Het collectieve bewustzijn en rellen

 Gisteren, toen ik alle tweets en facebookberichten las over de rellen in Haren, werd mij ineens iets heel duidelijk: Hoe wij, door het collectieve bewustzijn, deze rellen alleen maar versterken. De berichten erover waren zo vol woede en soms zelfs haat.

Een veel gehoorde uitspraak tegenwoordig is: Wat je aandacht geeft, groeit. Daar ben ik het zeker mee eens. De rellen gisteren waren er waarschijnlijk niet eens gekomen als de media niet zoveel angst had gezaaid en er zoveel aandacht aan geschonken had. Met het van tevoren zoveel angst zaaien, werd de kans op een negatieve uitkomst alleen maar groter. De energie werd naar beneden getrokken. Het collectieve bewustzijn werd angstig en grimmig.

Tel daar dan nog de haat bij die, tijdens de rellen, massaal naar Haren werd gestuurd, met berichten waarin de jongeren beschreven werden als bijvoorbeeld “randdebielen” en je creëert de perfecte bodem voor een situatie die zo uit de hand kan lopen.

Stond er sowieso iemand bij stil dat er een veel grotere groep jongeren was die niet meedeed? Stond er iemand bij stil dat de jongeren die dit wel deden, ernstig de weg kwijt zijn? Heeft er iemand aan gedacht om veel compassie die kant op te sturen, in plaats van nog meer woede? Als we ons daarin zouden kunnen bundelen, zou zo’n situatie maar zo ten goede kunnen keren! Niet onze haat bundelen, maar onze compassie, onze liefde!

En als het je dan niet lukt om compassie te sturen naar de daders, doe het dan naar de slachtoffers, naar de onschuldige bijstanders, naar de mensen die bang zijn, naar de hulpverleners. Of pas de Hawaïaanse techniek “Ho’opono pono” toe. Zeg, in jezelf, of hardop, terwijl je aan de situatie denkt: Ik hou van je, Dank je, Het spijt me, Vergeef me. Want het collectieve bewustzijn is een stukje van ons allemaal. Dus wij maken dit mogelijk. De woorden zeg je als het ware tegen het universum, dat op zichzelf, alleen perfect kan zijn. Wat niet perfect is, creëren wij, dus daar kunnen we ons voor verontschuldigen. Het eerste stukje van de methode, is juist om je waardering te uiten voor wat wel goed en mooi is, dus voor waar het universum toe in staat is.

Sta stil bij jouw aandeel in de imperfectie en probeer krachten te bundelen met anderen om de situatie ten goede te keren. Willen jullie daar alsjeblieft aan denken, mocht er nog eens zoiets gebeuren?

Veel liefs,

Nadia

Het (gekwetste) kind in jou

 Ken je dat? Er gebeurt iets en SWOESJ, ineens ben je terug in het verleden. Ineens ben je weer dat kleine jongetje of meisje, of ineens ben je weer die onzekere tiener. Ineens weet je weer hoe je je voelde, ineens weet je weer hoe graag je geaccepteerd wilde worden. Hoe graag je erbij wilde horen. En hoe eenzaam je je kon voelen. Je voelt weer het benauwde gevoel bij je keel, het niet goed kunnen ademhalen, omdat je niet kan laten zien wie je echt bent. Je voelt weer hoe het was als men over je oordeelde en wat dat met je deed. Je voelt de tranen branden achter je ogen.

Natuurlijk, je bent nu volwassen. Natuurlijk, je moet er nu boven staan. Natuurlijk, je weet zo goed hoe het werkt, dat je het je niet aan moet trekken. Je hebt het zo vaak tegen anderen gezegd! Maar toch…

Toch knaagt dat gevoel. Toch blijft dat zware gevoel hangen, zo ergens rond je hart. Toch weet je dat je eraan moet… Dat er geen omweg meer is…

Dan is het beter om het maar even toe te laten. Laat het gevoel maar komen, anders blokkeert het maar. En bedenk je dan wat je tegen dat kleine meisje of jongetje zou willen zeggen. Wat zou je zeggen als het je eigen kind was? Wat zou je zeggen als je een kind zag dat zich zo voelde? Welke woorden zou je gebruiken om het te troosten? Diezelfde woorden kun je voor jezelf gebruiken, met exact die woorden kun je jezelf troosten. Je zou misschien zeggen tegen dat kindje wat mijn moeder altijd tegen mij zei: JIJ deugt! Je zou zeggen wat ik tegen mijn kindjes zeg: Je bent goed, precies zoals je bent! Je zou zeggen: Jij hoeft voor niets of niemand te veranderen, je mag zijn wie jij bent!

