De gestreste hooggevoelige tiener

Wisten jullie dat er jongeren zijn, die zoveel stress hebben, dat hun lichaam constant aanvoelt als een gespannen veer? Tieners, waarvan volwassenen vaak denken dat ze nauwelijks een zorg in de wereld hebben? Ze staan zo onder spanning dat alles angstig is voor ze, dat ze constant een opgejaagd gevoel hebben.

Ik weet het, want ik voel het. Iedere keer als ik bij ze in de buurt ben. Alsof mijn cellen sneller gaan trillen, te snel, zodat ik het niet meer bij kan benen. Voor mijn gevoel begin ik zelf ook zacht te trillen, onzichtbaar, maar wel voelbaar. Ik voel me alsof er miljoenen mannetjes heel hard door mijn lichaam rennen en krijg hoofdpijn van al deze spanning in mijn lijf. En zo voelt zo’n jongere zich dus constant.

De redenen? Hier moet ik naar gissen, want hoewel ik de gevoelens mee ervaar, kan ik niet in hun hoofd kijken, maar ik doe, afgaand op mijn eigen verleden, een poging: alles waaraan ze moeten voldoen. Ze moeten dit van hun ouders, dat van hun leraren en hun “vrienden” vinden ze alleen maar leuk als ze er wel zo uitzien, etc. Wie wil wat van mij? Waar moet ik hier op letten? Doe ik het wel goed zo? BEN ik wel goed zo?

Tel daarbij op dat er dagelijks zoveel prikkels op hen afkomen. Op school zoeft iedereen maar lang ze heen. Ze zien honderden gezichten voorbij komen. Horen in de gangen van school een voortdurend gegons van alle stemmen, bellen, muziekjes van anderen, etc., etc. In de les moeten ze alle informatie opnemen, terwijl er om hen heen veelal ook gepraat wordt, of er tikt een klok, komen buiten mensen langs, fluiten vogels, en ga zo maar door. En als ze dan de schooldag overleefd hebben, wacht ze thuis nog een stapel huiswerk. Moe van het huiswerk maken, gaan ze achter de pc zitten, of ploffen voor de tv, waar ze nog meer informatie wacht. Totaal overprikkeld gaan ze uiteindelijk naar bed, waar ze de slaap niet kunnen vatten, vanwege de vele opgedane indrukken. Waarop ze totaal uitgeput weer aan de volgende dag kunnen beginnen.

Wat kunnen wij nu voor ze doen, als ouders, leraren, hulpverleners? Eén van de belangrijkste dingen: Bied ze veiligheid! Geef ze ergens een rustige, veilige plek, waar ze zichzelf mogen zijn. Geef ze de ruimte, verstik ze niet. Toon begrip.

Een vertrouwensband met ze opbouwen is vaak moeilijk, ze voelen zich onbegrepen. Ze hebben waarschijnlijk het gevoel dat niemand weet waar ze in zitten en dit is ook zo. Wij kunnen niet weten wat er allemaal in ze omgaat. Dit kun je, mocht het tot een gesprek komen, ook benoemen. Neem ze serieus, respecteer ze en behandel ze als gelijke. Je kunt ze uitleggen dat we niet kunnen weten wat ze voelen, maar dat we ze wel graag willen begrijpen en helpen.

Let op de signalen om te zien of ze het nog aankunnen. Zijn ze erg druk, of juist overdreven rustig? Erg in zichzelf gekeerd, of juist overdreven uitbundig? Dit kunnen allemaal signalen zijn dat het ze echt teveel wordt en dat er hulp nodig is.

Een tip voor ouders: Zoek externe hulp, als het je kind teveel wordt. Doe dit als je kind ervoor open staat. Waarschijnlijk wil je graag zelf helpen, maar dit komt te dichtbij en werkt meestal niet. Hier ga je als ouder zelf ook aan kapot. Geloof me als ik zeg dat je niet wilt weten wat er allemaal in het hoofd van je tiener omgaat, dat is te heftig!
Neem afstand, maar laat wel weten dat ze altijd bij je mogen komen, dat jij er altijd bent en van ze houdt, hoe dan ook. Waarschijnlijk zullen ze het niet willen horen en lijkt het misschien zelfs wel of ze niet luisteren, maar ze slaan het wel op. Uiteindelijk zullen ze bij je terugkomen en je dankbaar zijn. Ze houden van je, maar hebben meestal een fase dat ze daar even niet goed bij kunnen.
Er gaat zoveel in ze om, dat ze even geen plek hebben voor jou. Laat tieners maar even lekker egocentrisch zijn, dat hebben ze even nodig. Ze hebben echt genoeg aan zichzelf.

