Je pad

Gisteren in bed kwam dit in mij op:

I’ve been

Alone

I’ve walked

Alone

I’ve found my way

Alone

So I could be happy

Alone

I’ve had to find my way ALONE,

So we can walk this path TOGETHER

Wat bedoel ik hier nu mee? Dat je eerst jezelf moet vinden, eerst vrede moet hebben met jezelf, eerst gelukkig moet zijn met jezelf, eerst zelf compleet moet zijn, voordat je samen het geluk kan vinden. Dat je, VAST aan iemand, niet komt waar je wilt zijn.

Ken je dat spelletje, waarbij ze jouw been aan het been van een ander vastbinden en je dan samen naar een bepaald punt moet hobbelen? Niet makkelijk, toch? Zo is dat ook bij het vinden van je weg in het leven. Innig verstrengeld, kom je er niet. Kun je niet je eigen weg vinden. Sommige mensen gaan zo in elkaar op, dat ze, zelfs zonder elkaar, nog in elkaar verstrengeld zitten. Geen idee waar de een begint en de ander ophoudt. Op die manier kun je nooit zelf je pad bepalen, nooit zelf zien wat je wil.

Het is prachtig om je helemaal met iemand te kunnen verbinden, maar onthoud dat je ook los moet laten om jezelf te zijn.

Want aan elkaar vast, kom je moeilijk vooruit, maar losjes hand in hand, kun je samen het punt bereiken waar je heen wilt. MITS je wel goed blijft afstemmen waar je heen gaat. Je kunt best samen oplopen, als je maar wel blijft PRATEN met elkaar! Praat over je dromen, je ambities, je passie. Maak de ander deelgenoot van wat je wilt in het leven en kijk dan of jullie dezelfde kant op willen.

Het is ook helemaal niet erg als je allebei een stukje je eigen kant op wilt, dat kan ook als je elkaar ook los durft te laten, maar blijf elkaar dan wel deelgenoot maken van je reisverhalen. Hou contact, zodat je elkaar niet volledig uit het oog verliest. Op deze manier zorg je dat jullie niet volledig uit elkaar groeien, maar dat jullie elk groeien op jullie eigen manier, maar hopelijk wel in dezelfde richting.

Kies je weg en geniet van de reis, alleen of samen.

Enjoy!

Nadia

De waarheid van je kind

Laatst viel mij ineens weer een zin in een liedje op. Eén van de meest intrigerende openingszinnen van liedjes: I was born in the arms of imaginary friends.[1]

Is dat niet letterlijk zo? Worden wij niet allemaal gesteund en liefdevol omarmd bij onze geboorte? Begeleid en geknuffeld, nog voor onze ouders dat kunnen doen? En zouden kinderen zich dat niet herinneren? Of op zijn minst de vriendjes die vaak “denkbeeldig” worden genoemd, echt zien?

Onze oudste lijkt vaak te spelen met anderen en vertelt ook in bed vaak hele verhalen. En onze jongste kijkt altijd naar een hoek in de kamer en lacht dan heel lief. Hij heeft de grootste schik om iets wat ik niet zie. En de liefdevolle blik in zijn ogen dan is prachtig!
Ook ons nichtje heeft vriendjes die wij niet kunnen zien, die hebben ook een naam. Laatst had ze wel tegen mijn zus gezegd “Maar mama, die is niet echt.” Maar zijn ze niet echt? Of zijn ze alleen niet stoffelijk aanwezig, zoals wij? Dat wij ze niet kunnen zien, wil niet zeggen dat ze voor onze kinderen niet heel echt zijn.

De kindjes van nu zien en horen vaak dingen die wij niet kunnen waarnemen. Veel ouders wuiven dat weg. Noemen vriendjes denkbeeldig, zeggen dat er écht geen man in hun slaapkamertje staat en ga zo maar door. Daarmee ontken je een stukje van de wereld van je kindje en daarmee ook een stukje van zijn werkelijke ZIJN.

Om al hun talenten te ontwikkelen en om te kunnen zijn wie ze echt zijn, hebben onze kinderen het nodig dat ze serieus genomen worden, in alles wat ze zeggen. Natuurlijk hebben ze vaak ook een levendige fantasie, maar ook daarin kun je best een stukje met ze meegaan. In veel van wat ze zeggen zit op zijn minst een kern van waarheid, of in ieder geval HUN waarheid.

