Hoe mooi je gevoeligheid kan zijn

 Vorige week hadden we een feestje van het werk van mijn man. Meestal niet echt mijn favoriete plek om te zijn, druk, veel lawaai, veel mensen met allerlei zaken die ik dan vaak weer aan kan voelen. Een goede plek om je af te sluiten dus, maar dat vergeet ik vaak en doe ik tegenwoordig ook niet meer graag. Ik sta liever open, anders ben ik ook niet echt te bereiken en kan ik me niet verbinden als ik dat wel wil. Als het me echt teveel wordt, gebeurt dat afsluiten vanzelf, of ik nu wil of niet.

De eerste paar uur van het feest waren zoals feesten vaak zijn voor mij, vooral ongemakkelijk. Toen later op de avond het licht gedimd werd, de muziek wat harder ging en mensen gingen dansen, veranderde dat voor me. Rationeel gezien alleen maar meer prikkels om last van te hebben, maar er gebeurde iets onverwachts. Ik kon mijn focus ineens leggen op de mensen die plezier hadden en daarop afstemmen. Toen ik ook nog een jonge ober zag met een stralende, aanstekelijke lach, sloeg de avond helemaal om voor me.

Deze jongen was tegen of rond de 20, vaak een leeftijd dat jongeren, zeker met een bril, nog wat onzeker overkomen. Helemaal op zo’n druk feest, waar je met je dienblad tussen de dansende mensen door moet manoeuvreren. Maar deze jongen had zo’n prachtige en zelfverzekerde uitstraling! Zijn lach was zo ontwapenend en raakte me. Hij straalde een blijheid uit waarvan ik vurig hoop dat mijn jongens hem rond zijn leeftijd ook nog steeds hebben. Af en toe wisselden de jongen en ik een blik en een grapje uit. Ik verbond me, via zijn prachtige lach, met hem en kon niet anders dan mij net zo gelukkig voelen als hij eruit zag.

Het is me vaker opgevallen: Een verbinding van lach tot lach, leidt tot een verbinding van oog tot oog en dan van ziel tot ziel. Als ik me zo mag verbinden met iemand, dan loop ik over van liefde. Liefde voor het leven, liefde voor mijn medemens en liefde voor de liefde zelf. Dat zijn de mooiste momenten die je mee kunt maken en die kun je alleen meemaken als je je durft te verbinden. Op zulke momenten, prijs ik me gelukkig dat ik zo gevoelig ben.

Gevoelig zijn is een kracht, het is prachtig. Koester het.

Liefs,

Nadia 

Een kern van waarheid

Het is een tijdje stil geweest rondom mij. Wat blogs betreft in ieder geval. Dat komt omdat ik niet zo veel te zeggen had en tegelijkertijd ook weer heel veel. Er wordt namelijk al zoveel gezegd en geschreven, dat ik er een beetje stil van werd. Zoveel mensen, zoveel meningen. Wat heeft de mijne dan nog toe te voegen?

Gisteren dacht ik hier eens over na. Waar ik namelijk mee worstel de laatste tijd, is dat ik heel veel berichten tegen kom die ogenschijnlijk tegenstrijdig zijn, maar die allemaal resoneren bij mij als waarheid. De één trekt de spiritualiteit terug naar hier op aarde, zet ons met beide voetjes op de grond en zegt bijvoorbeeld dat ook de “negatieve” emoties er mogen zijn. Aan mijn vorige blogbericht kun je zien dat ik het hier helemaal mee eens ben. De ander leert ons dat dit soort emoties ons niet verder brengen op het pad waar we heen willen en dat wat je aandacht geeft, groeit. Ook waar naar mijn mening.

Om bij dit voorbeeld te blijven: Bepaalde emoties doen inderdaad meer kwaad dan goed als je ze wegstopt. Beter is dan om ze wel toe te laten. Erin blijven hangen is alleen dan wel weer slecht voor je en helpt je niet verder. Je focus dan weer verleggen helpt je om weer terug te keren naar je pad. Zo zijn dus beide beweringen waar.

Als er zoveel invloeden op me af komen en ik meerdere als waarheid zie, waar sta ik dan, begon ik me af te vragen. Waar sta ik? Het antwoord is vrij simpel: In mijn waarheid. Mijn waarheid is, dat er zoveel wijsheid is op de wereld. Er is niet één persoon die het allemaal precies weet. Zovelen hebben een punt. In heel veel wat mensen zeggen, zit een kern van waarheid. Voor mij is het alleen van belang wat er met mijn waarheid resoneert. Het eens zijn met de een, betekent niet dat je het oneens moet zijn met de ander. Het is gewoon weer een andere kant van het verhaal, wat perfect past bij deze duale wereld eigenlijk.

