The Letting Go

Piece by piece I take apart 

This complicated heart 
And I hope to find 
Something I can prove is real 
I can feel is truth 
I can say is mine 

The Letting go – Melissa Etheridge

In mijn omgeving zijn er meerdere mensen die afscheid (hebben) moeten nemen van hun geliefde. Afscheid om zelf door te mogen en kunnen gaan. Afscheid om eindelijk zichzelf te mogen worden.

Het is zoals in de tekst hierboven: Alsof je je hart uit elkaar moet halen, stukje bij beetje, om te zoeken wat echt is, wat waarheid is en wat echt van jou is. Ontzettend moeilijk en pijnlijk, maar deze tijd schreeuwt erom! Voor diegenen die nog steeds in een relatie zaten waarin ze niet volledig zichzelf konden zijn, is het tijd om dat uit te gaan vinden. Meestal gaat dat het beste alleen.

Ik weet, uit ervaring, heel goed hoeveel pijn het kan doen om een geliefde te laten gaan. Ook als je niet jezelf hebt kunnen zijn bij diegene, dan nog kan de liefde zo diep zitten. Weet dan dat je soms je GROTE liefde moet laten gaan, om je WARE liefde tegen te komen. Je grote liefde vinden is prachtig, maar ook vaak heel moeilijk. Je kunt hier denken in termen als tweelingziel/tweelingvlam, maar laten we het simpeler houden. Diegene waarbij jij in het begin dacht “Dit is hem/haar!”, diegene waarmee je die schok van herkenning voelde, diegene waarvan jij zeker wist dat je met hem/haar oud zou worden, blijkt het vaak juist niet te zijn. En juist door die sterke gevoelens ben je bereid om ver te gaan, heel ver, om te zorgen dat de relatie werkt. Dat je daarbij jezelf kwijtraakt, is niet vreemd.

Maar nu deze tijd ons vraagt om terug te gaan naar onze kern, naar ons werkelijke ZIJN, kunnen we dit niet meer volhouden. Steeds weer wordt ons duidelijk gemaakt dat we moeten laten zien wie wij zijn en dat kan alleen als je het zelf weet. Hoogste tijd dus om dat hart eens onder de loep te nemen. Jouw hart, jouw prachtige, eigen hart, dat toch echt voor jou alleen klopt, niet voor die ander! Dit hart is immers van  waaruit wij nu moeten gaan leven. Tijd om het te leren kennen en te vinden wat echt, waar en van jezelf is.

En troost je ook met deze gedachte: Wij zijn met onzichtbare koorden verbonden met wie wij liefhebben. De koorden die staan voor liefde, voor puurheid, voor waarheid, zijn gouden koorden. Deze kun je niet snijden of knippen. De andere koorden, de zilveren, staan voor de emoties, dus ook voor de ruzies, het verdriet. Deze kun je gerust (denkbeeldig) knippen, wat puur en echt is blijft over. Zoals altijd: De liefde blijft!

Dus om ook maar te eindigen met een stukje tekst van Melissa Etheridge (uit Keep it precious):

So take care, my love, my friend

And keep it precious

Iets mooiers kun je je niet wensen, dat jullie liefde, ook als hij niet voortgezet wordt, waardevol, kostbaar blijft!

Nadia

Voetnoot: Die ware liefde, die komt er, mettertijd, wel, weet ik ook uit ervaring! 

Het is tijd…

Wederom kwam ik erachter dat mijn “thema”, het Jezelf Zijn van mijn vorige blog, het thema bleek te zijn dat “in de lucht hing”. Zoals nu ook in de lucht hangt dat het tijd is om te kiezen. Om wederom open te staan voor liefde en nu ook voor vrouwelijke energie.

De wereld is te lang geregeerd door mannelijke energie. Het is tijd voor een ommekeer. Nu, in de tijd van de Venus transitie, is het tijd voor de zachtere aanpak. Het is tijd om gevoel toe te laten, om liefdevol en zorgzaam te zijn. Om medeleven te hebben voor anderen, in plaats van oordelen. Vrouwen hebben dit van nature in zich en ook mannen die goed in contact zijn met hun vrouwelijke energie kunnen bij deze kwaliteiten. De wereld heeft dringend behoefte hieraan.

