Het zachte stukje in jezelf

Vorige week had ik het er met een vriendin over en ook vandaag kom ik het weer tegen: Mensen durven vaak het kwetsbare deel van zichzelf niet te laten zien. Durven niet te bespreken wat ze echt voelen en denken, omdat ze bang zijn veroordeeld of gekwetst te worden.

Ikzelf laat steeds vaker dat “zachte stukje in mijzelf”, zoals ik het vaak noem, zien. Ik ben erachter gekomen dat als ik dit deel van mijzelf laat zien, ik vaak dit prachtige deel ook van iemand anders mag ervaren en daar word ik heel blij van. Het geeft mij energie om op die manier met mensen contact te maken.

Als je altijd je harnas om houdt, als je altijd beschermt wat kwetsbaar is aan jezelf, kun je weliswaar (iets) minder snel gekwetst worden, (maar zelfs een goed harnas heeft een open, zwakke plek, dus helemaal kun je het nooit voorkomen) maar je kunt ook de energie tussen jou en de ander niet vrij laten stromen. Mij belemmert dat, ik maak graag écht contact met anderen, zeker als ik om diegenen geef (en daarvoor hoef ik iemand niet eens heel goed te kennen). Op die manier ontstaan de mooiste gesprekken en mag je het mooiste, liefdevolste deel van de ander ervaren.

Natuurlijk is het eng, maar als je van tevoren even écht voelt of het kan bij een persoon, echt op je intuïtie en “buikgevoel” afgaat, zul je merken dat je het (bijna) nooit mis hebt. Deze persoon is dan veilig en is het waard om echt contact mee te maken.

Er zijn genoeg mensen die zo bang zijn voor wat er hierbij los kan komen, dat ze zelfs aan hun eigen partner niet hun diepste gevoelens kenbaar durven te maken. Als iemand het waard zou moeten zijn om dat deel van jou te zien, dan is het wel je partner. En als diegene niet veilig genoeg voelt, dan is hij/zij ook niet de juiste persoon voor jou.

Mijn man en ik kunnen de mooiste gesprekken hebben als we ons helemaal open stellen en ook met mijn familie en een enkele vriendin heb ik dit soort interacties. Prachtige momenten zijn dat. Prachtig en voor sommigen ook eng, want wat misschien nog wel het meest beangstigend kan lijken in het begin, is de liefde die je ervaart voor iemand met wie je écht contact maakt en de blijdschap die dat in je los kan maken.

Probeer het eens, als je durft ;-).

Liefs,

Nadia

De verborgen zegeningen in je leven

Perspective

Sometimes you need to step back

To get a better view

Whoever pushed me in the past

I could not ever blame you

Although you may not see right now

You helped me find a piece

Unknowingly, unconsciously

You helped me to unleash

Parts of me not known before

Not remembered until then

I should not blame, but thank you

For helping me see more

Soms moet je een stap terug doen, om je perspectief te veranderen en een groter deel van “het plaatje” te zien. Daarom zijn de duwen die anderen ons geven, niet zo slecht als ze lijken. Het is makkelijk om alleen boosheid te voelen, als iemand je een zet geeft, als iemand je iets “slechts aandoet”.  Vaak blijken het alleen, (veel) later, net die zetten geweest te zijn, die je hebben geholpen om anders naar zaken te kijken, om te veranderen hoe je dingen waarneemt en om te veranderen hoe jij jezelf ziet.

De meeste mensen die nu anderen helpen, hebben zelf veel meegemaakt in hun leven. Ze zijn regelmatig terug gegooid, hebben (letterlijk of figuurlijk) zetten en trappen gehad. Hierdoor hebben ze zich alleen wel herinnerd dat zij zo niet behandeld willen worden, of weten zij weer hoe belangrijk liefde werkelijk is. Of ze hebben ervaren hoe ze moeten vergeven en wat dit doet voor je. Zo blijken de nare dingen in je leven een boodschap te bevatten die jij graag wilde zien in dit leven. Bleek je te kunnen ervaren waar jouw ziel om gevraagd heeft (meestal onbewust). En zo blijken dus de “slechte mensen” in jouw leven, engelen op jouw pad te zijn, hoe moeilijk ook om te bevatten.

Ik ben iedereen die mij ooit zo’n zet gegeven heeft dankbaar. Het heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben en inmiddels ben ik op een punt dat ik niemand anders meer zou willen zijn. Ik zou (op dit moment) niets aan mijzelf meer willen veranderen, want mijn leven heeft mij zo gemaakt, met alle ervaringen en alle personen hierin, precies zoals ze waren. Als je dankbaar bent voor alles en iedereen op je pad, geef je jezelf een enorm geschenk. Ook dat verandert jouw perspectief en verandert dus ook hoe jij waarneemt.