Als je je kinderen nu niet serieus neemt, zullen ze leren dat ze jou niet alles kunnen vertellen, dat je ze toch niet gelooft. Daardoor leer je ze niet alleen delen van zichzelf af te schermen of zelfs af te sluiten, maar zullen ze je ook later in hun leven niet in vertrouwen nemen. En vaak komen er momenten, ook later in hun leven, dat hun vertrouwen in jou, cruciaal is.

Het is daarom precies zoals Catherine M. Wallace ooit zei:

“Listen earnestly to anything your children want to tell you, no matter what. If you don't listen eagerly to the little stuff when they are little, they won't tell you the big stuff when they are big, because to them all of it has always been big stuff.”

En laat je eens verbazen door hoe vaak ze het bij het juiste eind hebben. De waarheid van kinderen kan soms een grote bron van wijsheid bevatten.

Enjoy!

Nadia

---

[1] Uit Half of my heart van John Mayer

Puur

Bij mijzelf en bij anderen merk ik dat er steeds meer behoefte is aan wat puur, eerlijk en echt is.

Veel mensen zijn bezig met hun voeding en kiezen meer en meer voor puur eten. Geen pakjes en zakjes met allerlei vage bestanddelen met moeilijke namen, maar zelf koken, met pure ingrediënten. 

Geen liters frisdrank, of bergen snoep met suiker of allerlei vreemde zoetstoffen meer, maar meer water en fruit, groente en noten en dan nog het liefst biologisch.

Wie echt op zijn voeding (en op zichzelf) let, kan zelfs een verschil voelen in energie. Wat niet goed voor je is, voelt ook niet goed en kost je energie. Na een goede maaltijd, voel je je fit. Ga dat bij jezelf eens na als je wilt weten of je op de goede weg bent.

Ook wat verzorgingsproducten betreft heb ik meer behoefte aan pure ingrediënten, zonder kunstmatige parfums en andere chemische bestanddelen, maar zo uit de natuur. Dat voelt lekkerder en lijkt huid en haar minder te belasten.

En ik weet niet hoe het bij jullie is, maar ik merk dat ik me nu ook liever omring met pure, eerlijke, echte mensen. Mensen die zijn zoals ze zeggen te zijn. Die zich bezighouden met mooie dingen en met wat ze echt willen, zonder zich anders voor te doen dan ze zijn.

Aan mijzelf merk ik ook dat ik in gezelschappen met veel mensen meer en meer juist de achtergrond zoek, niet omdat ik me anders voor wil doen dan ik ben, maar juist omdat ik nog liever opga in de muur, dan me anders voor te doen dan ik ben. Ik wil me niet meer verstoppen, maar als ik weet dat het niet gewaardeerd wordt hoe ik werkelijk ben, dan hou ik me liever koest.

Ook in de omgang met mensen kun je duidelijk voelen of het contact heilzaam voor je is of niet. Ben je blij dat je iemand ziet en voel je je na de ontmoeting energiek, dan is het voor jou een goed contact. Zie je op tegen een afspraak en kost het contact je energie, dan kun je het, zo mogelijk, misschien beter mijden in het vervolg.

Ga eens bij jezelf na hoe dingen voelen en schrap dan zoveel mogelijk wat niet goed voor je is en ga door met wat heilzaam voelt. Uit alles wat goed voelt kun je "voeding" halen!

Take care,

Nadia

Overleven of Leven?

 Om mij heen zie ik nog steeds veel worstelende mensen. Mensen die niet lekker in hun vel zitten, die niet kunnen zijn wie ze werkelijk willen zijn, die in een verkeerde baan zitten of anderszins hun dromen niet kunnen volgen. Veel mensen zitten in de overlevingsmodus, terwijl ik de laatste tijd ook mensen heb mogen leren kennen die echt leven!

Vraag jezelf, als je dit leest (want dat zal wel niet voor niets zijn), eens af: Ben ik aan het overleven, of leef ik echt? Sta ik, met twee benen en volle overtuiging in het leven? Kan ik mijn hart volgen? Of dicteert mijn verstand alles? Kan ik zijn wie ik werkelijk ben, of wil zijn? Is er zicht op het leven van mijn droom? Weet ik überhaupt nog wel wat mijn dromen zijn? Weet ik überhaupt nog wel wie ik ben?

Bepaalt mijn omgeving hoe ik zou moeten zijn? Oordelen mensen over mij, of veroordelen ze mij zelfs? En verander ik daardoor, of blijf ik wie ik ben? Volg ik het pad wat ik ooit ingeslagen ben? Ga ik mee met de veranderingen van deze tijd, of blijf ik achter?