En, het volgende zal menig ouder vreemd vinden: je bent niet verantwoordelijk! Klinkt raar en is niet wat wij leren in onze maatschappij, maar het is wel waar. Je kind is een individu met zijn eigen verantwoordelijkheid en eigen vrije keuze. Natuurlijk mogen we ze in liefde proberen te sturen, maar uiteindelijk is het aan hen. Geef ze de ruimte en kans om zich te ontwikkelen en er zelf uit te komen. Dit geeft zelfvertrouwen en maakt ze sterker.

Met de juiste hulp zullen ze zichzelf weer vinden en tot die tijd sta je als ouder aan de zijlijn en, hoe gek het ook klinkt: dat is maar goed ook!

Sta met OPEN armen (want in open armen hebben ze de ruimte en de keuze om te gaan) voor ze klaar en ze zullen je terug vinden.

Liefs,

Nadia

Als een ander jou kwetst…

Als iemand jou aanvalt, achter je rug om praat, of bewust dingen tegen jou zegt die jou raken, dan is het moeilijk om je daardoor niet gekwetst te voelen. Het is moeilijk om het te zien voor wat het is: de spiegel die hij ervaart in jou, waar hij niet in wil kijken. Soms kun je dit verklaren door het kernkwaliteiten model te gebruiken. Als je dit niet kent en je wil er meer over weten, google er dan eens op. Kort gezegd komt het erop neer dat jouw kernkwaliteit, bij een ander een allergie op kan roepen. En dat jouw eigen allergie iets zegt over een kwaliteit van de ander die jij mist.

Ben jij bijvoorbeeld heel sereen, heel rustig en is de ander vaak gestrest, dan kan het zijn dat jouw kalmte de allergie van de ander oproept. Hij stoort zich dan aan hoe kalm jij bent, doordat hij dat niet kan zijn. Ben jij heel liefdevol, dan kan iemand die zelf veel boosheid in zich heeft, hier erg geïrriteerd van raken. Ben jij heel krachtig, dan kan een onzekere persoon zich hieraan storen, etc.

Nu zijn wij in onze maatschappij nogal gewend geraakt om dit soort irritatie niet goed met de persoon uit te spreken, maar achter zijn rug om kwaad te spreken over deze persoon. Of we spreken het niet in kalmte uit, maar maaien wild om ons heen, de ander zoveel kwetsend als wij kunnen. Immers, als wij de ander naar beneden halen, voelen wij ons zelf weer wat sterker. Maar hoeveel sterker zouden wij ons niet voelen als we het anders zouden kunnen benaderen?

Wat zouden wij een veel evenwichtigere relatie met elkaar kunnen hebben, als wij het gewoon rustig uit zouden kunnen spreken. Ik stel mij voor dat iemand het zo zou kunnen verwoorden: “Ik merk dat ik me geïrriteerd voel dat jij zo liefdevol kunt zijn, terwijl ik me vaak zo boos voel. Dit ligt niet bij jou, het is heel fijn voor jou dat jij zo in het leven staat, het ligt bij mij. Wat zou ik er toch aan kunnen doen om ook anders in het leven te gaan staan?”

Als we dit zo zouden kunnen uitspreken, zonder de bijbehorende boosheid, zonder het naar beneden trekken, zonder gekonkel, wat zou dat een rust geven! En wat zouden we elkaar kunnen helpen! Misschien iets om een volgende keer te proberen als je zelf te maken krijgt met jouw allergie?

En als het je nu juist overkomen is dat iemand anders jou kwetste omdat hij in jou iets zag wat hij mist, laat het dan bij de ander! Het zegt iets over jouw kracht, wees er trots op!

Pas goed op jezelf en geniet van je kwaliteiten.

Liefs,

Nadia

Het mooiste moment van je leven

 Als mensen zeggen dat iets “het mooiste moment van hun leven” was, dan heb ik daar altijd wat moeite mee. Ik zal je uitleggen waarom.

Stel: Je zegt het over het Ja-woord op je trouwdag. Hopelijk was dat een bijzonder en liefdevol moment. Maar betekent dit dan dat niet iedere keer dat je een diepe verbinding voelt met je partner net zo bijzonder is? Is niet iedere keer dat je in elkaars ogen kijkt en beseft hoe gelukkig je bent met deze persoon minstens net zo waardevol?