Hoe dieper je gekwetst bent, hoe moeilijker dit natuurlijk is. Toch doe je jezelf en de ander een plezier als je kunt vergeven en die plek vindt, waar je zelfs dankbaar kunt zijn voor alles. Niets in je leven is gebeurd zonder reden. Niets gebeurt zonder dat er een hoger plan is. Als je geluk hebt, kom je ooit op een punt in je leven dat je dit kunt zien en accepteren en uiteindelijk dus zelfs dankbaar kunt zijn. Zoek de verborgen zegeningen in je leven en wees blij met waar en wie je nu bent. Je bent perfect, precies zoals je bent!

Liefs,

Nadia

Dat lastige ego van ons…

Ik blijf veel lezen over ons Ego, dat lastige ego van ons, dat ons altijd maar weer in vallen laat lopen. Bijvoorbeeld de val van altijd maar meer willen, van materiële rijkdom nastreven, in plaats van spirituele, of emotionele rijkdom. De val van het maar blijven oordelen over anderen, terwijl je dat eigenlijk niet wil. De val van angst, waar je steeds maar weer in gelokt wordt… En ga zo maar door.

Even een citaatje tussendoor, want wat betekent dat woord “Ego” nu eigenlijk: Ego (uit het Latijn) betekent in de letterlijke betekenis "ik".

Wie veroordelen wij dus eigenlijk? Met wie kunnen wij het niet vinden? Wie leidt ons, naar ons idee, de verkeerde kant op en laat ons keer op keer in vallen lopen? Juist ja, onsZELF! Dus ”Ik” vind dat “ik” het niet zo goed vinden met “mij(n) ZELF, want “ik” leid mijzelf steeds in vervelende vallen! Naar persoontje zeg, dat “Ik” van ons!

Nee, neem dan onze ziel, die is veel leuker! Die wil het beste voor ons, die wil ons de goede kant op leiden. Die wil dat we leven vanuit ons hart! Konden we ons Ego maar aan de kant zetten en alleen leven vanuit onze Ziel! Of is dat toch niet zo’n goed idee?

Wat zou er nu gebeuren als we alle aspecten van onszelf als één zouden beschouwen? Wat zou er gebeuren als wij willen zien, dat ons “Ik” ook door ons gekoesterd moet worden? Wat zou er gebeuren met dat vervelende Ego van JOU, als je het vanuit liefde zou bekijken? Wat zou er gebeuren als je, na een "vergissing", of na een pijnlijke gebeurtenis, je Ego, je “Ik” in je armen zou nemen en zou zeggen dat het allemaal wel goed komt? Wat zou er gebeuren als we alle liefde van ons hart naar dat gekwetste, misleide, verkeerd begrepen Ego van ons zouden sturen?

Zouden we dan misschien gaan zien dat ons Ego niet een kwade kracht is buiten onszelf, maar dat wij één wezen zijn, dat uit meerdere “lagen” bestaat en dat alles wat wij willen voor onszelf is, om te ervaren waarvoor we hiervoor gekomen zijn en om te genieten onderweg? Zouden wij ons meer “heel” voelen en met al onze delen gezamenlijk, als één, op pad gaan naar onze doelen? Met heel veel liefde te geven op onze reis?

Ik pretendeer niet te weten hoe alles in elkaar zit, maar ik vraag mij daadwerkelijk af wat er zou gebeuren als wij hier anders naar zouden kijken. Ik geloof dat het nog wel eens een groot verschil zou kunnen maken!

Pas goed op jeZELF!

Nadia

Jouw weg gaan

I don’t wanna beg your pardon

I don’t wanna ask you why

But if I was to go my own way

Would I have to pass you by?

Black flies – Ben Howard

Soms moet je mensen voorbij gaan, om te komen waar je wilt. Het klinkt simpel, maar is het niet. Want moet je de mensen passeren waar je van houdt, om zelf verder te komen? Helaas soms wel. Soms zijn de mensen uit je “oude leven” gewoon niet op het zelfde punt als jij en moet je ze laten gaan. Hiermee bedoel ik geenszins dat waar zij zijn minder goed is, of op wat voor manier dan ook minder waard dan waar jij bent. Ieder kiest zijn eigen pad, maar feit is wel dat als twee wegen te ver uit elkaar gaan lopen, je ze niet meer samen kunt vervolgen.

