De drukke dagen rond kerst (voor gevoelige kinderen)

December kan een leuke maand zijn, kaarsjes, cadeautjes, snoep, warme choco en gezelligheid. Waar alleen niet iedereen bij stil staat, is dat november/december voor gevoeligere mensen, en dan vooral voor kinderen, helemaal niet altijd leuk is. Of deze kinderen nu “gewoon gevoelig” zijn, of een autisme spectrum stoornis hebben, of ADHD, etc…

Voor kleine kinderen begint de stress met Sinterklaas. Er komt een vreemde man uit Spanje, met Pieten die je in de zak kunnen stoppen en mee kunnen nemen. Die man geeft cadeautjes als je lief bent geweest, maar hoe weet je of je lief genoeg bent geweest, je bent toch best vaak druk? Er is veel speelgoed, met alle kleurtjes, geluidjes en andere prikkels van dien, om uit te kiezen. Er worden (hard!) liedjes gezongen en de kindjes in de klas worden drukker en drukker. Er is zoveel drukte en onzekerheid!

Voor oudere kinderen zit een groot deel van de stress in het vuurwerk met Oud en Nieuw. Houd je er niet van? Dan kun je je al lang van tevoren druk maken over de flitsen en knallen, want wat kun je daarvan schrikken als je gevoelig bent!
Houd je er juist wel van? Dan kun je al maanden van tevoren nadenken over wat voor vuurwerk je wil kopen, hoe duur het is, hoeveel je nog moet sparen, etc… Kortom: Stress ten top!

En dan hebben we het nog niet over al die “gezellige” familiedagen. Hoeveel mensen zouden de kerstdagen eigenlijk liever niet anders vieren? Niet verplicht bij de (schoon)familie? Niet “verplicht gezellig doen” (hoeveel maagpijn je er ook van krijgt…) , terwijl je eigenlijk elkaars aanwezigheid niet langer dan een uur verdraagt? Stress hierover begint vaak bij de ouders al lang van tevoren en reken maar dat gevoelige kinderen dat ook voelen!

Laten we nu proberen zoveel mogelijk rust in te bouwen voor onze gevoelige kids en jongeren in deze maanden. Laten we zorgen dat ons huis, of ons klaslokaal, een oase voor ze zijn. En laten we vooral ook meer begrip voor ze hebben, als ze weer eens “uit de bocht vliegen”, of als ze niet goed kunnen opletten op school en de cijfers kelderen.

Als we om hen heen de rust bewaren en de sfeer zo goed mogelijk houden, dan is het zo weer januari en keert er vast weer wat rust (en concentratie) terug.

Pas goed op onze kids, ze hebben ons zo nodig.

Nadia

Angst om lief te hebben

Veel mensen zijn bang. Doodsbang om echt lief te hebben. Echt, vanuit hun hart, met heel hun hart, lief te hebben. Nu denk je misschien “Ja, veel mensen wel, maar ik hoor daar niet bij, ik durf dat best.” Maar is dat zo? Durf jij lief te hebben? Durf jij, van ziel tot ziel, lief te hebben? Durf jij de schoonheid in iedereen te erkennen? En, een nog uitdagendere vraag, durf jij jezelf, met heel je hart, lief te hebben en iedereen te laten zien wie jij werkelijk bent? Omdat jij prachtig bent? Omdat jij de mooiste bent die jij kan zijn? Nee, niet een beetje slanker. Ook niet een beetje geduldiger. En ook niet een beetje … vul maar in… Gewoon zoals jij bent! Omdat jij het waard bent om lief te hebben. Omdat jij alle liefde die er op je pad kan komen verdient. Omdat jij je eigen liefde zo verdient!

Durf jij te glimlachen naar wie jij tegenkomt? Of denk je dan dat de ander dan misschien iets geks van je denkt? Durf jij je hart te laten zien aan mensen? Of ben je bang dat ze het kwetsen? Durf jij je hart te geven aan jouw geliefde? Of ben je bang dat hij/zij het verpulvert?
Durf jij helemaal jezelf te zijn? Of ben je bang dat mensen je vreemd vinden? Durf jij ONVOORWAARDELIJK van jezelf te houden? Of leg je jezelf toch nog eisen op?

Weet jij hoeveel mooier de wereld is, bekeken vanuit liefde? Vast wel, je hebt het vast wel eens even gevoeld. Weet jij hoeveel liefde je terug krijgt als je het durft uit te stralen? Weet jij hoe blij je je voelt, als je van jezelf durft te houden?