Of stel: Je zegt het over de geboorte van je kinderen. Een overweldigend, diep ontroerend en prachtig moment! Maar is niet iedere lach, iedere knuffel net zo mooi?
Ik weet natuurlijk niet hoe het met jullie zit, maar de lach van mijn zoontjes doet mijn hart telkens weer smelten. Het babbelen en zingen van mijn oudste, doet mij, tot diep in mijn hart, glimlachen en laat alle liefde van de wereld bij me binnen stromen, als ik het maar echt zie!
En het gekir en de vrolijke gilletjes van mijn jongste, lichten mijn wereld op, keer op keer, als ik er maar voor open sta.

In feite zeg je, als  je iets aanduidt als het mooiste moment van je leven, dat er in de rest van dat leven nooit meer zo’n moment zal komen, dat je nooit meer zo gelukkig zal zijn.

Maar zal ik je een geheimpje verklappen? Je mooiste moment zou eigenlijk altijd NU moeten zijn! Natuurlijk kent het leven ook zijn “downs” en zijn er momenten die echt pijnlijk zijn. Maar als je niet in zo’n moment zit, geniet dan NU! Hoe meer je NU geniet, hoe meer prachtige momenten je genereert, zodat je op het einde van je leven kunt zeggen dat je het mooist denkbare leven hebt gehad!

Pas goed op jezelf en geniet,

Nadia

Ontwaken

Ik voel me de laatste dagen uit balans, merk ik. Ik ben prikkelbaar, in beide zinnen van het woord: snel geïrriteerd én snel overprikkeld. Ik woon in mijn hoofd, gedachten vliegen heen en weer, zonder dat ik ze echt kan vangen. En dan komen de tekenen van het universum: Ik lees dit: http://www.nieuwetijdskind.com/de-helende-kracht-van-lichtwerkers-doreen-virtue/#.UHgEnm8xp2A. Ik hoor liedjes op de radio waarvan bepaalde woorden me opvallen: "When you never thought that it could ever get this tough, That's when you feel my kind of love." Ik herken hierin dat mijn hulptroepen klaar staan, dat ze staan te popelen om mij te helpen.  En ik zie op de klok dat het 13:33 is. (Mij is verteld dat 333 betekent dat de verlichte meesters bij je zijn en je willen helpen)

En ik besef: Er wordt mij verteld dat het tijd is om echt te ontwaken. Tijd om mij te gaan richten op mijn werkelijke hogere doel. Tijd om mensen te gaan helpen, tijd om te gaan helen. Tijd om mij over te geven aan het hogere. Nu heb ik ooit in een Keepership gehoord wat mijn hogere doel is, wat mijn Keepership is, maar dit is zoiets moois, dat ik nog steeds niet echt kan geloven dat ik dat mag doen. En hiermee ontkracht ik het natuurlijk...

Er is mij ook verteld dat de mensen die ik mocht helpen, vanzelf naar mij toe zouden komen. Ik heb mijn engelen en de verlichte meesters verteld dat ik er klaar voor ben, dat ik er voor open sta. Langzaam begin ik ook te geloven dat mijn Keepership toch echt over mij gaat, ik heb een aantal keren mogen ervaren dat er iets gebeurde, nadat ik mij er echt op gericht had, iets moois, iets helends.

Ik vertrouw erop dat het universum en de engelen en meesters waarmee ik samen mag werken, mij de komende tijd meer duidelijk gaan maken en mij gaan helpen om mijn hogere doel te bereiken. Hoe? Ik heb nog geen idee, maar ik vertrouw erop dat het wazige toekomstbeeld, dat ik zie alsof ik door mijn wimpers kijk, steeds duidelijker zal worden. Ook dat hoort natuurlijk bij ontwaken: je ogen goed open doen.

Ik durf daarom voor het eerst te ondertekenen met mijn galactische naam, maar onthoud, ik ben en blijf gewoon Nadia, dit is slechts een manier om mijn Keepership meer te bekrachtigen en aan te geven dat ik eraan toe ben het te activeren.

Veel liefs,

Tsu 'Qwana
Nadia



Regel uit het liedje is van:  EMELI SANDE - MY KIND OF LOVE 

Een geluk bij een ongeluk

Gisteren heb ik weer iets bijzonders mogen ervaren. Na een gezellig dagje winkelen met mijn moeder en zus, waren we eigenlijk iets vroeger klaar om te gaan dan afgesproken met mijn stiefvader, die ons op zou halen. Ook hij was vroeger in de buurt dan afgesproken, zo hoorden wij later. Helaas (dachten wij op dat moment) konden we nog niet gaan, want mijn moeder was een tasje kwijtgeraakt, met daarin iets wat ze binnenkort nodig had. We zochten meerdere keren in alle tassen die we bij ons hadden en gingen uiteindelijk de laatste winkels waar we geweest waren maar langs, om te vragen of ze het tasje gevonden hadden. Geen geluk (dachten we weer). Mijn moeder baalde natuurlijk wel, maar ach, we hadden een leuke dag gehad, dus ook daar kwamen we wel weer over heen. We belden mijn stiefvader, die ons toen op kon zoeken en vertrokken naar de carpoolplaats waar mijn auto stond.