Hoe dichter diegene bij je staat, hoe pijnlijker het is. Soms is het ook niet mogelijk, of nodig om je volledig los te maken (denk aan familiebanden), maar het is dan wel goed om je emotioneel zoveel mogelijk los te maken van diegene. Hij of zij blijft dan wel in je leven, maar jullie verschillende perspectieven zorgen dan wel voor minder wrijving en pijn dan voorheen. Hier is wel een bewuste keuze voor nodig. Zonder de duidelijke intentie en volledige toestemming van jou om je emotioneel los te maken, lukt dit niet.

Weet ook dat je je niet hoeft te verontschuldigen tegenover anderen over hoe jij in het leven staat. Jij mag jouw pad en jouw perspectief kiezen, ieder creëert zijn eigen wereld en heeft daar het volledige recht toe. Veroordeel anderen daarom ook niet om hun keuzes. Alle wegen die een ieder kan kiezen, lijden naar zijn perfecte levensdoel en de ervaringen die hij nodig heeft om zich te her-inneren wie hij werkelijk is.

Je hoeft dus ook een ander niet te vragen naar het waarom. Natuurlijk is er niets mis met een gezonde discussie, met als doel te leren van elkaar. Je kunt je leven verrijken door het ook eens te bekijken vanuit een ander perspectief. Wat doet het met jouw perceptie, als je van perspectief verandert? Maar te vaak heeft een discussie als doel de ander te overtuigen van jouw gelijk en dat is nergens voor nodig. Jij mag jouw keuzes maken en anderen die van hen. En kom je er samen echt niet uit, misschien is het dan tijd om de ander voorbij te gaan, om te komen waar jij heen wilt gaan.

Take care,

Liefs,

Nadia

Nieuwe Helden

Toen ik een tijdje terug de video zag van Boyan Slat*, een 19-jarige Nederlandse student die een oplossing heeft bedacht om de oceanen te ontdoen van al het plastic, werd ik helemaal blij! Wat een inspirerende, enthousiaste jongen! Zulk enthousiasme zie je niet zo vaak bij oudere generaties.  Hij had niet alleen een geweldige oplossing bedacht, maar hij kon het ook met zo’n bezieling brengen. Fantastisch! Als ik zo iemand zie, dan vind ik dat hoopgevend. Dat er zulke jongeren zijn, zulke wereldverbeteraars, prachtig! Ik vind dat ook het leuke aan werken met jongeren, je ziet de toekomst.

Maar ook veel dichter bij huis kun je ze vinden, de nieuwe helden. En ze hoeven niet altijd oplossingen te bedenken om de wereld te verbeteren, sommigen maken de wereld gewoon al beter door zichzelf te zijn. Zo kwam ik laatst een jongen van rond de 20 tegen, gewoon in de winkel, en ik keek hem in de ogen. En wat ik zag waren twee van de vriendelijkste ogen, met daarin een onvoorwaardelijke liefde die je zelden ziet. Hij viel me in eerste instantie op, omdat hij moest lachen om mijn vrolijk babbelende peuter. In zijn ogen zag je de puurheid die je ook in de ogen van kleine kinderen kunt zien. Het mooie is: Je ziet vaak ook een herkenning tussen van dit soort pure zielen, klein en groot. Mooi om te zien dat het sommige mensen lukt om deze puurheid te bewaren. Niet makkelijk in deze wereld, maar sommigen lukt het dus!

Het is mooi om er eens op te letten, als je van die hele lieve, gevoelige, pure kindjes ziet, met wie zij zich verbinden. Vaak zie je hetzelfde soort mens terug. In een klein of groot lichaam. Zo kwam ons zoontje ook eens een meisje tegen in de supermarkt, een aantal jaren ouder dan hij. Ze liepen langs elkaar heen, keken elkaar aan en je zag iets gebeuren. Ze draaiden zich ook allebei nog een aantal keren om, om nog eens elkaars blik te vangen. Pure herkenning was het.

In een wereld waarin zoveel gebeurt, waarin zoveel verdriet kan zijn, geeft mij dat hoop. Er zijn nog zoveel mooie mensen op de wereld. Ook, of vooral, in de nieuwe generaties!

*Voor het filmpje van Boyan Slat: http://youtu.be/ROW9F-c0kIQ

Geven en …

Vraag jezelf, voor je verder leest, eens af hoe jij dit aanvult: Geven en …?

