en voor sommigen ook eng, want wat misschien nog wel het meest beangstigend kan lijken in het begin, is de liefde die je ervaart voor iemand met wie je écht contact maakt en de blijdschap die dat in je los kan maken.

Probeer het eens, als je durft ;-).

Liefs,

Nadia

De verborgen zegeningen in je leven

Perspective

Sometimes you need to step back

To get a better view

Whoever pushed me in the past

I could not ever blame you

Although you may not see right now

You helped me find a piece

Unknowingly, unconsciously

You helped me to unleash

Parts of me not known before

Not remembered until then

I should not blame, but thank you

For helping me see more

Soms moet je een stap terug doen, om je perspectief te veranderen en een groter deel van “het plaatje” te zien. Daarom zijn de duwen die anderen ons geven, niet zo slecht als ze lijken. Het is makkelijk om alleen boosheid te voelen, als iemand je een zet geeft, als iemand je iets “slechts aandoet”.  Vaak blijken het alleen, (veel) later, net die zetten geweest te zijn, die je hebben geholpen om anders naar zaken te kijken, om te veranderen hoe je dingen waarneemt en om te veranderen hoe jij jezelf ziet.

De meeste mensen die nu anderen helpen, hebben zelf veel meegemaakt in hun leven. Ze zijn regelmatig terug gegooid, hebben (letterlijk of figuurlijk) zetten en trappen gehad. Hierdoor hebben ze zich alleen wel herinnerd dat zij zo niet behandeld willen worden, of weten zij weer hoe belangrijk liefde werkelijk is. Of ze hebben ervaren hoe ze moeten vergeven en wat dit doet voor je. Zo blijken de nare dingen in je leven een boodschap te bevatten die jij graag wilde zien in dit leven. Bleek je te kunnen ervaren waar jouw ziel om gevraagd heeft (meestal onbewust). En zo blijken dus de “slechte mensen” in jouw leven, engelen op jouw pad te zijn, hoe moeilijk ook om te bevatten.

Ik ben iedereen die mij ooit zo’n zet gegeven heeft dankbaar. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en inmiddels ben ik op een punt dat ik niemand anders meer zou willen zijn. Ik zou (op dit moment) niets aan mijzelf meer willen veranderen, want mijn leven heeft mij zo gemaakt, met alle ervaringen en alle personen hierin, precies zoals ze waren. Als je dankbaar bent voor alles en iedereen op je pad, geef je jezelf een enorm geschenk. Ook dat verandert jouw perspectief en verandert dus ook hoe jij waarneemt.

Hoe dieper je gekwetst bent, hoe moeilijker dit natuurlijk is. Toch doe je jezelf en de ander een plezier als je kunt vergeven en die plek vindt, waar je zelfs dankbaar kunt zijn voor alles. Niets in je leven is gebeurd zonder reden. Niets gebeurt zonder dat er een hoger plan is. Als je geluk hebt, kom je ooit op een punt in je leven dat je dit kunt zien en accepteren en uiteindelijk dus zelfs dankbaar kunt zijn. Zoek de verborgen zegeningen in je leven en wees blij met waar en wie je nu bent. Je bent perfect, precies zoals je bent!

Liefs,

Nadia

Dat lastige ego van ons…

Ik blijf veel lezen over ons Ego, dat lastige ego van ons, dat ons altijd maar weer in vallen laat lopen. Bijvoorbeeld de val van altijd maar meer willen, van materiële rijkdom nastreven, in plaats van spirituele, of emotionele rijkdom. De val van het maar blijven oordelen over anderen, terwijl je dat eigenlijk niet wil. De val van angst, waar je steeds maar weer in gelokt wordt… En ga zo maar door.

Even een citaatje tussendoor, want wat betekent dat woord “Ego” nu eigenlijk: Ego (uit het Latijn) betekent in de letterlijke betekenis "ik".

Wie veroordelen wij dus eigenlijk? Met wie kunnen wij het niet vinden? Wie leidt ons, naar ons idee, de verkeerde kant op en laat ons keer op keer in vallen lopen? Juist ja, onsZELF! Dus ”Ik” vind dat “ik” het niet zo goed vinden met “mij(n) ZELF, want “ik” leid mijzelf steeds in vervelende vallen! Naar persoontje zeg, dat “Ik” van ons!

Nee, neem dan onze ziel, die is veel leuker! Die wil het beste voor ons, die wil ons de goede kant op leiden. Die wil dat we leven vanuit ons hart! Konden we ons Ego maar aan de kant zetten en alleen leven vanuit onze Ziel! Of is dat toch niet zo’n goed idee?

Wat zou er nu gebeuren als we alle aspecten van onszelf als één zouden beschouwen? Wat zou er gebeuren als wij willen zien, dat ons “Ik” ook door ons gekoesterd moet worden? Wat zou er gebeuren met dat vervelende Ego van JOU, als je het vanuit liefde zou bekijken? Wat zou er gebeuren als je, na een "vergissing", of na een pijnlijke gebeurtenis, je Ego, je “Ik” in je armen zou nemen en zou zeggen dat het allemaal wel goed komt? Wat zou er gebeuren als we alle liefde van ons hart naar dat gekwetste, misleide, verkeerd begrepen Ego van ons zouden sturen?

Zouden we dan misschien gaan zien dat ons Ego niet een kwade kracht is buiten onszelf, maar dat wij één wezen zijn, dat uit meerdere “lagen” bestaat en dat alles wat wij willen voor onszelf is, om te ervaren waarvoor we hiervoor gekomen zijn en om te genieten onderweg? Zouden wij ons meer “heel” voelen en met al onze delen gezamenlijk, als één, op pad gaan naar onze doelen? Met heel veel liefde te geven op onze reis?

Ik pretendeer niet te weten hoe alles in elkaar zit, maar ik vraag mij daadwerkelijk af wat er zou gebeuren als wij hier anders naar zouden kijken. Ik geloof dat het nog wel eens een groot verschil zou kunnen maken!

Pas goed op jeZELF!

Nadia