Onderweg werden we ingehaald door een ambulance en brandweerauto. Bijna bij de carpoolplek aangekomen bleek er onlangs een ernstig ongeluk gebeurd te zijn. We mochten niet de parkeerplaats op en mochten ook niet dichtbij komen. Toen mijn stiefvader ging vragen wanneer ik mijn auto mocht halen, zag hij dat het ongeluk zelfs iemand fataal was geworden, er lag iemand toegedekt, de gewonden stonden bij de ambulances. Vreselijk natuurlijk en met een zwaar gevoel in ons hart, vertrokken we maar weer.

Gelukkig woont mijn zus vlakbij de plaats waar we waren, dus kon ik daar terecht om te eten, het zou nog wel even duren voor ik mijn auto zou kunnen halen. Toen wij zaten te eten belde mijn moeder op, het tasje wat ze kwijt was geweest zat gewoon in een tas die ze meerdere keren doorzocht had. En ik besefte: We hadden het tasje niet mogen vinden, het werd ons aan het zicht onttrokken. We waren behoed voor het betrokken raken bij, of toeschouwer zijn van, het ongeluk. Wat was (en ben) ik onze engelen dankbaar!

Ik reed later, voorzichtiger dan anders, terug naar huis, het ongeluk en de gevolgen nog spokend door mijn hoofd. Voor het slapen gaan, heb ik, heel bewust, alles nog eens de revue laten passeren in mijn hoofd. Ik stelde mij voor hoe er op het moment tijdens en na het ongeluk vele engelen onzichtbaar aan het werk waren geweest, kalmerend, troostend helend. En hoe de overledene, zo bruut uit zijn lichaam gerukt, onmiddellijk door hen opgevangen moet zijn. Liefdevol getroost en verder begeleid.

Want als onze engelen ons al behoeden voor het aanschouwen van zoveel leed, dan waren ze al zeker daar aanwezig geweest, op die plek, waar ze nog veel meer nodig waren.

Hierna viel ik rustig in slaap.

Uit de grond van mijn hart (en ik voel ze meelezen, over mijn schouder) dank jullie wel, lieve engelen, voor jullie liefdevolle aanwezigheid en hulp!

Veel liefs,

Nadia

Hoe groot geluk klein begint

Zes jaar geleden begon mijn grote geluk. Maar zoals dat gaat met groot geluk, begon het in het klein. Voor mij begon het met die ene zoen. Hieruit groeide een liefde, hieruit groeide heling, hieruit groeide het eindelijk weer mijzelf mogen zijn en hieruit groeide uiteindelijk ook het mooiste wat mij ooit overkomen is: onze twee zoontjes. Deze begonnen, heel letterlijk, ook klein en groeiden uit tot mijn grootste geluk, mijn grootste rijkdom.

Al het grote geluk begint in het klein en dat kleine geluk wordt vanzelf groter, als je het kleine ziet en erkent. Denk aan de eerste zon in het voorjaar, de eerste bloemen die ontkiemen, en geliefde mensen om je heen, die ooit begonnen zijn als een samensmelting en deling van cellen.

Omdat alles energie is en beweging van deeltjes kleiner dan we ooit konden vermoeden, is al het geluk, al het moois, al het liefdevols letterlijk zowel heel klein als immens groot. Als wij die kleine deeltjes in beweging zetten door een positieve intentie, kunnen wij, met zijn allen, het grootste geluk denkbaar creëren. Iedere beperkende gedachte die wij hebben, doet iets met die kleine deeltjes. Iedere voedende, mooie gedachte die wij hebben, doet er ook iets mee. Wat wij uitdragen, brengen wij over in ons collectieve bewustzijn. Waar wij liefde uitdragen, brengen we meer liefde in ons collectieve bewustzijn en in onze eigen wereld. Zoals ik vaker geschreven heb: Wij hebben het zelf allemaal in de hand. Het wordt echt tijd dat we dit gaan beseffen. Niet alleen in theorie, maar vooral ook in de praktijk. In theorie weet ik het allemaal ook zo goed, ik wil liefde uitdragen, overvloedig! Maar in de praktijk voel ik me ook best vaak boos, of geïrriteerd. Het wordt tijd om de knop om te zetten, voor mij in ieder geval wel. En voor jou, lieve lezer, is jouw knop al om?