Uiteindelijk is voor jou alleen van belang dat jouw waarheid klopt, ook als die na 5 minuten alweer wat bijgesteld is. Toch juist mooi als je zo flexibel bent?

Liefs,

Nadia

Kusje erop en OVER!

 Als ik hoor dat iemand dat zegt tegen een kind, doet mij dat altijd wat pijn. Alsof er een maximale tijd is dat een kind mag huilen. Kusje erop, even wrijven, een korte knuffel en dan moet het maar over zijn. Het was toch immers niet zo’n harde val, het kan toch niet zo’n pijn doen? Maar wie weet wat dat kind die dag, of die week heeft meegemaakt? Wie weet wat voor spanning het heeft opgekropt? Even een potje huilen, lekker in de armen bij iemand die je vertrouwt, is dan toch heerlijk? En nodig?

En zelfs als het zou gaan om een kindje met een hele lage pijngrens, moet het dan daar maar snel op een harde manier over heen groeien?

Wie heeft het zelf nooit meegemaakt in een periode van spanning, of nadat hij iets ingrijpends heeft meegemaakt: Eigenlijk zou een potje janken best goed zijn, maar dat mag je niet van jezelf. En dan ineens stoot je keihard je hoofd, of maakt iemand net een verkeerde opmerking. En ineens komen de tranen, zonder waarschuwing. En ze blijven maar komen, terwijl het toch allemaal best meeviel? Als volwassene ga je toch niet om zoiets kleins huilen?
Tot je beseft dat het eigenlijk best even lekker is om te huilen. Na de huilbui voel je je heerlijk opgelucht, alsof er een last van je schouders is gevallen. Zouden we dat kinderen niet gunnen?

Ook in de “volwassen wereld” lijken buitenstaanders te bepalen hoe lang je verdriet mag hebben. Na een maand moet je toch wel over die relatie heen zijn? Na een half jaar, of een jaar max, is toch zeker de rouw om je overleden geliefde wel grotendeels voorbij? Niemand vraagt nog hoe het echt met je gaat, niemand biedt meer die schouder, die je misschien nog steeds kan gebruiken. Want het zal toch vast wel over zijn? Ze hebben toch geluisterd? Ze zijn toch begripvol geweest? Ze hebben je toch getroost?

Ik heb in mijn vrienden- en kennissenkring mensen die dingen hebben meegemaakt waar je misschien wel nooit overheen komt. Mensen met littekens zo diep, dat ze nooit helen, nooit onzichtbaar zullen worden, nooit verdwijnen. Mogen die dan niet meer huilen? Mag hun verdriet er niet meer zijn? Moet het maar een keer “over” zijn?

Of kunnen we misschien dat luisterend oor blijven bieden als ze er behoefte aan hebben? Kunnen we ze blijven knuffelen en troosten, tot ze zich weer even opgelucht voelen?

Kunnen we onze kinderen en de gekwetste kinderen in onszelf en anderen blijven koesteren in hun verdriet en kusjes blijven geven tot het echt geen pijn meer doet?

Veel liefs,

Nadia

Hart zonder hoofd, hoofd zonder hart

 Hoe vaak zeggen mensen niet tegen je: “Volg je hart!” Zelf heb ik het ook vaak genoeg gezegd, maar ik begon me laatst ineens af te vragen of het wel altijd het juiste advies is. Want ja, je hart is wijs en weet wat jij, tot in het diepste van je hart, wil. Maar kan een hart soms ook niet wat wispelturig zijn? Is je hart, zonder je hoofd, soms niet wat te impulsief?

Zo kan het zijn dat je hart je vertelt dat je graag ander werk wil. Misschien wel als zelfstandig ondernemer. Maar hoeveel ondernemers zie ik niet om me heen die het niet goed (meer) redden? Die toch een baan ernaast moeten zoeken om rond te kunnen komen? Je hoofd zou vast gezegd hebben dat je je oude baan beter nog even aan had kunnen houden en misschien had je hoofd je daar wel een punt.