De mensen die ik heb leren kennen die, naar mijn mening, echt leven, staan volop in het leven. Zij doen wat ze zelf graag willen doen. Natuurlijk hebben ze soms daarnaast ook nog een “gewone” baan, maar zij zijn ook bezig met bepalen wat hun droom is en het na gaan leven. Of ze leven hun droom al.

Zij weten dat ze van het universum kunnen krijgen wat zij, met volle overtuiging, willen. Zij weten ook dat je terugkrijgt wat je geeft en geven én ontvangen daardoor veel liefde. Zij kunnen aan hun lichaam voelen wat goed voor ze is en wat niet, want zij staan hiermee goed in verbinding. Zij stellen hun hart open en krijgen daar veel moois voor terug. Hun ogen stralen als ze praten over hun passies. Hun hart spreekt.

Herken je jezelf hierin? Prachtig! Ik ben blij voor je, ga zo door!

Herken je jezelf hier niet in? Ga dan eens na wat je kunt veranderen. Dit kan ook in een rustig tempo, stapje voor stapje, als je de eerste stap maar durft te zetten!

Worstel je ermee en wil je van gedachten wisselen? Laat het me weten, misschien kan ik iets voor je betekenen!

Take care!

Love,

Nadia

Mooie mensen

Soms komen er mensen op je pad, die zo mooi in het leven staan: Puur,eerlijk, licht en liefdevol. En dit alles zonder pretenties. Ze doen zich niet mooier voor dan ze zijn, dat hoeft ook niet, want ze zijn al zo mooi. Maar hier zullen ze zelf niet over opscheppen, ze zijn gewoon wie ze zijn. Geen termen over hoe verlicht ze wel zijn, ze zijn gewoon mens! Naar mijn mening zijn dit de meest verlichte van ons allemaal.

Ze leven vanuit hun hart en voelen wat goed voor ze is en wat niet. Ze zijn in contact met hun werkelijke ZIJN.

Deze mensen zullen hun droom gaan leven, misschien zijn ze er nog niet, maar ze komen er, ongetwijfeld!

In het leven staan zoals zij, zo licht, zo warm en zo puur, is heel waardevol. Vroeger of later gaat je leven dan ook lopen zoals jij werkelijk wilt, kun je je dromen waarmaken, gewoon omdat je ontvangt wat je geeft.

Ik ben dankbaar dat ik zulke mensen mag tegenkomen in mijn leven. Dit blog is speciaal voor hen, die je leven binnenstappen, met hun prachtige energie, en daarmee jouw leven verrijken, gewoon door hun zijn. 

Ben je ook dankbaar voor bepaalde mensen in je leven, laat ze dat dan weten! Als je wilt, mag je dit blog ervoor gebruiken, maar een kaartje, telefoontje, bezoekje wordt ook vast gewaardeerd.

Heel veel liefs van mij, voor de bijzondere mensen in mijn leven,

Nadia

Fight or flight?

Veel mensen voelen zich op het moment ontwricht. Zijn wat uit balans. Voelen zich niet lekker, reageren heftig op chemische medicijnen of andere middelen, voelen zich moe en alsof ze “zweven”. Voelen zich verdrietig, emotioneel. En voelen zich alsof ze op een kruispunt staan. Dit laatste klopt zeker.

Het is de tijd voor duidelijke keuzes. Go with the flow, of verzetten? Kies ik voor liefde en voor mijn hart, of voor de materie, wat ik bezit?

Blijf ik zoals ik ben, of verander ik? Blijf ik hier en vecht ik, voor wat ik belangrijk vind, of vlucht ik en geef ik mijzelf de kans om me te ontplooien?

Er zijn geen foute keuzes, zolang je ze maar zelf maakt. Neem nu de ‘Vechten of vluchten’ keuze, voor sommigen erg belangrijk nu. Beide keuzes kunnen voor jouw hoogste goed zijn. Het is de tijd om te VOELEN wat voor jou goed is. Het kan het beste zijn om sommige dingen bij het oude te laten en er dus voor te vechten, maar soms is het beter om los te laten, om tot volle bloei te kunnen komen.