Zorg goed voor jezelf en elkaar, want het begint in het klein, in je eigen kring!

Liefs,

Nadia

Weet jij (nog) wie je lichaam is?

Of

Uit je hoofd, in je lichaam

Dit lijkt waarschijnlijk een beetje een rare vraag, maar voor de HSP’s onder ons, is dit niet zo vreemd. Kijkend naar mijzelf: Heel erg in verbinding met mijn lichaam ben ik niet zo vaak. Gewoon even voelend hoe het nu is: Mijn hoofd heeft een normale temperatuur, mijn armen ook nog, maar daaronder? Mijn buik is al aardig fris, mijn benen zijn nog koeler en mijn voeten zijn ronduit koud! Alsof ze geen flauw idee hebben dat ze bij dit, levende, ademende lichaam horen.

Kijk ik naar mijzelf in een grote menigte, dan ben ik echt alleen maar hoofd en omgeving. Wat mijn lichaam voelt, wat er daar aan de hand is? Geen idee! Vandaar dat ik vaak, als ik op een feest ben waar ook gedanst kan worden en ik kan iemand vinden die mee wil dansen, ga dansen. De eerste paar minuten sta ik dan als een houten klaas te “Stap-tik-stap-tik-en”, tot ik weer een beetje het gevoel in mijn lichaam terug krijg en weer iets soepeler kan dansen.

In zo’n grote menigte, voel ik de omgeving vaak des te meer. De stemmingen van mensen, hun energie, hoe ze zich naar mij toe voelen, doodvermoeiend. Uiteindelijk ben ik volledig uitgeput en hoor ik alleen nog ruis en krijg ik nog maar weinig mee. Ik ben begonnen in een boek over het grijze gebied tussen hoogsensitiviteit en autisme en heb het idee dat de verschillen tussen deze twee soms kleiner zijn dan vaak aangenomen.

Herken je nu dat “altijd in je hoofd zitten” erg? Of zit je zelfs daar niet, maar er nog boven? Dan is het tijd om actie te ondernemen. Als je altijd in je hoofd zit, zit daar vaak ook heel veel informatie. Je kunt starten met het opschrijven van al die dingen die je bezig houden. Pak pen en papier en begin gewoon. Waarschijnlijk zul je wel een tijdje door moeten schrijven, want we kunnen zoveel informatie bewaren! Hierna kun je het indelen in categorieën: Hier kan ik iets mee, Hier kan ik niets aan veranderen (en dit moet ik dus leren accepteren) en Hier hoef ik niets mee (je zult versteld zijn met hoeveel nutteloze dingen je ook bezig kunt houden). Dit is waarschijnlijk al een hele opluchting. Het is uit je hoofd.

Om weer meer in contact met je lichaam te komen, kun je een activiteit vinden die jij leuk vindt, waarbij je je lichaam gebruikt. Misschien hou je van hardlopen of wandelen, dan kun je dat doen, het liefst nog in het bos, of aan het strand, waar je in contact kunt komen met de natuur en de elementen kunt waarnemen.
Doe ook dat eens bewust: Voel de wind langs je heen waaien, voel de zon op je gezicht. Zet je voeten bewust neer, maak contact met de aarde.

Hou je meer van dansen, zoek dan een leuke dansactiviteit in je buurt, of zet lekkere muziek op en dans lekker (en vooral gek, heerlijk!) in je eigen kamer. Doe desnoods de gordijnen dicht, hoewel je de buren ook best mag laten glimlachen, toch?

Zoek het liefst iets actiefs om mee bezig te zijn, maar kan of wil je dit nu echt niet, dan kun je bijvoorbeeld ook gaan boetseren. Dan ben je in ieder geval bezig met je handen en het gevoel van klei in je handen heeft ook iets heel “aardends” vind ik.
Of ga lekker tuinieren, als je dat leuk vindt, met je handen in de aarde, is het ook niet mogelijk alleen maar in je hoofd te blijven zitten.

Vind je nu dat je geen tijd hebt hiervoor? Het antwoord is even simpel als ingewikkeld: MAAK TIJD! Je hebt tijd voor jezelf nodig, zeker als HSP. Je hebt tijd nodig om even geheel tot jezelf te komen, al is het maar 1 keer in de week een uur, of 10 minuten per dag.

Zorg goed voor jezelf en vooral:

Enjoy!

Liefs,

Nadia