Zachtheid, emotie, liefde, compassie, het zijn sleutelwoorden van deze tijd. Juist nu kan dit leiden tot conflicten. Zoals altijd bij een grote ommekeer, die kan leiden tot meer licht en liefde, “trekt” het donkere aan ons. Een grote sprong voorwaarts, is niet door iedereen gewenst. Het donkere, de lage trillingen, proberen ons naar beneden te trekken. Dit kan resulteren in sombere of boze buien, ruzies met anderen, etc. Het is extra belangrijk om hier nu niet aan toe te geven. Boosheid en somberheid mogen er best wel eens zijn, maar het is belangrijk om nu een hoge trilling aan te houden. Het collectieve bewustzijn (als je het zo wilt noemen), heeft behoefte aan liefdevolle trillingen.

Probeer je dus te richten op wie en wat je lief hebt. Laat je niet verleiden tot conflicten met je geliefden. Geef je geliefde eens een dikke knuffel als hij/zij binnen komt, reken maar dat eventuele negatieve gevoelens hier niet tegen bestand zijn. Geef je, misschien wat jengelige of “vervelende” kinderen, juist nu liefdevolle aandacht vanuit je hart. Kiezen vanuit je hart is nu essentieel. Je hart kent geen woede, dat is ratio. Je hart kent enkel liefde, dat waar het voor klopt. Richt je nu dus op je hart, voel het kloppen, voel de warmte en weet dat het hierom draait nu!

Kies voor licht, liefde en warmte en zie wat het voor jou, en de wereld om je heen, doet. Net zoals het tijd is om de maskers te laten vallen, is het tijd om weer een duidelijke keuze te maken, kies met (en voor) je .

Take care,

Nadia

Jezelf zijn

Afgelopen week hoorde ik in de auto een nummer van Metallica, een van mijn favorieten van vroeger. Het refrein viel me, nu meer dan ooit, op:

What I’ve felt

What I’ve known

Never shined through in what I’ve shown

Never be

Never see

Won’t see what might have been

What I’ve felt

What I’ve known

Never shined through in what I’ve shown

Never free

Never me

Hier komt nog een zin achteraan, maar die slaat niet op wat ik erbij voelde, dus die laat ik weg.

Wat ik erbij voelde namelijk, was dat het tijd is om mijzelf te laten zien, zoals ik werkelijk ben. Veel te lang heb ik me bij veel mensen anders voorgedaan dan ik echt ben. Zo post ik ook links naar mijn blogs niet op facebook, omdat ik bang ben voor reacties van anderen. Voor het eerst ga ik deze blog ook op Facebook plaatsen, met het “risico” dat mensen die mij in real life kennen, ook mijn andere blogs gaan lezen en zien wat mij werkelijk bezig houdt.

De dag dat ik dit nummer hoorde, las en hoorde ik nog meer wat mij vertelde dat het tijd was, tijd om mijzelf te laten zien.

En dit geldt niet alleen voor mij. Het is tijd om de maskers af te gooien. Want als mensen je niet accepteren zoals je echt bent, dan betekenen ze ook niets voor je. Dan passen ze niet bij jou. Bij mensen die er echt toe doen, mag je jezelf zijn. Je mag laten zien wat er echt in je hart leeft en je mag stralen zoals alleen jij kan!

Ik heb hier al een keer over geschreven, maar pas nu durf ik mijzelf echt te laten zien, precies zoals ik ben. En wie mij daardoor niet meer interessant vindt? Die past dan kennelijk niet bij mij.

Nadia

Mens zijn

 Steeds meer mensen beginnen zich te herinneren dat we allemaal Meesters zijn. Je je Meesterschap herinneren, is iets heel moois en waardevols, maar er zit wel een valkuil in, namelijk vergeten dat je ook nog mens bent.

Ook dit zie ik namelijk om mij heen: mensen die zo bezig zijn met hun Meesterschap, of met het lichtwerker zijn (het is maar net hoe je het wil noemen), dat ze niet meer in contact zijn met hun Mens-zijn.

Als je het contact verliest met je Mens-zijn, verlies je het contact met je basis en kun je jezelf behoorlijk kwijt raken. Ook word je makkelijker van je stuk gebracht, je staat immers niet meer stevig met beide benen op de grond en dan stoot men je makkelijker om. Je bent dus ook veel ontvankelijker voor niet lichte energie, met alle gevolgen van dien.

Zo kunnen mensen die bezig zijn met heel lichte, liefdevolle dingen, ineens omlaag getrokken worden, waardoor ze niet meer in staat zijn hun goede werk goed te doen. Als je zelf hierdoor beïnvloed wordt, kun je anderen ook niet helpen. Wees je daar dus van bewust dat je als je zelf "niet goed in je vel zit". Anderen hebben pas wat aan jou, als je zelf in balans bent. wees dus ook zorgvuldig met bijvoorbeeld het sturen van energie aan mensen. Dit is om twee redenen: Je hebt die energie zelf soms hard nodig. Én anderen die jij probeert te helpen, hebben er niets aan als jij iets mee stuurt wat niet goed is! Dit is iets wat velen niet beseffen, maar wat erg belangrijk kan zijn. Doe dit dus alleen als je heel goed weet hoe je moet filteren!