Oké mensen, ik ga met de billen bloot: Ik durf vaak lief te hebben. Ik durf vaak liefde uit te stralen, al lukt het me niet altijd. (en even tussen ons: het voelt fantastisch!)En waar ik het meest trots op ben (en het spannendst om toe te geven): Ik durf van mijzelf te houden. Nog niet altijd onvoorwaardelijk, maar je moet ergens beginnen, nietwaar? Als ik het moeilijk vind om mijn voorwaarden overboord te gooien, dan denk ik aan mijn zoontjes. De oudste zegt regelmatig als ik net boos op hem geweest ben: “Ik hou van jou, mama!” En als ik dan vraag of hij zelfs van me houdt en me zelfs lief vindt als ik boos op hem ben, dan zegt hij, vol overtuiging: “Natuurlijk!” Dus, als hij het kan…

Liefs,

Nadia

Liefde voor al wat is

 Steeds vaker voel ik een liefde voor al wat is door mij heen stromen. Neale Donald Walsch zou zeggen dat mijn “body, mind and soul” op zo’n moment allemaal dezelfde kant op willen, dat ik even weet wat echt de bedoeling is op deze aarde en verbonden ben met mijn Goddelijke kern. Als ik mij zo voel, kan mijn liefde ver reiken en (b)lijkt voelbaar tot op grote afstand. Mensen op straat kijken op en glimlachen of zeggen gedag. Mensen waar ik via social media contact mee heb en die ergens mee zitten, zeggen zich gesteund en geliefd te voelen, zelfs met alle kilometers tussen ons. Aan mij de schone taak om deze energie te leren kanaliseren en vooral ook goed te laten stromen. Want in het dagelijks leven, wordt deze energie vaak snel de kop ingedrukt en ik laat dat (nog) gebeuren. De energie is er dan nog wel, maar raakt geblokkeerd en geeft dan een onrustig gevoel en klachten, zoals hoofdpijn.

Ik heb wat mensen ontmoet die hier al beter mee om kunnen gaan en dat is mooi om te zien. Wespen gaan bijvoorbeeld uit zichzelf weg, omdat er geen angst te voelen is. Deze aandacht op jou gericht is heerlijk om je in te wentelen, maar natuurlijk ook heerlijk om weer terug te geven. De één richt deze energie heel specifiek, de ander spreidt het overal rond. Zolang je je er maar goed bij voelt, is alles prima natuurlijk. Je energie richten is misschien veiliger, het geeft anderen minder kans om “bij je binnen te komen”, maar het is ook prachtig als de liefde bij wijze van spreken van je af kaatst, alle kanten op. Mensen die willen ontvangen en zelf ook wat over hebben, worden je spiegels en de liefde kaatst terug. Mooie dingen komen op je pad, omdat je overstroomt van liefde en vertrouwen.

Ik kijk ernaar uit te leren mijn onvoorwaardelijke liefde te kanaliseren, zodat ik het kan richten op wie het nodig heeft en ook op wie ik verkies het te geven. Niet dat ik mensen uit wil sluiten, maar als ik het zou kunnen richten, bereik ik ook wie ik nu soms niet kan bereiken. Niet omdat ik niet wil, maar omdat er ergens iets blokkeert. Wie je wel bereikt, zie je groeien en dat zou ik graag nog vaker doen, voor iedereen dichtbij of ver weg!

Liefs,

Nadia

De kracht van je vrouwelijkheid

Ik ben er van de week weer achter gekomen dat velen van ons, onze vrouwelijkheid vaak ontkennen. Niet helemaal natuurlijk, we weten best dat we vrouw zijn, we hebben “vrouwen-kleren” aan (hoewel zelfs daarin het onderscheid met het mannelijke vaak ver te zoeken is), de meesten van ons houden vast nog steeds van shoppen, etc… Maar onze echte vrouwelijke kracht, hoe vaak boren we die nog aan?

Mijns inziens zit die vrouwelijke kracht in je buik, daar waar wij kinderen kunnen dragen, daar waar wij een naar gevoel krijgen als iets “niet goed voelt” (als we willen luisteren), daar waar vele klachten zich kunnen ophopen… Als je je vrouwelijke energie ontkent, kunnen er zaken blokkeren en dat kan tot klachten lijden. In je buik ligt voor de hand misschien, maar ook elders kunnen die klachten zich manifesteren, omdat alles in ons lichaam nu eenmaal verbonden is.

Ik versta onder vrouwelijke kracht: Het luisteren naar je intuïtie. Het zorgen voor anderen, maar niet ten koste van jezelf. Goed zorgen voor jezelf en daarbij toegeven aan wat jij nodig hebt. Je energie vrij laten stromen en niet opkroppen omdat de wereld om je heen te hard en “mannelijk” is. Je gevoelens laten zien, niet bang zijn daarvoor. Liefhebben zoals alleen wij dat kunnen. Etc., etc. Vrouwelijke kracht is een oerkracht, op onze geheel eigen manier zijn wij zo sterk! Kijk naar wat wij aankunnen. Kijk naar wat sommigen hebben moeten doorstaan. Kijk naar de oerkracht die wij hebben tijdens een bevalling. Je kunt het vaak wel bij anderen zien, maar weet dat jij diezelfde kracht bezit!