En je zou heel vurig hopen dat die volwassene, met dat kleine kindje in zich, snel weer gaat stralen zoals alleen kindjes dat kunnen, als ze weer gerustgesteld zijn.

Zorg goed voor jezelf,

Nadia

(Ver-)WONDEREN

Ik geloof in wonderen. Zo, dat is gezegd! Want niet iedereen gelooft in wonderen en als je het zomaar plompverloren zegt, kan men best wel eens raar opkijken. Maar het is gewoon zo: Ik geloof in wonderen. Kleine wonderen, grote wonderen. Maar ja, ik ben dan ook bereid om ze te zien, die wonderen.

Ik zie ze iedere keer dat ik naar mijn kleine mannetjes kijk. Natuurlijk, wetenschappelijk allemaal gewoon verklaarbaar (maar waarom zouden wonderen dat eigenlijk niet zijn?), pure biologie. Maar toch, het feit dat uit deling van cellen, vanuit een heel klein beginnetje, uiteindelijk kinderen kunnen ontstaan? Ik blijf het wonderlijk vinden. Ik ver-wonder mij dus over iedere baby die ik zie. Ik ver-wonder mij, wanneer ik prachtige bloemen en vlinders zie. Wanneer de zon, net achter een donkere wolk vandaan piept en het meest stralende, heldere licht laat zien. Wanneer ik prachtige muziek hoor. Wanneer ik, nu, op dit moment, naar mijn oudste zoon kijk en zijn mooie lach zie. Wanneer ik naar mijn jongste kijk als ik ‘s ochtends het eerste ben wat hij ziet en hij zo liefdevol en blij naar mij kijkt! Wanneer ik kijk naar mijn man, met wie ik al 6 jaar zo gelukkig ben en bij wie ik mag zijn wie ik echt ben.

Misschien voor anderen geen wonderen, maar voor mij wel. Misschien voor anderen maar kleine wonderen, maar voor mij heel wezenlijk aanwezig.

Ik ver-wonder mij natuurlijk ook als ik hoor over de “echte” grote wonderen: Auto’s die total loss gereden worden, maar waar de bestuurder zonder ook maar een krasje vanuit stapt. Mensen die ongeneeslijk verklaard werden, maar, daar is ie weer: op WONDERbaarlijke wijze toch opknapten.

Volgens mij hangt of staat het wonderen ervaren in dat ver-wonderen: Als je de ,kleine en grote, wonderen om je heen wilt en kunt zien, zie je er ook steeds meer. En als je ze ziet, kun je er een actieve rol in gaan spelen. Wonderen “overkomen” je, als je bereid bent om ze te zien en erin te geloven. En zo kun je dus, wederom, zelf je geluk bepalen!

Dus ga naar buiten en ver-wonder je over deze WONDERE wereld, er is zoveel moois om te zien. Kijk naar wie je liefhebt, kijk of luister naar wat je mooi vindt en voel de liefdevolle, stuwende kracht die erachter zit en wees klaar om wonderen in je leven te mogen ontvangen!

Ik wens jullie een wondervolle week!

Liefs,

Nadia

Andermans perceptie van jou

 Vandaag, in de auto luisterend naar de cd van Ben Howard, viel me weer een zin op: Who am I, darling, to you? En begon er weer van alles te borrelen in mijn hoofd. Laatst werd ik weer even geveld door een hard oordeel van iemand. Ik zeg “geveld”, omdat ik er echt door uit het veld geslagen was. Iemand die in het verleden wel liefdevol en positief over mij was geweest, liet mij weer eens duidelijk zien dat die mening veranderd was. Ben ik dan veranderd? Nee. Heb ik dan iets verkeerd gedaan? Nee.

Vandaar dus dat dat zinnetje mij opviel. Wie ben ik voor jou? Niet: Wie ben ik? Niet: Wat vind jij van mij? Maar: Wie zie jij, als je naar mij kijkt? En zo is het precies, wat de ander ziet is niet wie jij bent. Het is zijn idee van jou, zijn perceptie, zijn waarheid! En heeft dus per definitie weinig te maken met wie jij werkelijk bent. Jouw werkelijke ZIJN kent niemand anders.