Her-inner je dus je Meesterschap, maar ook je Mens-zijn. Zorg goed voor dat mens, denk niet alleen aan anderen. Anderen willen helpen is natuurlijk een prachtige eigenschap, maar als je niet goed voor jezelf zorgt, kun je ook anderen niet goed helpen. Zorg dus dat je stevig in je basis staat, “center” jezelf, plan tijd voor jezelf, neem rust. En onthoud dat je niet voor niets hier op AARDE, tussen de mensen bent gekomen. Je bent niet voor niets mens. Als het de bedoeling was dat je alleen met je Meesterschap bezig was, was je wel een opgestegen meester geweest. Ook de Meesters die ons voor zijn gegaan  hier op aarde, stonden tussen de mensen en waren goed gecentreerd. Zij namen rust om voor zichzelf dingen te ontdekken of bedenken en wisten hoe ze anderen het beste konden helpen.

Neem dus een voorbeeld aan hen en wees mens! Ook als dat betekent dat je af en toe heel erg menselijk bent en dus fouten maakt. Wees mild voor jezelf. Een ware Meester oordeelt niet, dus ook niet over zichzelf. Iedereen is goed zoals hij is, dus ook jij, mooi MENS!

Take care,

Nadia

Vertrouwen als basis

Deze keer een wat persoonlijker blog dan normaal. Meestal schrijf ik niet echt over mijn eigen leven, maar meer over wat me opvalt, deze keer een les voor mij persoonlijk, die ook anderen wat kan leren.

Zoals jullie in mijn bio hebben kunnen lezen, was ik zwanger van de tweede. 3 weken terug hebben we ons tweede wereldwonder mogen verwelkomen. Dat dit mannetje mij weer veel te leren heeft, was mij al snel duidelijk.

Al tijdens mijn zwangerschap merkte ik dat VERTROUWEN een sleutelwoord was. Ons kleine mannetje lag namelijk nog lang in stuitligging. Ook nog toen de ruimte beperkt werd. Ik wist intuïtief dat ik hem het vertrouwen moest geven dat hij zelf kon draaien, áls hij dat wilde. Het kon immers ook zijn keuze zijn om zo geboren te worden.

Toen ik op een avond probeerde contact met hem te maken, voelde ik dat hij nog in stuit lag, omdat hij bang was dat ik zou denken dat hij net zo zou zijn en net zo ter wereld zou komen als zijn grote broer. Onbewust had ik het scenario van mijn vorige bevalling al vaak afgespeeld in mijn hoofd, in de hoop dat ik weer zo’n soort bevalling zou krijgen, ik had immers een mooie bevalling gehad.

Ik heb hem uitgelegd dat ik heel goed wist dat hij anders was dan zijn broer en dat hij perfect is zoals hij is. Ik heb hem ook uitgelegd dat een stuitbevalling zowel voor hem als voor mij wel moeilijker zou zijn, mogelijk zou het zelfs een keizersnede worden, waarbij ik hem uitlegde hoe dat eruit zou zien en zou voelen voor hem. Ook legde ik uit hoe een bevalling thuis kon zijn, minder fel licht, minder mensen, alleen papa en de verloskundige, en hoe de sfeer thuis anders is dan in het ziekenhuis.

Ik liet echter wel de beslissing bij hem, hij mocht kiezen of hij wilde draaien. Ik vertelde hem dat ik vertrouwde op zijn oordeel, hij wist wat het beste voor hem was. Nog diezelfde nacht voelde ik hem, heel langzaam, proberen te draaien. Toen ik de volgende dag een echo kreeg, bleek hij “goed” te liggen!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in die periode niet alleen vertrouwen voelde, ook angst kwam regelmatig voorbij, maar ik wist wel dat dit niet goed was en probeerde dat dus snel weer om te zetten.