Vandaag in een gesprek met iemand viel het me namelijk op dat zij zei dat ze wel goed kon geven, maar niet zo goed kon nemen. Het kiezen voor het woord “nemen”, gaf voor mij aan hoe zij het ziet, niet iets wat je mag, wat je toekomt, maar iets wat je eigenlijk niet verdient. Alsof je het je toe-eigent. Ik neem iets van jou. Het klinkt ook alsof die ander het eigenlijk niet wil geven.

Ikzelf kies voor de variant: Geven en ontvangen. Ook ontvangen kan moeilijk zijn, maar klinkt (voor mij) in ieder geval wel als iets wat je verdient. Ik ontvang van jou wat mij ook toekomt, wat ik verdien.

Sommige mensen zijn goed in ontvangen, maar de meesten die ik ken, geven liever. Geven kan een goed gevoel geven. Zeker als je iemand die het echt nodig heeft, kunt helpen. Maar ontvangen is net zo belangrijk. Zie het als een kannetje: Als jij alleen maar geeft, is dat kannetje op een gegeven moment leeg. Alles is op. Geen liefde en geen energie meer voor jezelf. Je kunt uitgeput raken, of ziek, of gedeprimeerd. Je hebt alles wat je had weggegeven! Daarom is het ook belangrijk om ook te ontvangen. Dan vul je jouw “kannetje” weer en heb je weer genoeg voor jezelf én anderen.

Dus de volgende keer dat jij een helpende hand toegestoken krijgt, dat iemand jou iets geeft, of het nu iets tastbaars is of niet, laat het dan eens gewoon toe. Laat je eens verwennen! Jij verdient dat! Net zo goed als al die mensen die jij helpt. Ontvangen is echt net zo belangrijk als geven, je hebt het gewoon nodig.

Wat dat betreft is die reclameslogan zo slecht nog niet: Omdat je het waard bent ;-)

Liefs,

Nadia

Van "Dankbaar, maar..." naar "maar, dankbaar".

Veel mensen weten wel dat dankbaarheid een belangrijke factor is in het leven. Dankbaar zijn voor wat je hebt, maakt je leven mooier en maakt dat je makkelijker je perspectief verandert, om mooie nieuwe kansen te kunnen zien of creëren.

Nu merkte ik pas bij mijzelf dat ik vaak denk in “Dankbaar, maar…”. Ik ben dan dankbaar voor iets, maar zou tegelijkertijd er nog iets aan willen verbeteren, als het ware. Een simpel voorbeeld: Ik ben ’s ochtends dankbaar dat mijn lieve, vrolijke zoontje me wakker maakt, maar zou eigenlijk nog wel langer willen slapen, omdat ik me nog moe voel. Als je dat gevoel dankbaar, maar… te zijn nu zou kunnen vervangen door het omgekeerde, dan is de “nasmaak” die je over houdt aan de gedachte, de dankbaarheid. Klinkt misschien wat vaag, maar ik leg het uit: Als ik diezelfde ochtend denk “Pff, ik zou best nog wat langer willen slapen, maar wat ben ik dankbaar dat mijn lieve, vrolijke mannetje mij wakker maakt!”, dan blijft niet het gevoel hangen van het “negatieve” wat ik gedacht heb, maar de dankbaarheid.

Niemands leven is perfect. Er zijn wel mensen die het voor elkaar krijgen om weinig tot niets te klagen (en het grappige is, die hebben vaak ook niet veel te klagen, want die ervaren de wereld , vanuit dat perspectief, zo mooi), maar er is altijd wel iets aan te merken op ons leven. Er is bijna altijd wel iets wat verdriet kan geven, of het is slecht weer, of je voelt je niet zo lekker en ga zo maar door. Zou je dit nu allemaal vanuit het “maar, dankbaar” perspectief benaderen, dan is dat een mooie stap naar het leven vanuit volledige dankbaarheid voor wat het leven je biedt. Ik kan bijvoorbeeld natuurlijk nog steeds verdriet hebben om mijn vaders overlijden, maar ik ben enorm dankbaar voor de jaren die ik met hem heb gehad en voor het feit dat ik geloof dat het nu goed met hem gaat.

En ik kan zoveel aanmerken op mijn vaak wat rommelige huishouden, maar ik ben enorm dankbaar voor de jongetjes die het zo’n rommel maken en die mij zoveel was bezorgen. Bovendien kan ik dankbaar zijn dat ik weinig tijd heb om op te ruimen, omdat ik een leuke baan heb en mijn tijd thuis liever aan mijn jongetjes besteed dan alleen maar aan poetsen.

Zo is ook dit dus weer een oefening in het veranderen van je perspectief. Ik ga dit de komende tijd zeker proberen. En misschien inspireer ik jou ook wel?

Liefs,

Nadia