Als je voor dit soort keuzes staat en twijfelt, neem er dan even de tijd voor. De tijd om de keuzes te maken is wel NU, maar je hoeft je keuze ook niet te overhaasten. Neem de tijd om, in stilte, bij jezelf te gaan voelen wat voor jou juist is. Kies voor wat voor jou als waarheid voelt, kies voor wat voor jou puur voelt. Ga de opties na en voel wat het in je lichaam doet. Ervaar je ergens stress, of pijn? Of ervaar je juist een gelukkig gevoel? Warmte misschien? Iedereen kan zoiets voelen, je lijf is ervoor gemaakt je te vertellen wat je nodig hebt en zal onmiddellijk reageren. Veel sneller nog dan eerst. Je hoeft alleen maar te luisteren…

Kies het liefste voor tijd alleen, even weg van de mensen om je heen, die misschien aan je keuzes verbonden zijn, of er op zijn minst een mening over hebben. Ga wandelen en in de natuur ervaren wat je voelt, ga eens een dagje naar een sauna, of naar het strand, of naar een andere plek waar jij je fijn voelt. En als dit allemaal niet kan, ga dan ’s avonds in bed met je aandacht naar binnen en leg jezelf de opties voor. Doe het desnoods op de wc, als je maar even tijd voor jezelf hebt en de kans om echt je lichaam te voelen en te ervaren wat je gedachten daarmee doen.

Het antwoord zal echt komen, daar moet je op vertrouwen.

Ik wens iedereen die voor belangrijke en soms moeilijke keuzes staat veel succes hierbij.

Neem de tijd en zorg goed voor jezelf!

Nadia

The Letting Go

Piece by piece I take apart 

This complicated heart 
And I hope to find 
Something I can prove is real 
I can feel is truth 
I can say is mine 

The Letting go – Melissa Etheridge

In mijn omgeving zijn er meerdere mensen die afscheid (hebben) moeten nemen van hun geliefde. Afscheid om zelf door te mogen en kunnen gaan. Afscheid om eindelijk zichzelf te mogen worden.

Het is zoals in de tekst hierboven: Alsof je je hart uit elkaar moet halen, stukje bij beetje, om te zoeken wat echt is, wat waarheid is en wat echt van jou is. Ontzettend moeilijk en pijnlijk, maar deze tijd schreeuwt erom! Voor diegenen die nog steeds in een relatie zaten waarin ze niet volledig zichzelf konden zijn, is het tijd om dat uit te gaan vinden. Meestal gaat dat het beste alleen.

Ik weet, uit ervaring, heel goed hoeveel pijn het kan doen om een geliefde te laten gaan. Ook als je niet jezelf hebt kunnen zijn bij diegene, dan nog kan de liefde zo diep zitten. Weet dan dat je soms je GROTE liefde moet laten gaan, om je WARE liefde tegen te komen. Je grote liefde vinden is prachtig, maar ook vaak heel moeilijk. Je kunt hier denken in termen als tweelingziel/tweelingvlam, maar laten we het simpeler houden. Diegene waarbij jij in het begin dacht “Dit is hem/haar!”, diegene waarmee je die schok van herkenning voelde, diegene waarvan jij zeker wist dat je met hem/haar oud zou worden, blijkt het vaak juist niet te zijn. En juist door die sterke gevoelens ben je bereid om ver te gaan, heel ver, om te zorgen dat de relatie werkt. Dat je daarbij jezelf kwijtraakt, is niet vreemd.

Maar nu deze tijd ons vraagt om terug te gaan naar onze kern, naar ons werkelijke ZIJN, kunnen we dit niet meer volhouden. Steeds weer wordt ons duidelijk gemaakt dat we moeten laten zien wie wij zijn en dat kan alleen als je het zelf weet. Hoogste tijd dus om dat hart eens onder de loep te nemen. Jouw hart, jouw prachtige, eigen hart, dat toch echt voor jou alleen klopt, niet voor die ander! Dit hart is immers van  waaruit wij nu moeten gaan leven. Tijd om het te leren kennen en te vinden wat echt, waar en van jezelf is.

En troost je ook met deze gedachte: Wij zijn met onzichtbare koorden verbonden met wie wij liefhebben. De koorden die staan voor liefde, voor puurheid, voor waarheid, zijn gouden koorden. Deze kun je niet snijden of knippen. De andere koorden, de zilveren, staan voor de emoties, dus ook voor de ruzies, het verdriet. Deze kun je gerust (denkbeeldig) knippen, wat puur en echt is blijft over. Zoals altijd: De liefde blijft!

Dus om ook maar te eindigen met een stukje tekst van Melissa Etheridge (uit Keep it precious):

So take care, my love, my friend

And keep it precious

Iets mooiers kun je je niet wensen, dat jullie liefde, ook als hij niet voortgezet wordt, waardevol, kostbaar blijft!

Nadia

Voetnoot: Die ware liefde, die komt er, mettertijd, wel, weet ik ook uit ervaring!