En toen werd hij geboren, onze kanjer! Net als alle baby’s viel hij eerst af. Helaas was dit wat meer dan de 7 procent die “mag” van de verloskundigen, dus die gingen zich ermee bemoeien. Er zou bij gevoed moeten worden. Hier was ik op tegen, want ons andere zoontje is nogal allergisch, dus zo lang het goed gaat, wil ik hem zelf voeden. Bovendien hadden ze hem en mij nog niet eens de kans gegeven om op elkaar afgestemd te raken! De discussies hierover gingen een aantal dagen door, omdat ons kleintje niet aankwam, maar zijn gewicht hetzelfde bleef. En iedere dag kreeg ik weer een klap. '

Want ik voelde dat het goed kwam, dat hij tijd nodig had en dat ik hem moest vertrouwen! Iedere dag werd mijn vertrouwen weer de kop ingedrukt, maar iedere dag vond ik het later weer terug. Tot de dag dat ik kon laten zien dat ik het bij het juiste eind had. Hij was aangekomen en niet zo’n beetje ook. Dit heeft zich prima doorgezet en hij groeit zichtbaar heel hard nu.

In zijn korte leventje had ons zoontje ons al twee keer laten zien dat wij hem moesten vertrouwen.

En toen las ik gisteren dit stuk, van Loes Ruesink*:

Lieve Papa en Mama,

Toen ik nog niet geboren was namen jullie foliumzuur omdat jullie bang waren dat ik een open ruggetje zou krijgen;

Toen ik net in de buik van mama zat, vierden jullie dit feest niet met anderen omdat jullie bang waren dat ik weg zou gaan;

Toen ik 20 weken in je buik zat, deden jullie een echo omdat jullie bang waren dat mijn organen niet goed zouden ontwikkelden;

Toen ik bijna geboren zou worden, waren jullie bang voor de pijn die ik mama zou doen bij mijn geboorte;

Toen ik net geboren was werd er in mijn hiel geprikt omdat jullie bang waren dat ik misschien allemaal afwijkingen zouden hebben;

Toen ik net geboren was gaven jullie me vitamine K omdat jullie bang waren dat ik een bloedprop in mijn hoofd zou krijgen;

Toen ik net geboren was gaven jullie me vitamine D omdat jullie bang waren dat ik botontkalking zou krijgen;

Toen ik een paar maanden oud was gingen jullie me wegen en meten bij het consultatiebureau omdat jullie bang waren dat misschien groter of kleiner zou zijn dan de andere kinderen;

Toen ik een jaar was kreeg ik regelmatig prikken omdat jullie bang waren dat ik allemaal ziektes zou ontwikkelen;

Lieve papa en mama, alles wat jullie doen is goed. Voor mij zou het leven alleen makkelijker zijn als jullie wat meer vertrouwen zouden voelen hier op aarde.

Gelukkig ging ik tijdens mijn zwangerschap niet uit van angst, maar het was wel een enorme eye-opener, dit bericht.

Deze les is er één voor velen van ons. Het rotsvaste basis-vertrouwen dat onze kinderen in ons hebben, moeten wij hen ook terug geven. Zij zijn nog maar klein en kunnen misschien nog veel niet, maar zij hebben prachtige zieltjes en weten zoveel. Wij kunnen zoveel van ze leren en één van die dingen is dat vertrouwen, naast liefde, de basis moet zijn voor onze band met hen.

Take care,

Nadia

ps. Meer over Loes Ruesink lees je op: http://energiekdoorouderschap.nl

Het centrum van jouw universum

Gisteren hoorde ik een zin van het nummer Landslide: Well, I’ve been afraid of changing, ‘cause I've built my life around you. Toen het nummer en deze zin vannacht nog rondzongen in mijn hoofd, moest ik denken aan wat vroeger een vriend eens aan mij uitlegde nadat een relatie van mij was stuk gelopen. Hij pakte een vel papier en tekende daarop cirkels, een kleintje in het midden, daaromheen een grotere, daaromheen weer een grotere enzovoort. In het midden, in het kleinste cirkeltje, het centrum, schreef hij de naam van mijn ex, in de cirkel daaromheen de namen van mijn familieleden, pas een aantal cirkels later schreef hij mijn naam. Kijk, Nadia, zei hij, jij plaatst anderen in het midden van je leven. Wat gebeurt er dan als dat wegvalt? Precies, dan stort je hele leven in elkaar! Toen tekende hij nog eens die cirkels, maar zette mijn naam toen in het middelste cirkeltje, daaromheen kwamen mijn familie, vrienden, een eventuele nieuwe vriend enzovoort. Zo moest het zijn volgens hem, ik in het midden en daarna pas de rest.