Of zou jij bijvoorbeeld, aan een vriendin die niet helemaal meer lekker zit in haar huwelijk en verliefd is geworden op een ander, terwijl haar man haar grote liefde was, durven zeggen dat ze haar hart moet volgen? Ik niet hoor! Haar hart wil vast die ander, ze is immers verliefd. Maar wat zouden hart en hoofd samen willen? Waar zou ze uiteindelijk het gelukkigst van worden? Ik zou het niet durven zeggen, wie weet wat het juiste besluit is? Maar alleen op je hart, of alleen op je hoofd vertrouwen, lijkt me hier tekort te schieten…

Zijn hoofd en hart juist niet een hele mooie combinatie? Zouden zij samen niet de ultieme wijsheid bevatten voor ieder persoon? Is het juist niet mooi dat je kunt terugvallen op beiden? Dat je aan je hart én hoofd kunt vragen wat de juiste beslissing is voor jou? Ik begin in ieder geval te geloven dat je niet altijd alleen maar kunt volstaan met de opmerking “Volg je hart”. Sowieso moeten we ons afvragen of we wel advies willen geven als iemand in verwarring is. Vaak volstaat het luisteren naar wat de ander zegt, daaruit spreekt wat hart én hoofd zeggen en zo komt de ander er vast zelf wel uit.

Liefs,

Nadia

Oneindig

Af en toe dringt ineens het besef tot mij door hoe oneindig wij zijn. Oneindig veel sterker en oneindig veel liefdevoller dan we denken. Van jongs af aan wordt ons een bepaalde nietigheid ingeprent. Je bent maar één klein mensje op de grote wereld. In je eentje kun je niets bereiken. Je kunt niet krijgen wat je wilt. En ga zo maar door.

Dat je alle macht en alle kracht in je draagt om jouw leven te beïnvloeden, wordt ons niet verteld. Dat we hier op aarde zijn om te genieten en te herontdekken hoe machtig wij zijn, wordt ons niet verteld. Misschien waren er ouders die dit wel aan hun kinderen verteld hebben, maar dan zijn die ideeën wel vakkundig de kop ingedrukt op school. Wie heeft er nooit een leraar gehad die hem of haar vertelde dat hij/zij het niet goed genoeg deed? Die benadrukte wat je niet kon? En je daarmee het gevoel gaf minderWAARDig te zijn?

Mijn ouders hebben hun best gedaan en zelfs de leraren op mijn basisschool deden het goed. Maar de basis die zij legden, werd onderuit geschoffeld door sommige kinderen en later op de havo ook nog door andere leraren. Hoe vaak mijn moeder mij ook op het hart drukte dat het niets zei over mij, het hielp niet genoeg. Ik herinner mij een leraar Duits die, voor de hele klas, meedeelde dat “Nadia het weer niet geleerd had.”, omdat ik weer een 3 had gehaald. Geen idee had hij dat er ook leerlingen zoals ik waren, die uren boven hun boek zaten, maar wiens brein die taal maar niet leerden beheersen. Tot op de dag van vandaag krijg ik ernstige faalangst als ik Duits moet praten. Dankzij hem… En zou hij er nu op uit geweest zijn om mij het gevoel te geven minder waard te zijn dan een ander? Ik ga ervan uit van niet, maar zo werkt het dus wel.

De werkelijkheid is een hele andere: Je bent ONEINDIG sterk! Je bent ONEINDIG veel waard! Iedereen die jou vertelt dat dit niet zo is, ziet dit verkeerd. Kan diegene ook niets aan doen, dat is zijn werkelijkheid, zijn illusie, zijn wereld. Het leuke van die oneindigheid is, dat ik het niet voor niets oneindigheid noem: Als het je niet lukt om het hier en nu te beseffen, dan heb je daar oneindig de tijd voor. Oneindig de tijd om je te herinneren wie je werkelijk bent en wat je werkelijk kan. Hoe mooi is dat? Maar misschien helpt het wel om het af en toe eens te lezen, zoals nu…

Liefs,

Nadia

Afscheid van het afscheid

Einde van het jaar, tijd om de balans op te maken. Over het algemeen was het geen slecht jaar, er was veel moois, maar die ene gebeurtenis overschaduwt mijn jaar. 2013 zal altijd het jaar zijn dat ik jou verloor, mijn vader. Hoe ik altijd op je vertrouwd en op een bepaalde manier op je geleund heb, besef ik nu pas. Ik vertrouwde lang op jouw kennis, op al die kleine en grote dingen die jij gewoon wist. De laatste jaren kon dat misschien minder, maar ik merk dat ik nu soms nog steeds jou wil bellen om even iets te vragen.

Met de kerst word het missen alleen maar versterkt, omdat we deze altijd samen vierden, met ons voor velen vreemde, maar prachtig samengestelde gezin: Jij bij je ex, met haar nieuwe man, met jullie kinderen, hun aanhang en de kleinkinderen erbij. Voor vele gescheiden echtparen ondenkbaar, maar jullie hebben jullie respect bewaard. Respect dat later weer uitgroeide tot een hechte vriendschap, met als basis een diepe liefde.