Ik zeg geenszins dat de mannelijke energie minder goed is, maar wel minder goed voor ons! Als je de balans teveel uit laat slaan naar het mannelijke, raak je uit balans. Wij hebben het nodig om vrouw te zijn! Je vrouwelijkheid grotendeels ontkennen, is jezelf ontkennen.

Ik zeg ook niet dat we allemaal cupcakes moeten gaan bakken met een bloemenschortje voor en op hoge hakken. (Hoewel ik vroeger nooit gedacht had dat ik bakken zo leuk zou vinden als ik het vind! Ik vond dat vroeger maar burgerlijk, tuttig gedoe, kun je nagaan hoe ik over vrouwelijkheid dacht…)

Wat zorgt ervoor dat jij je op en top vrouw voelt? Wat maakt dat jij je supervrouwelijk voelt en zorgt ervoor dat jouw energie begint te stromen? Voor mij is dat buikdansen, maar misschien is het voor jou wel gewoon dat ene leuke jurkje aantrekken, of toch koekjes bakken. Alles is goed als het als effect heeft dat het jouw vrouwelijkheid naar boven haalt.

De wereld heeft vrouwelijke kracht nodig.

Reveal the Goddess in you!

Kwetsbare kracht

 Ik heb mezelf vaak gerekend tot een van de “kwetsbaren” in onze harde samenleving. Ik heb geen olifantenhuid, ik heb, zelfs letterlijk, een dun huidje. Je kwetst mij dan ook best makkelijk en ik kan niet goed tegen leed en onrechtvaardigheid. Dat raakt me tot in mijn kern en ik kan er lang van slag van zijn. Ik kijk daarom ook al jaren geen nieuws meer. Velen begrijpen dat niet. “Je wilt toch weten wat er speelt in de wereld?” Nou nee, ik dus liever niet. Wat er in de wereld om mij heen gebeurt, vind ik wel genoeg. Datgene waar ik van invloed op kan zijn, is voor mij voldoende. Vrienden en familie mogen altijd bij me komen en mogen me alles vertellen. Ik zal er voor ze zijn en kan dan ook echt wat betekenen. Maar beelden van gruwelijke moorden, vreselijke natuurrampen of mishandelde dieren? Die houd ik liever buiten.

Ook houd ik niet van grote drukte, van mensenmassa’s of veel lawaai. Dat maakt me moe en dan komt alles veel harder binnen. Een dagje flink shoppen, in een drukke stad, winkel in winkel uit? Gezellig voor een uurtje, maar zet me dan alsjeblieft in een rustig cafeetje met een kopje thee om weer even tot mijzelf te komen.

In mijn omgeving heb ik gemerkt dat dit vaak als “zwakte” werd gezien. Mensen willen veel rekening met me houden “Kun je dat allemaal wel? Is het niet teveel voor je?” of zien me als een hulpeloos vogeltje, waar je je maar liever verre van houdt. Lang heb ik dit zelf ook geloofd. Ik dacht dat ik niet zo sterk was als anderen, dat anderen het beter voor elkaar hadden dan ik. Maar die tijd is nu voorbij. Ik zie al een tijdje in dat in mijn kwetsbaarheid ook een kracht schuilt, maar ik voel nu ook steeds vaker juist een enorme kracht in me komen. De reden dat ik veel last kan hebben van anderen om mij heen, heeft er mee te maken dat ik juist veel energie heb. Mensen zitten snel “in mijn energieveld” (heb geen beter woord ervoor) omdat het groot is. Als ik een tijdje alleen in een kamer ben waar ik me thuis voel, vul ik die kamer met mijn energie en komen de mensen die daar komen dus “in mijn energie”. Dat ik daardoor ook regelmatig weet wat ze voelen en daar soms ook last van heb, hoort daar bij en moet ik leren reguleren. Afsluiten wil ik niet, want het is mijn kracht en ik kan ze daardoor helpen. Mijn energieveld “kleiner maken”? Geen zin in, het is niet voor niets zoals het is en ik wil mij hierin niet aanpassen. Ik ben wie ik ben.

Steeds vaker krijg ik door dat ik dus juist die enorme kracht in mij heb en dat die me in de weg gaat staan als ik hem niet gebruik. Er ligt een mooie weg voor me, dat weet ik al. Hoe deze eruit gaat zien en wanneer deze zich verder ontvouwt, is nog een vraag voor me, maar ik ga ervan genieten! Genieten jullie mee?