Dus trek je niet teveel aan van wat anderen denken, het is niet wie jij bent, het is hoe ze jou zien. Wie jij bent in hun wereld. Wat ertoe doet is wie jij bent in jouw wereld. Hoe waardeer jij jezelf? “Who am I, darling, to me?” Zorg dat jij gaat waarderen wie jij bent, zorg dat jij vrede sluit met jezelf en ervan gaat houden, dan doet de rest er niet meer toe.

En de volgende keer dat jij oordeelt over iemand, draai het dan eens om. Het is niet de persoon die jij ziet, niet zijn werkelijke zijn. Het is jouw perceptie van diegene. Het is wie die persoon voor jou is. En heeft dus niets te maken met wie diegene werkelijk is. Je hebt geen idee van hoe iemand geworden is hoe hij is, je hebt geen idee van het pad wat hij bewandelt en je hebt geen idee waar dat pad toe leidt. Als je dit bedenkt, is je oordeel gelijk milder (of nog beter: weg!) en weet je dat het niet aan jou is om te oordelen. Sterker nog, het is aan niemand! Als je dit inziet, is het een stuk makkelijker om te stoppen met oordelen en de wereld weer een stukje liefdevoller te maken.

Take care!

Nadia

Je pad

Gisteren in bed kwam dit in mij op:

I’ve been

Alone

I’ve walked

Alone

I’ve found my way

Alone

So I could be happy

Alone

I’ve had to find my way ALONE,

So we can walk this path TOGETHER

Wat bedoel ik hier nu mee? Dat je eerst jezelf moet vinden, eerst vrede moet hebben met jezelf, eerst gelukkig moet zijn met jezelf, eerst zelf compleet moet zijn, voordat je samen het geluk kan vinden. Dat je, VAST aan iemand, niet komt waar je wilt zijn.

Ken je dat spelletje, waarbij ze jouw been aan het been van een ander vastbinden en je dan samen naar een bepaald punt moet hobbelen? Niet makkelijk, toch? Zo is dat ook bij het vinden van je weg in het leven. Innig verstrengeld, kom je er niet. Kun je niet je eigen weg vinden. Sommige mensen gaan zo in elkaar op, dat ze, zelfs zonder elkaar, nog in elkaar verstrengeld zitten. Geen idee waar de een begint en de ander ophoudt. Op die manier kun je nooit zelf je pad bepalen, nooit zelf zien wat je wil.

Het is prachtig om je helemaal met iemand te kunnen verbinden, maar onthoud dat je ook los moet laten om jezelf te zijn.

Want aan elkaar vast, kom je moeilijk vooruit, maar losjes hand in hand, kun je samen het punt bereiken waar je heen wilt. MITS je wel goed blijft afstemmen waar je heen gaat. Je kunt best samen oplopen, als je maar wel blijft PRATEN met elkaar! Praat over je dromen, je ambities, je passie. Maak de ander deelgenoot van wat je wilt in het leven en kijk dan of jullie dezelfde kant op willen.

Het is ook helemaal niet erg als je allebei een stukje je eigen kant op wilt, dat kan ook als je elkaar ook los durft te laten, maar blijf elkaar dan wel deelgenoot maken van je reisverhalen. Hou contact, zodat je elkaar niet volledig uit het oog verliest. Op deze manier zorg je dat jullie niet volledig uit elkaar groeien, maar dat jullie elk groeien op jullie eigen manier, maar hopelijk wel in dezelfde richting.

Kies je weg en geniet van de reis, alleen of samen.

Enjoy!

Nadia

De waarheid van je kind

Laatst viel mij ineens weer een zin in een liedje op. Eén van de meest intrigerende openingszinnen van liedjes: I was born in the arms of imaginary friends.[1]

Is dat niet letterlijk zo? Worden wij niet allemaal gesteund en liefdevol omarmd bij onze geboorte? Begeleid en geknuffeld, nog voor onze ouders dat kunnen doen? En zouden kinderen zich dat niet herinneren? Of op zijn minst de vriendjes die vaak “denkbeeldig” worden genoemd, echt zien?

Onze oudste lijkt vaak te spelen met anderen en vertelt ook in bed vaak hele verhalen. En onze jongste kijkt altijd naar een hoek in de kamer en lacht dan heel lief. Hij heeft de grootste schik om iets wat ik niet zie. En de liefdevolle blik in zijn ogen dan is prachtig!
Ook ons nichtje heeft vriendjes die wij niet kunnen zien, die hebben ook een naam. Laatst had ze wel tegen mijn zus gezegd “Maar mama, die is niet echt.” Maar zijn ze niet echt? Of zijn ze alleen niet stoffelijk aanwezig, zoals wij? Dat wij ze niet kunnen zien, wil niet zeggen dat ze voor onze kinderen niet heel echt zijn.