De laatste tijd was je niet meer zo duidelijk aanwezig als we samen waren, achteraf gezien alsof je al wat afstand en afscheid nam. Dat je zo plotseling zou gaan, hebben we vaak gedacht, maar nooit echt verwacht natuurlijk. Ineens was je weg, uit ons leven gerukt. We waren er nog niet aan toe, maar dat ben je natuurlijk ook nooit.

En nu? Nu denk ik soms dat ik je voel, maar zeker weten kan ik het niet. Ik zou graag van je horen hoe je het nu hebt… Is het leuk daar? Heb je je plekje gevonden? Voer je hele discussies met je vader, je broer? Of zie ik het sowieso verkeerd? Is het anders dan ik mij voorstel? Wat ik wel steeds gevoeld heb, is je liefde, vanaf het begin. Je liefde en hoe trots je op ons bent. Op een bepaalde manier is het prachtig, jou daar aan de andere kant van de sluier. Een sterke bondgenoot. Je vertelt me, in mijn hoofd, dat ons contact nog wel komt, dat ik geduld moet hebben. Dat ik mijn heil niet hoef te zoeken bij mediums, ik WEET het toch? En toch twijfel ik of ik het weet, verzin ik het niet?

Kerst zonder jou voelt leeg. Zelfs al ben je er natuurlijk bij als we met zijn allen samen komen. Kon ik je maar zien, kon ik maar met je praten… Oud en nieuw wordt voor mij terug kijken en afscheid nemen van dit jaar. Ik mis je, papa, en dat zal ik blijven doen, maar ik ga afscheid nemen van het afscheid en verheug me op ons nieuwe contact, wanneer het ook komt…

Veel liefs,

Nadia

De drukke dagen rond kerst (voor gevoelige kinderen)

December kan een leuke maand zijn, kaarsjes, cadeautjes, snoep, warme choco en gezelligheid. Waar alleen niet iedereen bij stil staat, is dat november/december voor gevoeligere mensen, en dan vooral voor kinderen, helemaal niet altijd leuk is. Of deze kinderen nu “gewoon gevoelig” zijn, of een autisme spectrum stoornis hebben, of ADHD, etc…

Voor kleine kinderen begint de stress met Sinterklaas. Er komt een vreemde man uit Spanje, met Pieten die je in de zak kunnen stoppen en mee kunnen nemen. Die man geeft cadeautjes als je lief bent geweest, maar hoe weet je of je lief genoeg bent geweest, je bent toch best vaak druk? Er is veel speelgoed, met alle kleurtjes, geluidjes en andere prikkels van dien, om uit te kiezen. Er worden (hard!) liedjes gezongen en de kindjes in de klas worden drukker en drukker. Er is zoveel drukte en onzekerheid!

Voor oudere kinderen zit een groot deel van de stress in het vuurwerk met Oud en Nieuw. Houd je er niet van? Dan kun je je al lang van tevoren druk maken over de flitsen en knallen, want wat kun je daarvan schrikken als je gevoelig bent!
Houd je er juist wel van? Dan kun je al maanden van tevoren nadenken over wat voor vuurwerk je wil kopen, hoe duur het is, hoeveel je nog moet sparen, etc… Kortom: Stress ten top!

En dan hebben we het nog niet over al die “gezellige” familiedagen. Hoeveel mensen zouden de kerstdagen eigenlijk liever niet anders vieren? Niet verplicht bij de (schoon)familie? Niet “verplicht gezellig doen” (hoeveel maagpijn je er ook van krijgt…) , terwijl je eigenlijk elkaars aanwezigheid niet langer dan een uur verdraagt? Stress hierover begint vaak bij de ouders al lang van tevoren en reken maar dat gevoelige kinderen dat ook voelen!

Laten we nu proberen zoveel mogelijk rust in te bouwen voor onze gevoelige kids en jongeren in deze maanden. Laten we zorgen dat ons huis, of ons klaslokaal, een oase voor ze zijn. En laten we vooral ook meer begrip voor ze hebben, als ze weer eens “uit de bocht vliegen”, of als ze niet goed kunnen opletten op school en de cijfers kelderen.

Als we om hen heen de rust bewaren en de sfeer zo goed mogelijk houden, dan is het zo weer januari en keert er vast weer wat rust (en concentratie) terug.

Pas goed op onze kids, ze hebben ons zo nodig.

Nadia