Mocht je geïnteresseerd zijn in wat ik kan (de dingen die ik nu al weet), kijk dan eens op: www.turningtide.nl 

Donker

“Niet alleen alles wat licht is, is mooi”, zei iemand van de week tegen mij. Het ging eigenlijk over een donkere foto, maar ik vond het een mooie uitspraak en hij bleef in mijn hoofd rondzingen. Er zit namelijk een enorme waarheid in! We zijn tegenwoordig geneigd alles alleen maar opgepoetst te willen zien. Alles moet licht en blinkend zijn, inclusief onze gevoelens.

Boosheid moet je omzetten naar dankbaarheid, verdriet liefdevol omarmen… Maar als we de donkere, rauwe, ongepolijste stukjes niet willen zien, wie houden we dan voor de gek? De wereld is gemaakt om donker en licht te bevatten. Zonder donker weet je niet eens wat licht is, zonder ongeluk, ken je geen geluk. Veel mensen willen tegenwoordig alleen maar “verlicht” zijn. Boosheid en andere “donkere” emoties horen daar niet bij, dan ben je niet “zen”. Toen ik laatst mijn eigen boosheid wilde wegmoffelen en dit argument gaf, zei een vriendin: Waarom zou boosheid niet “zen” zijn?

Als je toegeeft aan de “minder mooie dingen”, ervaar je daarna weer de schoonheid  om je heen. En waarom zouden er aan de donkere zaken in het leven, geen mooie kanten zitten? Heeft het je niets gebracht? Is het niet net als met een wat duistere foto? Dat het duister is, wil niet zeggen dat het plaatje zelf niet prachtig is?

Leren anderen en jezelf (en eigenlijk ook het leven zelf) te aanvaarden met lichte en donkere kanten, kan een mooi geschenk zijn. Ik heb moeite met mensen die denken de dualiteit voorbij te zijn. Zo lang je mens bent, heb je die dualiteit gewoon in je. Anders heb je hier eigenlijk weinig te zoeken. Prachtig hoor, die mensen die bijna altijd in hun kracht staan en die vooral dankbaar in het leven staan, maar ook zij zullen wel eens een baalmoment hebben, of verdriet voelen, of boos zijn op iemand. Dat hoort bij de menselijke ervaring en is alleen daarom al mooi.

De volgende keer dat ik een duistere foto zie, ga ik eerst eens kijken of er iets moois op staat. De volgende keer dat ik een duistere kant van mezelf tegen kom, zal ik er ook eens goed naar kijken en kijken waar ik daarin de schoonheid kan vinden.

Het zachte stukje in jezelf

Vorige week had ik het er met een vriendin over en ook vandaag kom ik het weer tegen: Mensen durven vaak het kwetsbare deel van zichzelf niet te laten zien. Durven niet te bespreken wat ze echt voelen en denken, omdat ze bang zijn veroordeeld of gekwetst te worden.

Ikzelf laat steeds vaker dat “zachte stukje in mijzelf”, zoals ik het vaak noem, zien. Ik ben erachter gekomen dat als ik dit deel van mijzelf laat zien, ik vaak dit prachtige deel ook van iemand anders mag ervaren en daar word ik heel blij van. Het geeft mij energie om op die manier met mensen contact te maken.

Als je altijd je harnas om houdt, als je altijd beschermt wat kwetsbaar is aan jezelf, kun je weliswaar (iets) minder snel gekwetst worden, (maar zelfs een goed harnas heeft een open, zwakke plek, dus helemaal kun je het nooit voorkomen) maar je kunt ook de energie tussen jou en de ander niet vrij laten stromen. Mij belemmert dat, ik maak graag écht contact met anderen, zeker als ik om diegenen geef (en daarvoor hoef ik iemand niet eens heel goed te kennen). Op die manier ontstaan de mooiste gesprekken en mag je het mooiste, liefdevolste deel van de ander ervaren.

Natuurlijk is het eng, maar als je van tevoren even écht voelt of het kan bij een persoon, echt op je intuïtie en “buikgevoel” afgaat, zul je merken dat je het (bijna) nooit mis hebt. Deze persoon is dan veilig en is het waard om echt contact mee te maken.

Er zijn genoeg mensen die zo bang zijn voor wat er hierbij los kan komen, dat ze zelfs aan hun eigen partner niet hun diepste gevoelens kenbaar durven te maken. Als iemand het waard zou moeten zijn om dat deel van jou te zien, dan is het wel je partner. En als diegene niet veilig genoeg voelt, dan is hij/zij ook niet de juiste persoon voor jou.

Mijn man en ik kunnen de mooiste gesprekken hebben als we ons helemaal open stellen en ook met mijn familie en een enkele vriendin heb ik dit soort interacties. Prachtige momenten zijn dat. Prachtig en voor sommigen ook eng, want wat misschien nog wel het meest beangstigend kan lijken in het begin, is de liefde die je ervaart voor iemand met wie je écht contact maakt en de blijdschap die dat in je los kan maken.

Probeer het eens, als je durft ;-).

Liefs,

Nadia