Op dat moment, ik was nog geen 20, vond ik het maar een egocentrisch idee. Jezelf in het midden zetten? Alles om jou laten draaien? Dat deed je toch niet? Nu, zoveel jaar later, zie ik de wijsheid in zijn woorden. In het Nederlands gebruiken we het woord “EGOcentrisch”, dit wordt geassocieerd met nare mensen, met mensen die alleen aan zichzelf denken en misschien is dat ook terecht. Als alles om je Ego draait, dan is het vaak niet best. In het Engels noemen ze dit SELF-centered. Dit wordt even negatief benaderd, maar ik zie het anders. SELF-centered zijn, het ZELF het centrum van jouw eigen universum laten zijn, is niet egoïstisch, maar wijs.

Vraag een willekeurige moeder wat het centrum van haar universum is en het merendeel zal antwoorden dat dit haar kinderen zijn. Logisch, want je wilt dat je kinderen gelukkig zijn en wilt daarvoor alles wel doen, of laten. Maar bedenk je eens: Als je zelf niet in balans bent, is je kind dat dan? Als je zelf niet gelukkig bent, is je kind dat dan? Als jij niet van jezelf houdt, wat leert je kind daarvan?

Hetzelfde geldt voor de relatie met je partner. Als jij niet van jezelf houdt, zul je dan ooit geloven dat hij/zij van jou houdt? Als jij jezelf niet de moeite waard vindt, zul je dan ooit geloven dat hij/zij dat wel vindt? Of sterker nog, zal hij/zij dat echt kunnen, jou de moeite waard vinden, als jij het zelf niet eens vindt? En kan jullie relatie echt een succes worden, als jij niet goed voor jezelf zorgt?

Probeer daarom eens te kijken naar jouw behoeften. Wat heb JIJ nodig om je goed te voelen? Wat heb JIJ nodig om HEEL te worden? En plaats jezelf eens in het centrum van jouw universum. Zorg dat JIJ gelukkig wordt. Zorg dat JIJ in balans bent, zodat je een goede basis kunt leggen voor degenen van wie je houdt en wie je dat ook gunt. De mensen in de cirkels om je heen.

Dat is niet EGO-centrisch, maar SELF-centered, jij staat in het midden en jij zorgt voor balans, waarmee je alles om je heen ook beter in balans kunt houden. Sta met liefde in het midden van jouw universum en die liefde kan zich alleen maar uitbreiden naar de cirkels erbuiten.

Heb jezelf lief, mooi mens!

Take care,

Nadia

Uit je kracht?

Veel mensen om mij heen worstelen. Met zichzelf, met pijn die ze voelen, met oude rekeningen die nog vereffend moeten worden. Zij lijken niet in hun eigen kracht te staan. Voor de meesten erg frustrerend, want het zijn vaak die mensen die erg in het licht (willen) staan die hier nu mee bezig zijn. Het zijn juist die mensen die erg in balans (willen) zijn, die meemaken dat ze uit balans zijn.

Mocht je je hierin herkennen, vraag je dan dit eens af: Zou het kunnen dat je, juist nu, hierdoor heen gaat, om je te helpen vanaf nu? Dat het een proces is dat nodig is om je verder te helpen? Een proces om jezelf terug te vinden, je ware zelf. Het zelf dat zich laat leiden door je hart en ziel. Het ZELF dat je ziel kent en erkent?

Wij hebben allemaal een stukje God in ons. We zijn allemaal scheppers. Maar dat zijn we, zo door de tijd heen, vergeten. Er zijn processen nodig om ons te her-inneren wie wij werkelijk zijn! En om onze ware kracht te (h)erkennen, hebben we ook de keerzijde nodig. We moeten ook de minder fijne dingen in het leven doormaken, om weer te weten wie wij zijn. En dat wij ons kunnen laten leiden door LIEFDE.

We hebben het nodig te zien dat wij mens zijn, om te leren zien, dat wij zoveel meer zijn dan alleen dat! Dus omhels je menselijke kant. Zie je ego en omhul het met liefde, want dan ineens is het weer een stuk van jouzelf. Niet een stuk dat je, zoals veel mensen lijken te denken, pijn wil doen, maar een stuk dat je kan helpen her-inneren wie je werkelijk bent.

Hoe mooi en liefdevol je bent en hoeveel kracht je hebt.

Probeer eens deze affirmatie: Ik ben KRACHT en LIEFDE!

Zeg dit als je je uit je kracht gezet voelt en voel hoe je de kracht terug voelt stromen.

Schaam je niet om mens en menselijk te zijn! Je bent een prachtwezen dat alles kan bereiken wat je wilt, als je er maar voor kiest. Natuurlijk is het een leerproces, maar het weten is het begin!

Veel plezier met scheppen, prachtig, krachtig, liefdevol mens!

Take care,

Nadia