De kindjes van nu zien en horen vaak dingen die wij niet kunnen waarnemen. Veel ouders wuiven dat weg. Noemen vriendjes denkbeeldig, zeggen dat er écht geen man in hun slaapkamertje staat en ga zo maar door. Daarmee ontken je een stukje van de wereld van je kindje en daarmee ook een stukje van zijn werkelijke ZIJN.

Om al hun talenten te ontwikkelen en om te kunnen zijn wie ze echt zijn, hebben onze kinderen het nodig dat ze serieus genomen worden, in alles wat ze zeggen. Natuurlijk hebben ze vaak ook een levendige fantasie, maar ook daarin kun je best een stukje met ze meegaan. In veel van wat ze zeggen zit op zijn minst een kern van waarheid, of in ieder geval HUN waarheid.

Als je je kinderen nu niet serieus neemt, zullen ze leren dat ze jou niet alles kunnen vertellen, dat je ze toch niet gelooft. Daardoor leer je ze niet alleen delen van zichzelf af te schermen of zelfs af te sluiten, maar zullen ze je ook later in hun leven niet in vertrouwen nemen. En vaak komen er momenten, ook later in hun leven, dat hun vertrouwen in jou, cruciaal is.

Het is daarom precies zoals Catherine M. Wallace ooit zei:

“Listen earnestly to anything your children want to tell you, no matter what. If you don't listen eagerly to the little stuff when they are little, they won't tell you the big stuff when they are big, because to them all of it has always been big stuff.”

En laat je eens verbazen door hoe vaak ze het bij het juiste eind hebben. De waarheid van kinderen kan soms een grote bron van wijsheid bevatten.

Enjoy!

Nadia

---

[1] Uit Half of my heart van John Mayer

Puur

Bij mijzelf en bij anderen merk ik dat er steeds meer behoefte is aan wat puur, eerlijk en echt is.

Veel mensen zijn bezig met hun voeding en kiezen meer en meer voor puur eten. Geen pakjes en zakjes met allerlei vage bestanddelen met moeilijke namen, maar zelf koken, met pure ingrediënten. 

Geen liters frisdrank, of bergen snoep met suiker of allerlei vreemde zoetstoffen meer, maar meer water en fruit, groente en noten en dan nog het liefst biologisch.

Wie echt op zijn voeding (en op zichzelf) let, kan zelfs een verschil voelen in energie. Wat niet goed voor je is, voelt ook niet goed en kost je energie. Na een goede maaltijd, voel je je fit. Ga dat bij jezelf eens na als je wilt weten of je op de goede weg bent.

Ook wat verzorgingsproducten betreft heb ik meer behoefte aan pure ingrediënten, zonder kunstmatige parfums en andere chemische bestanddelen, maar zo uit de natuur. Dat voelt lekkerder en lijkt huid en haar minder te belasten.

En ik weet niet hoe het bij jullie is, maar ik merk dat ik me nu ook liever omring met pure, eerlijke, echte mensen. Mensen die zijn zoals ze zeggen te zijn. Die zich bezighouden met mooie dingen en met wat ze echt willen, zonder zich anders voor te doen dan ze zijn.

Aan mijzelf merk ik ook dat ik in gezelschappen met veel mensen meer en meer juist de achtergrond zoek, niet omdat ik me anders voor wil doen dan ik ben, maar juist omdat ik nog liever opga in de muur, dan me anders voor te doen dan ik ben. Ik wil me niet meer verstoppen, maar als ik weet dat het niet gewaardeerd wordt hoe ik werkelijk ben, dan hou ik me liever koest.

Ook in de omgang met mensen kun je duidelijk voelen of het contact heilzaam voor je is of niet. Ben je blij dat je iemand ziet en voel je je na de ontmoeting energiek, dan is het voor jou een goed contact. Zie je op tegen een afspraak en kost het contact je energie, dan kun je het, zo mogelijk, misschien beter mijden in het vervolg.

Ga eens bij jezelf na hoe dingen voelen en schrap dan zoveel mogelijk wat niet goed voor je is en ga door met wat heilzaam voelt. Uit alles wat goed voelt kun je "voeding" halen!

Take care,

Nadia